Της Κατερίνας Μυλωνά
H κρίση φέρνει έμπνευση στους καλλιτέχνες, σύμφωνα με την ηθοποιό και σκηνοθέτρια, Σοφία Δερμιτζάκη. «Η τέχνη και η δημιουργία έτσι κι αλλιώς έχει απόλυτη συνάφεια με την κρίση, τον πόνο, τη δυσκολία. Έχω την εντύπωση ότι για αρκετά χρόνια, η τέχνη είχε αυτιστική βάση», αναφέρει, με αφορμή την παράσταση «Σκοινοβάτη Απόπειρα» που παρουσιάζει στο Παγοποιείον First Floor Underground. Παραστάσεις δίνονται την ερχόμενη Τετάρτη 14, Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου στις 9 το βράδυ.
Η παράσταση «Σκοινοβάτη απόπειρα» είναι εμπνευσμένη από τον «Σκοινοβάτη» του Ζαν Ζενέ.
Γιατί επιλέξατε να ανεβάσετε τη συγκεκριμένη παράσταση;
«Καταρχάς, “Ο Σκοινοβάτης" ήταν ένα κείμενο που το διάβασα και το αγάπησα πολύ, όταν ήμουν ακόμα στη δραματική σχολή. Με τα χρόνια όμως, συνειδητοποίησα ακόμα περισσότερο την καλλιτεχνική του αξία. "Ο Σκοινοβάτης" είναι ένα έργο μύησης στην τέχνη, τη ζωή, αλλά κι ένα σπουδαίο υποκριτικό μάθημα, αφού διαπραγματεύεται, τη μοναχική πορεία ενός καλλιτέχνη, μέχρι να βγει στη σκηνή. Παρ'όλα αυτά, αυτό είναι το εμφανές. Στο κείμενο αυτό υπάρχει ένα βαθύτερο υπαρξιακό νόημα. Είναι μια μύηση στην εσωτερικότητα, μια μοναχική πορεία του ανθρώπου, ώστε να αγγίξει την ψυχική ανύψωση, την ολοκλήρωση. Με λίγα λόγια να βρει τον εαυτό του. Ένα μεγάλο ζητούμενο, που στις ημέρες μας έχει καταστεί αναγκαίο, μέσα σε όλη αυτή την ψυχική και ηθική παρακμή που βιώνουμε καθημερινά».
Τι διαφορετικό θα δει το κοινό από τον «Σκοινοβάτη»;
«Στην παράστασή μας "Σκοινοβάτη Απόπειρα", ο κόσμος θα έχει τη δυνατότητα να έρθει σ'επαφή μ'ένα τελετουργικό κείμενο, μέσω του λόγου και μέσω της μουσικής. Ελπίζουμε να καταφέρουμε να μεταδώσουμε όλη τη σκληρότητα τη μοναξιά από την οποία διακατέχεται το κείμενο αλλά κι αυτόν τον πότε έρποντα και πότε διάχυτο ερωτισμό, που είναι πανταχού παρών. Επίσης, ένα πολύ σημαντικό στοιχείο είναι και ο αυτοσχεδιασμός. Η παράσταση προέκυψε από αυτοσχεδιαστικές ενέργειες, τόσο μουσικά όσο και υποκριτικά. Και φυσικά, όπως αναφέρεται και μέσα στο κείμενο: " ...όταν σηκώνεται η αυλαία, μπαίνουμε σ'ένα χώρο, όπου προετοιμάζονται καταχθόνιες αναπαραστάσεις..."».
Το ηρακλειώτικο κοινό είναι μυημένο στο καλό θέατρο;
«Ξέρετε, συζητώντας με κάποιους ανθρώπους του χώρου, που δραστηριοποιούνται στην Αθήνα, και με γνώμονα το κείμενο αυτό που είναι πολύ δύσκολο-να επισημάνω εδώ ότι το αγγίξαμε αυτό το κείμενο, με απόλυτο σεβασμό και σχεδόν τρέμοντας-, άκουσα κάποιους να μου λένε ότι στο Ηράκλειο θα είμαι πιο ασφαλής να το παρουσιάσω. Δεν το πιστεύω καθόλου. Νομίζω ότι στο Ηράκλειο υπάρχει ένα κοινό, δεν ξέρω πόσο μεγάλο είναι, αλλά αυτό το κοινό είναι πολύ καλά ενημερωμένο και μυημένο όχι μόνο στο θέατρο, αλλά και σε άλλες μορφές τέχνης. Και κυρίως τα τελευταία χρόνια. Γι'αυτό άλλωστε γίνονται και αρκετές παραστάσεις πια».
