Ας χαρή καθένας βλάμης,
πάει και το δάνειον...
ίνα πνεύμα τας Δυνάμεις
“φώτισ΄” επουράνιον,
και το πρώτον της το κύρος η Πατρίς αναλαμβάνει,
και ʽστα πλούτη και ʽστην πίστιν άλλο κράτος δεν την φθάνει.
Τρεις εφρύαξαν Δυνάμεις κιʼ εμελέτησαν καινά
κιʼ έγινε βοή και κρότος
ποιος να μας δανείση πρώτος,
ποιος να ρίξη τον παρά του μες ʽστον άδειο κορβανά.
Πάρτε ʽφώναζαν κιʼ εκείνοι, πάρτε μας ʽφωνάζαν κιʼ άλλοι,
με τας τόσας προσφοράς των μας επήραν το κεφάλι,
να παράδες με την φούκτα, να χρυσάφι μετρητό,
χρεωλύσιον και τόκος δυόμισυ τοις εκατό.
Κι αν ʽμπορούσαν αι Δυνάμεις ας εφέροντο κιʼ αλλέως,
τόπος όπως τον ʽδικό μας, όσο νάναι ψωραλέος,
τας φυλάς των ισχυρών
θα κεντρίζη και τα γένη,
κιʼ από χάος συμφορών
πάντοτʼ ευτυχής θα βγαίνη.
Μη νομίσετε ποτέ σας, τέκνα γενεών γενναίων·
πώς το δάνειον, το νέον
είναι τάχα της Ευρώπης ελεήμων προστασία,
γενναιότης και θυσία,
είναι μόνον ένα χρέος και καθήκον προς ημάς,
που καμμία στην φευγάλα δεν μας πέρασε δρομάς.
Διʼ αυτήν την ευτυχίαν, διʼ αυτήν την καλοσύνην,
παντελώς δεν χρεωστούμεν προς αυτούς ευγνωμοσύνην,
αλλʼ εκείνοι, που τα κράτη των χρημάτων κυβερνούν,
πρέπει να μας λιβανίζουν και νας ευγνωμονούν,
που γιʼ αυτούς τιμής και δόξης επανέτειλεν ημέρα
κιʼ εδανείσθη τον παρά των η μεγάλη κανονιέρα.
Κιʼ ο παράς των ετιμήθη, μα κιʼ αυτοί στην ιστορίαν
θα γραφούν ως δανεισταί μας με την πρώτην ευκαιρίαν,
τούτο θάναι διʼ εκείνους ανταπόδισις μονάχη
κιʼ εμπροστά σε τέτοια δόξα κάθε τόκος τύφλα νάχη.
Κιʼ αν και πάλιν κατεδέχθη της ευκλείας η μουφλούζα
νέον δάνειον να πάρη,
να της το χρωστούν και χάρι
και να στέκουν ʽμπρος της σούζα.
Κιʼ ας το μάθουνε κιʼ οι Τούρκοι, κιʼ ας το μάθουνε κιʼ οι Φράγκοι
κι η προστάτις Εγγλιτέρα, που μας κάνει την πλουσία, (κοι,
πως το δάνειον εκείνο δεν το πέρνομε γιʼ ανάγκη,
μα το πέρνομε μονάχα για να δείξωμε θυσία.
Θοδωράκη, γεια χαρά,
γειά σου, γέρο Σακαράκα,
που με τρίτο πατατράκα
μας εχόρτασες παρά.
Πώς σας φαίνεται και τούτο; χθες ακόμη φουκαράδες
μʼ ένα πόλεμο φευγάλας να κλωτσούμε τους παράδες.
Χαίρετʼ Ελλάς, πατρίς ευδαίμων,
της Αλάσκας γη θα γίνης,...
κιʼ εν τω μέσω των πολέμων
πʼ εν τω μέσω της ειρήνης
και μʼ εληά και με μπαρούτι
πάντα κέρδη, πάντα πλούτη.
Δέστε την την κανονιέρα... δέστε νάζι, δέστε πόσο
που θαρρείς πως παίζει μάους και κτυπά με Ρήγα κι Ασσο.
Δέστα πόζα που κρατεί
με το τρύπιο της τσαρούχι,
κι από πίσω δυνατοί
σπρώχνονται κεφαλαιούχοι.
Να παράδες, δός μας δόξα, και της βγάζουν το καπέλο,
πάρτους, τζάνουμ... δεν τους θέλω.
Ελα τώρα καταδέξου, και την σφίγγουν με το ζόρι
για να δανεισθή ξανά,
πλην εκείνʼ υπερηφάνως την απίδα με το δόρυ
κρούει σαν την Αθηνά.
Τα λεφτά δεν μας σκοτίζουν και δεν δίνομε λεφτό...
σηκωθήτε, σηκωθήτε, πολεμάρχοι και δρομείς,
για να γίνη πανηγύρι με το δάνειον αυτό,
τα μισά να φάν οι Τούρκοι, τα μισά να φάμʼ εμείς.
Μες ʽστα χέλια τα πολλά
τα ʽκατάφερε καλά
ο Ζαήμης ο μουγγός,
πούναι πρόβλημα Σφιγγός.
Ενας πόλεμος δικός μας τι παράξενα δεν κάνει!...
