Π.- Ακούς τι λένε, Φασουλή;
Φ.- Τον Ελεγχον ψηφίζουν
και τάρθρα του τα συζητούν και τα διασαφίζουν.

Τον νόμον τετελέκαμεν,
την πίστιν τετηρήκαμεν,
τους Τούρκους τους ωλέκαμεν,
τον Ελεγχον ευρήκαμεν.

Το λένε τʼαηδονάκια κάτω ʽστα ρέμματα
πώς Ελεγχος αρχίζει δεν είναι ψέμματα,
το λέν κιʼ η κουκουβάγιαις, το λέν κιʼ οι Γκιώνηδες,
πως ʽγίναμε σουγιάδες Κολοκοτρώνηδες.

Π.- Δεν ξέρεις, Φασουλή μου, το πώς εχάρηκα...
το λέν και τα σπουργίτια τα κατεργάρικα,
το λέν και τα παγόνια τα χρυσοφτέρωτα
όλοι με τον παρά μας πως έχουν έρωτα.

Μας λέν με ξέναις Λάμιαις
πως θα περάσωμε,
κιʼ όλοι μας σαν της μπάμιαις
θα καμπουριάσωμε.

Μας λέν πως θα κοπιάσουν
από τα πέρατα,
κιʼ εμάς θα μας χορτάσουν
με ξυλοκέρατα.

Μας λένε κιʼ η μπαρπέτα
πως εώρτασε,
και μ΄άνθη και μπουκέτα
πως εχόρτασε.

Μας λένε πως η πόρταις της ανοίγανε
κιʼ απ΄την Αυλή δυό πρώτοι πως επήγανε,
κιʼ εκείνη σαν τους είδε τους ʽχαιρέτησε
κιʼ όλους τους Ημετέρους τους ΄παραίτησε.

Μας λέν καλά μεγάλα
πως θα λάχωμε,
μάς λεν πως μέσα ʽστʼ άλλα
κρίσι θάχωμε.

Μάς λένε τούτʼ η χώρα,
που ʽσοτάρισε,
ντακάπο για Θοδώρα
πως ʽλαχτάρισε.

Μας λέν πως ʽστον παππούλη
θα ξανατρέξωμε
ζουρνάδες και νταούλι
να ξαναπαίξωμε.

Μας λέν πως κάθε κόμμα
θα γίνη φρόκαλο,
και θʼ απομείνη πτώμα,
πετσί και κόκκαλο.

Φ.- Το στόμα σου να κλείσης
κιʼ άκουσε συζητήσεις
περί του πώς για τίποτα να μη σε μέλη διόλου,
περί λιμένων και νερών, περί του Κατακώλου,
περί του πώς να κάνωμε πολύ χλωρά τα σύκα
και να τα τρως με γλύκα,
περί του πώς ευκοίλιος χειμώνα καλοκαίρι
καθένας να γενή,
περί του πώς το κάθε μας μουφλούζικο τεφτέρι
γεμάτο να φανή.

Περί του πώς το δάνειον οφείλεις να συνδράμης,
περί του πώς εγγύησιν να δώσουν αι Δυνάμεις,
περί του πώς καθένας μας χαρμόσυνα να γράφη
κιʼ απʼ τα καλαμοβράκια μας πώς τρέχει το χρυσάφι,
περί του πώς η κάσσα μας να βγάζη πλεονάσματα,
περί του πώς να βάζωμε φασκιαίς και καταπλάσματα,
περί του πώς οι σύμμαχο να κόψουνε βεντούζα
στην ένδοξη μουφλούζα,
περί του πώς το κράτος μας την πίστιν νʼ αναστήση
μʼ ανάστημα πελώριον,
περί του πώς ο κύριος Ζαήμης να ζητήση
το δωδεκατημόριον.

Περί του πώς ο Θοδωρής, ο προσκολλών εκδόρια,
να μην του δώση του μουγγού τα δωδεκατημόρια,
περί του πώς ο Κόρδονος τα δόντια του να τρίξη
και τούμπαλιν κιʼ ανάσκελα τʼ ανήψι του να ρίξη,
περί του πώς να ξαναλθή και να φωξάνουν όλοι:
“καλώς τονε κιʼ αμύγδαλα, καλώς τον και φουντούκια,
και τώρα ξαναφόρεσε Σταυραετού φακιόλι
και στείλε μές ʽστο Τούρκικο Σταυραετών μπουλούκια”.

