“Αν δεν καταφέρουν όλοι αυτοί, οι τραπεζίτες και οι πολιτικοί που τους υπερασπίζονται, να μας φοβίσουν και να μας κλείσουν στα σπίτια μας, ίσως η κρίση μας βοηθήσει να ξαναβρούμε τον εαυτό μας. Αυτό θέλει όμως αγώνα”

Η καταγωγή σας είναι από τα Χανιά, διατηρείτε σχέσεις με την Κρήτη;

«Ναι, έχω γεννηθεί και μεγαλώσει στα Χανιά. Μετά το στρατό ανηφόρισα για την Αθήνα να ολοκληρώσω τις σπουδές μου στη μουσική και να βρω το δρόμο μου στις ευκαιρίες που σου δίνει μια μεγάλη πόλη, και έκτοτε με βάση την πρωτεύουσα ταξιδεύω συχνά σε άλλες πόλεις για να παίζω τις μουσικές μου. Η Κρήτη είναι ένας παράξενος πόλος έλξης για μένα. Πιο συγκεκριμένα, το Ηράκλειο μού φαίνεται ένας τόπος με πολύ μεγάλη δυνατότητα και με ομορφιές που δεν σου χαρίζονται με την πρώτη. Πριν λίγο καιρό περπατούσα την πόλη με έναν καλό φίλο σκηνοθέτη και εκπαιδευτικό, τον Αντώνη Περαντωνάκη, ο οποίος μου έλεγε την ιστορία που κρύβεται πίσω από κάθε κτίριο ή ιστορικό χώρο της πόλης και είχα πραγματικά συγκινηθεί με αυτά που άκουγα. Πλούτος. Στα Χανιά μάς χαρίζονται λίγο πιο εύκολα οι ομορφιές της πόλης και αυτό είναι και καλό και κακό.»

Η κρίση εμπνέει τραγουδοποιούς και ιδιαίτερα νέους;

«Ναι, είναι ένα ερέθισμα, αναμφισβήτητα. Έχω ακούσει αρκετά νέα τραγούδια τον τελευταίο καιρό με θέμα τις πλατείες ή την ανέχεια –που σας πληροφορώ πως στην Αθήνα είναι πολύ πιο έντονη από ό,τι στην Κρήτη ή γενικά στην επαρχία. Προσωπικά μού φαίνεται πολύ σημαντικό πως, κατεβαίνοντας στο Σύνταγμα, τις διαδηλώσεις ή στις πορείες τον τελευταίο καιρό, συναντιέμαι και μοιράζομαι την αγωνία μου με κόσμο, καλλιτέχνες και μη και δεν είμαστε μόνος ο καθένας στον καναπέ μας, άπραγοι, με το τηλεκοντρόλ στο χέρι. Αν δεν καταφέρουν όλοι αυτοί, οι τραπεζίτες και οι πολιτικοί που τους υπερασπίζονται, να μας φοβίσουν και να μας κλείσουν στα σπίτια μας, ίσως η κρίση μας βοηθήσει να ξαναβρούμε τον εαυτό μας. Αυτό θέλει όμως αγώνα. Για να μην περάσουν τα πονηρά σχέδια των «αγορών» και να μπορέσει να ξανανθίσει η κοινωνία, η οικονομία και ο πολιτισμός. Για να ξαναβρούμε το χαμόγελό μας. Αξίζει πιστεύω τον κόπο.»