Αυτό που κάνει το θέατρο της Λύττου αξιοσημείωτο και ίσως μοναδικό, δεν είναι τόσο το μέγεθος αλλά τα ευρήματα μέσα σε αυτό όπως αυτά περιγράφονται από τον Onorio Belli, ο οποίος αναφέρει χαρακτηριστικά : «…Είχε τρεις σειρές χάλκινα αγγεία (ηχεία) για να πολλαπλασιάζουν τους ήχους και φαίνονται σχεδόν όλες οι θέσεις που ήταν τοποθετημένα…». Το σημαντικό λοιπόν χαρακτηριστικό που καθιστά το θέατρο της Λύττου ξεχωριστό και άξιο έρευνας είναι τα ηχεία αυτά που ταιριάζουν απόλυτα με τις περιγραφές του Βιτρούβιου.

Ο Ρωμαίος Αρχιτέκτονας Βιτρούβιος (Marcus Vitruvius Polio) στο έργο του "Περι Αρχιτεκτονικής" (De Architectura, 16-13 πΧ) μας πληροφορεί ότι οι αρχαίοι Έλληνες τοποθετούσαν αγγεία συνήθως μπρούτζινα κάτω από τα καθίσματα των θεάτρων για την βελτίωση της ακουστικής ποιότητας των χώρων και περιγράφει τον τρόπο τοποθέτησής τους.

Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον το γεγονός ότι στην περιγραφή του Onorio Belli βλέπομε την πρώτη ίσως αναφορά της ύπαρξης αγγείων σε θέατρα, (αν εξαιρέσουμε το αναφερόμενο από τον ίδιο τον Βιτρούβιο το θέατρο της Κορίνθου). Επίσης, σύμφωνα με τις περιγραφές του Onorio Belli "...στο θέατρο υπάρχουν τρεις σειρές με 13 κοιλότητες για ακουστικά αγγεία η κάθε μία...". Ο αριθμός 13 δεν είναι τυχαίος αλλά ταιριάζει απόλυτα με την θεωρία του Βιτρούβιου. Το θέατρο της Λύττου όπως το είδε ο Onorio Belli ήταν βέβαια σε κατάσταση ερειπίων και δεν γνωρίζουμε την εποχή που κατασκευάστηκαν οι εσοχές με τα αγγεία. Ωστόσο, το γεγονός της αναφοράς της ύπαρξης των ηχείων από τον Belli, ο οποίος μάλιστα έδωσε λεπτομερή περιγραφή της θέσης τους μας κάνει να εικάσουμε την αξιοπιστία της πληροφορίας και να δοθεί ένα πρόσθετο κίνητρο για την μελέτη του αρχαίου θεάτρου της Λύττου σε ό,τι αφορά την ακουστική του συμπεριφορά.