Περί του πώς ʽστα στόματα να βάλουν μουζελιέρα
με δυνατό στηλιάρι,
περί του πώς ʽστης φυλακαίς να ʽδης καμμιάν ημέρα
κάθε γραφειά σαλιάρη.

Περί του πώς, βρε Περικλή, να βγάλουν μανιφέστο
κι όλοι να πάν ά ρέστο,
περί του πώς ʽστο σπήτι σου να κλείνεσαι ʽνωρίς
δίχως να φλυαρής.

Περί του πώς να μη φανής πετών Βελλερεφόντης,
περί του πώς να μη ʽμιλάς,
περί του πώς να μη γελάς,
και φαίνεσαι, βρε Περικλή, πως είσαι κουτσοδόντης.

Περί του πώς στο σκύψιμο καθείς να συνειθίζη,
περί του πώς κανείς, χαλέ,
να μη φουμάρη ναργιλέ,
γιατί μʼ εκείνο το γούρ γούρ τους άλλους ερεθίζει.

Για καθεμιάν αντάρα
μη δίνης μια πεντάρα,
μη βλέπης, Περικλέτο,
πιο πέρʼ από τη μύτη σου,
ʽστο στόμα σου λουκέτο
και συμμαζέψου σπήτι σου.

Ολο και ζαχαρένια,
ʽστον νου μη βάζης έννοια,
μπάλωνε τα γελέκα σου
και τα ρημαδιακιά σου,
κύτταζε την γυναίκα σου
και τα μπαστάρδικά σου.

Γέμιζε το κελλάρι σου,
δώσε ʽστας σκέψεις τέρμα,
κιʼ ας γίνη το τομάρι σου
ιπποποτάμου δέρμα.

Ολα, μωρέ τεμπέλη,
να τα κυττάζης ρόδινα,
για να μην έχης τέλη
ελεεινά κιʼ επώδυνα.

Πάψε και σύ την γρίνα,
μην κάνης τον κακόμοιρο,
πριν σε στραβώσʼ η πείνα
και γίνης σαν τον Ομηρο.

Εχε σιγήν κιʼ εγκράτειαν της ακρατούς σου γλώσσης,
προσπάθει, Περικλέτο μου, να καλοζής ανέτως,
και μη νομίζης τους Ρωμηούς πως θα τους διορθώσης,
εσύ δεν είσαι Περικής, εσʼ είσαι Περικλέτος.

Πες μου, βλάκα με πατέντα,
τι την θέλεις την κουβέντα;
Τάχα δεν ʽμπορείς να ζήσης και χωρίς να κουβεντιάσης
ʽστας παρούσας περιστάσεις;

Κιʼ αν καλά και σώνει θέλης να μας κάνης ομιλία
λέγε πως οι Τουρκαλάδες δεν πατούν την Θεσσαλία,
πως οι παίδες των Ελλήνων
ξαναπήρανε φωτιά,
και ʽστον πόλεμον εκείνον
τους εδώσανε ʽστʼ αυτιά,
και τους Τούρκους κυνηγώντας τους επήγαν ʽστην Ταράτσα
και τους έκαναν στραπάτσα.

Λέγε και ʽστα Δαρδανέλια
πώς ʽγινήκανε κυρέλια,
κιʼ άναψαν βουνά και κάβοι
μόλις ʽφύσηξε μελτέμι,
κιʼ από Τούρκικο καράβι
δεν απέμεινε μαντέμι.

Τους ναυμάχους εξιστόρει
και τας μάχας των εκείνας,
κιʼ ίσως λέγε βάλουν πλώρη
για το Κιάου-Τσού της Κίνας.

Λέγε πως οι Τουρκαλάδες
ʽβρήκανε κακούς μπελάδες,
και θα μας μετρήσουν τώρα
δύο μιλιούνια λίρα,
και θα λείψη κάθε ψώρα,
κάθε κόνιδα και ψείρα.

