Ο σκηνοθέτης της παράστασης, κ. Πέτρος Ζούλιας, αναφέρει πως η «Κρητικοπούλα» αποτελεί ύμνο για την Κρήτη. «Οι Κρητικοί παρουσιάζονται με φλογερό ταμπεραμέντο. Έτοιμοι να πολεμήσουν σε κοινωνικό αλλά και προσωπικό επίπεδο», λέει χαρακτηριστικά. Στη συνέντευξή του στην «Π», μιλά για την πρώτη του συνεργασία με την Εθνική Λυρική Σκηνή.

Πώς αποφασίσατε να παρουσιάσετε το συγκεκριμένο έργο;

«Η «Κρητικοπούλα» του Σπύρου Σαμάρα είναι ένα εξαιρετικό λυρικό έργο που αξίζει την ιστορική του αποκατάσταση και την ένταξη του στο ρεπερτόριο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Αισθητικά «παιδί» ελληνικών και ξένων επιρροών δημιουργεί συγκίνηση και ξαφνιάζει με το μέγεθος της μουσικής του αξίας. Ναι, η «Κρητικοπούλα» για μένα έχει διαχρονική αξία. Ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, Μύρων Μιχαηλίδης, μου παρουσίασε με αληθινό ενθουσιασμό το άγνωστο σε μένα έργο και εγώ ακούγοντάς το αισθάνθηκα τη δύναμη του και αποφάσισα αμέσως ότι πρέπει να ζωντανέψει πολύ στην σκηνή. Και ότι είναι τιμή μου να συμβάλω στην σημερινή του απόδοση και ερμηνεία.»

Η Κρήτη του τότε με του σήμερα έχουν κοινά στοιχεία;

«Το έργο είναι ένας ύμνος στην Κρήτη. Η υπόθεση διαδραματίζεται στο 1600, περίοδος κατά την οποία η Κρήτη ήταν υπό τον ζυγό των Ενετών. Οι Κρητικοί παρουσιάζονται με φλογερό ταμπεραμέντο. Έτοιμοι να πολεμήσουν σε κοινωνικό αλλά και προσωπικό επίπεδο. Όχι μόνο λοιπόν με το μυαλό αλλά και με την καρδιά διεκδικούν και πετυχαίνουν μια καλύτερη αυριανή μέρα. Είναι περήφανοι, εκρηκτικοί, φιλόπατρεις και συναισθηματικοί. Βεβαίως και αναγνωρίζω στοιχεία σε εκείνους και τους σημερινούς Κρητικούς. Τη ρίζα τους, τη μοναδικότητα της ταυτότητας τους, το απαράμιλλο της ιδιοσυγκρασίας τους, το πλούσιο του συναισθηματικού τους κόσμου.»

Είναι η πρώτη σας συνεργασία με τη Λυρική; Ποιες οι εντυπώσεις σας;

«Είναι ένα μεγάλο σχολείο η Εθνική Λυρική Σκηνή για ένα σκηνοθέτη του ελεύθερου θεάτρου. Για μένα είναι μια πολύτιμη εμπειρία στην καριέρα μου. Η οπερέτα απαιτεί να συνθέσεις δημιουργικά το λυρικό τραγούδι με την πρόζα, την πρόζα με τον χορό και την κίνηση. Είναι απαιτητικό είδος. Λαϊκό και όχι λαϊκίστικο. Ανάλαφρο και εύθυμο αλλά όχι ρηχό και επιφανειακό. Ευχαριστώ το θίασο μου και τη χορωδία γιατί με έπεισαν για τη διαθεσιμότητα τους και για το μεράκι τους για καλές παραστάσεις στην Εθνική Λυρική Σκηνή.»