τα καράβια της αρμάδας τα ζητούν Αμερικάνοι,
και για πρώτη προσφορά
δίνουν μπόλικο παρά.
Μα ʽστον Πρόεδρόν των λέμε: “με τ τόλμην τώρα, χάχα,
τα πλεούμενα γυρεύεις των Ρωμηών ταστακομάχα;”
Oρσε ʽστους Αμερικάνους... είδες θράσος, είδες τρόπο;
θέλουν έτοιμη την δόξα να την εύρουν δίχως κόιπο
και ζητούν απʼ εδώ πέρα
για τους Ισπανούς φοβέρα.
Γιατί ξέρουν ότι μόλις ακουσθή στους Ισπανιόλους
πως αντίκρυ των θα ʽβρούνε των Ναυμάχων μας τους Στόλους,
με κεχριμπαρένια μούρη
θα το κόψουνε κουμπούρι.
Σίρ Μάκ-Κίνλεϋ μεγάλε,
μέσʼ από τον νου σου βγάλε
πως θα γίνη τέτοια χάρις
μʼ όση λίρα κιʼ αν ξωδέψης,
και τη βόλτα σου να πάρης
κιʼ αλλού Στόλους να γυρέψης.
Δεν ʽτρομάξαμε τρεις μήνες τον Χαμίτ και την Ευρώπην
για ναλθής εσύ κατόπιν
νʼ αγοράσης όσα κιʼ όσα τα πλωτά τα τιμημένα
και μνημόσυνο να κάνης με τα κόλλυβα τα ξένα.
Δεν πουλιέται τέτοια δόξα, που θα μείνη για καιρό,
κιʼ αν σκορπίσης εδώ μέσα τα δολλάρια σωρό,
δεν αξίζει παραδάκι μία δόξʼ αγορασμένη,
με τα χέρια τα ʽδικά σας πρέπει νάναι καμωμένη,
κιʼ έτσι τότε θ άχη κύρος κιʼ αυθεντείαν σαν κιʼ εκείνη,
που ʽλυσσάξατε ʽδική σας με δολλάρια να γίνη.
Τα καράβια της αρμάδας δεν τα κάνομε θυσία
και ποτέ σας μη θαρρήτε πως θα ʽβγουν δημοπρασία.
Σιρ Μακ-Κίνλεϋ κλεινέ,
φίλε κιʼ Αμερικανέ,
μη παράπονο το πάρης και πικρό μη σου φανή...
τέτοιος Στόλος δεν πουλιέται σαν Αμέρικας πανί.
Πέρνα Σαλαμίνος βράχους,
πέρνα, Στόλε των παιάνωνν,
και δεν είσαι για Ναυμάχους
παλαβών Αμερικάνων.
Κιʼ αν ποτέ το κράτος πάθη παρʼ ελπίδα βουλιμίαν
κιʼ εκ των κανονιοφόρων δεν θα δώσωμεν καμμίαν.
Ναι, Μακ-Κίνλεϋ μεγάλε, της Ουάσιγκτων πολίτα,
δεν σας δίνομε την Αλφα, δεν σας δίνομε την Βήτα,
μήτε Γάμα, μήτε Δέλτα, κιʼ ήν δε λής λαβέ μολών
μοναχά την Εψιλόν.
Ολʼ οι ξένοι τι κουτάβια,
δούλοι των Ρωμηών θα γίνουν,
απʼ εδώ ζητούν καράβια,
κιʼ απʼ εκεί παρά μας δίνουν.
Κιʼ η μουφλούζα ραχατεύει
μες ʽστα κέρδη, μες ʽστους πλούτους,
κιʼ όλοένα παζαρεύει
και μʼ εκείνους και με τούτους.
Δός του και σκορπίζει φώτα
και σεπτά γυρίζει νώτα
μία ʽστους Αμερικάνους κιʼ άλλη μιά ʽστους Τραπεζίτας,
κι εμπροστά της τους κυττάζει σαν του δρόμου ψωμοζήτας.
Ζήτησιν μεγάλη έχει και γιʼ αυτήν καυγάς μεγάλος,
κιʼ ο Σαρ Πελλαδάν ο Γάλλος
εις του Παρνασσού το βήμα
τόδʼ επρόφερε το ρήμα,
πως οι παίδες των Ελλήνων,
των μαχών και των κινδύνων,
κιʼ αν μας δείχνουν μπαλωμένα και γυμνά τα πισινά των,
μα κατάγοντʼ εκ της ράτσας των Θεών των αθανάτων.
Καλέ βέβαια, τι λόγος!... δεν αμφισβητεί κανείς
των Θεών τους συγγενείς,
κιʼ όλοι σήμερʼ αλαλάζουν πως οι γόνοι των γιγάντων
με Θεούς θα συγγενεύουν, και με τον Ερμή προπάντων.
Μα κιʼ εγώ ʽστο βήμα τούτο των στομάτων των χρυσών
ξεφωνίζω σύν τοις άλλοις με φωνήν δια πασών:
“Δόξα ʽστο συγγενολόγι του παληού Θεού του ψεύτη,
που γελώντας θυμιατίζει μʼ ασημένιο θυμιατό
ʽστας ημέρας της ειρήνης τον Ερμή των πρωτοκλέφτη,
και ʽστη βράσι του πολέμου τον Ερμή τον φτερωτό”.