Λέγε λέγε, Περικλέτο, πως ʽφανήκαμε καπάτσοι,
πως οι Τούρκοι μέσα ʽστʼ άλλα θα μας δίνουν και χαράτσι,
πως θα βάλωμεν ελέγχους ʽστης Ευρώπης τους τρανούς,
πως θα στείλωμεν τον Στρέϊτ ελεγκτήν ʽστους Γερμανούς,
για να ʽδή τι μας χρωστάνε, τί συμβιβασμοί θα γίνουν,
και τι τόκο θα μας δίνουν
για παληά και νέα χρέη
κανονιέρηδες Εβραίοι.

Λέγε δόξα πώς καλεί
τόσους ξένους ʽστας Αθήνας,
λέγε πρόσφυγες πολλοί
πως δεν ʽλίμαξαν της πείνας.

Λέγε λέγε πως ο Τέστας ήλθʼ εδώ με την παρέα
για να ʽδουν τον Παρθενώνα, μα και την Καπνικαρέα,
κιʼ αν ιδής να φθάσουν κι άλλα
υποκείμενα μεγάλα,
να μή λες, βρε Περικλέτο, πως μας έρχονται κιʼ αυτά
για παράδες και λεφτά,
μά πως ήλθαν εδώ πέρα
να μας ʽπουν μια καλή ʽμέρα
και να πάρουν τον αέρα
του μεγάλου πτολιέθρου, των κλεινών κοπροστεφάνων,
και νʼ ακούσουν τους παιάνας και τους κτύπους των τυμπάνων.

Λέγε πως καλοπερνάς,
κιʼ αν και σύ παραπεινάς
να μη λες πως υποφέρεις και πως πάσχεις βουλιμίαν,
μα πως έχεις του στομάχου φυσικήν αδυναμίαν.

Λέγε λέγε, Περικλέτο, πως θʼ αλλάξουν πλέον όλα,
της αρμάδας τα κατάρτια, του Στρατού τα πυροβόλα,
κράνη, περικεφαλαίαις,
καραβάναις και σκελέαις,
τα σειρήτια, τα κορδόνια,
τα κασκέτα, τα γαλόνια,
τα παγούρια, τα τουφέκια,
το μπαρούτι, τα φυσέκια,
κιʼ οι Σκοποί ʽστʼ αλήθεια τότε
θʼ αλαλάζουν αλ-λα-γή,
κιʼ όλʼ οι πούροι πατριώται
θα ψελλίζουν εν σιγή:
“άλλαξε κιʼ ο Μανωλιός
κιʼ έβαλε τα ρούχʼ αλλοιώς”.

Λέγε πως η Βουλβαρία
με τους Τούρκους αν παλέψη,
και πολέμου μπαταρία
την Ανατολή σαλέψη,

Πιθανόν να ξαναπιάση
το πολεμικό μπουρί
τον παππού τον Θοδωρή,
και των δυό τα μούτρα σπάση.

Μαρς κιʼ απάνω των γιουρούσι
δίχως μπάλαις ʽστα κανόνια...
μπαμ ʽστον Τούρκο, μπουμ ʽστον Τσούση,
μʼ ένα σμπάρο δυό τρυγόνια.

Τέτοια λέγε σαν ʽμιλής
και ʽστα πάλκα της Βουλής,
και μακράν από της χάβραις
κιʼ άφηστους να βγάλουν μαύραις.

Ανω κάτω μην κινήσαι,
κόψε τα μαλλιά σου τέλος,
μη νομίσουν σύ πως είσαι
ο θεόπνευστος Αρνέλος,
και σου πάρουν το μαλλί
και φωνάζεις τρις αλλοί.

Τέτοια να λες, βρε τζόγια μου, και κόταις αυγολόγα
μην πας μες ΄στην κατώγα,
και τότε ʽπής μονάχος σου: “φτού σου, μαγκούφη κόσμε,
μʼ ενέκλεισαν εις φυλακήν κιʼ ουδείς δεν ήλθε προς με”.

Συ φυλακήν, ώ Κύριε, τω στόματί μου θού,
και ʽστα Πατήσια πήγαινε και ʽστην Κολοκυθού,
κιʼ οπόταν Αστυφύλακα κυττάζης να γυρίζη
και με τρομάρα τον ακούς την νύκτα να σφυρίζη,
κλειδώνου μες ʽστο σπήτι σου και μέσα σου ψιθύριζε:
“σαν δεν βαριέσαι σφύριζε”.

Κιʼ όταν κανένας κόκορης της γειτονιάς φωνάξη
και ʽστα βαθειά μεσάνυκτα τον ύπνο σου τρομάξη,
μή λες πως είναι κόκορης, βρε Περκλέτο χάχα,
ως τον εκάλεις πρότερον,
μα λέγε τον αλέκτορα και πετεινόν μονάχα,
όπερ κιʼ Ελληνικώτερον.

Χωρίς μαλλιά,
χωρίς μιλιά
κιʼ εντός κιʼ εκτός το στόμα σου νυχθημερόν να κλείνης,
μουγγού πρωθυπουργεύοντος μουγγός και συ να γίνης.

Και τώρα κύττα την  Βουλή,
την λιμαδόρα, την τρελλή,
κύττα κεφάλια μπρούντζινα και μούτρα για σιδέρωμα,
εις της πατρίδος τον βωμόν θυσία κι΄ αφιέρωμα.

Περί του πώς να λέγωνται διʼ όλα χωρατάδες,
περί του πώς διάφοροι κλεινοί πραγματαυτάδες
συμφώνως με τα κείμενα των πολιτών προνόμια
να βγάζουν της πραμμάτειαις των στα βρωμοπεζοδρόμια,
περί του πώς νʼ ακούωνται παράπονα πολλών
συμφώνως με τους νόμους,
περί του πώς να στήνωνται βαρέλια σαρδελών
ανάμεσα ʽστους δρόμους,
και μία, δύο, βρε παιδιά, κιʼ η μυρωδάτη τρεις,
μόνο σαρδέλαις σήμερα θα τρώγη κιʼ η Πατρίς,
ως να λυσσάξη μιά φορά και τούτʼ η κακομοίρα
με την πολλήν αλμύρα.

Περί του πώς να πληρωθούν κιʼ οι των τοιούτων πόθοι
ʽστην τόση μας ζαλάδα,
κιʼ από την βρώμα την πολλή καθένας μας να νοιώθη
πως είναι ʽστην Ελλάδα.

Π.- Περί του πώς το στόμα σου να κλείνης και την μύτη
και να κοιμάσαι φρόνιμος με τον Αποσπερίτη,
περί του πώς, βρε Φασουλή, να τρέμης καθʼ οδόν
μήπως η φάτσα σου δεχθή χαστούκια βροχηδόν,
περί του πώς να ψάλωμε τα μέτρα τα σοφά,
που των Αρχών η δύναμις εσκέφθη για φοβέρα,
περί του πώς εκ της Βουλής να φύγωμε κρυφά
προτού να μας ΄ρωτήσουνε τι θέλομʼ εδώ πέρα.

Περί του πώς να μην περνάς εκ της Δενδροστοιχίας
χάριν της ησυχίας,
περί του πώς σαν κιʼ άλλοτε καθημερνή και σχόλη
να μη γυρνάς ʽστου Παλατιού το πρώτο περιβόλι,
και νʼ απαντάς ρωμαντικούς με μούτρα σαν χλεμπόναις,
λιμοκοντόρους, δουλικά, παιδιά, νταντάδες, μπόνναις.

Περί του πώς να μην κυττάς τον ουρανά ʽψηλά,
περί του πώς με καρυδιαίς να σʼ απαντούν ʽστα δίκηα σου,
περί του πώς, βρε Φασουλή, να σκύβης χαμηλά
μην τύχη κιʼ εύρης τίποτα και πάρης τα βρεθήκια σου.

Περί του πώς να μη σταθής και ʽστην Βουλήν απέξω,
περί του πώς ʽστο σπήτι σου να πάμε να ʽστης βρέξω,
περί του πώς και σήμερα θα ξυλοφορτωθής
κιʼ άιντε να μου χαθής.