Της Κατερίνας Μυλωνά

Σπούδασε Οικονομικά αλλά την “κέρδισε” η λογοτεχνία.
Ο λόγος για την Κάλλια Παπαδάκη, η οποία παρουσιάζει το πρώτο της βιβλίο “Ο ήχος του ακαλύπτου. Έξι κοινόχρηστες ιστορίες”, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις “Πόλις”.
Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει την ερχόμενη Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου στις 8.30 το βράδυ στον πολυχώρο Dali (στο δρόμο για Ανώπολη). Θα μιλήσει ο κ. Αντώνης Βαλεγράκης.
Στο κέντρο μιας μικρής, καθημερινής Αθήνας, ένας τυφλός απάγεται από τη ρωσοπακιστανική μαφία, η Τάδε και η Μαριλένα πέφτουν θύματα οικονομικής σκευωρίας, η Δήμητρα υποδύεται τελειομανώς το ρόλο που έχει επιλέξει για τη ζωή της, ο συγγραφέας μπλέκεται στα νήματα φόνων και facebook, ο διαμεσολαβητής κανονίζει τα πτώματα και τα ποσοστά στα νοσοκομεία, και η ημίτρελη κάνει τα πράγματα άνω-κάτω.
Έξι κεντρικοί χαρακτήρες, σε ισάριθμες ιστορίες, μπλέκονται μεταξύ τους, κάνουν προσωπικά περάσματα στις ιστορίες των υπολοίπων και δένουν σφιχτά τα κομμάτια του παζλ σε μια νεο-νουάρ πολυκατοικία που αφηγείται γκρίζες ιστορίες.
Η Κάλλια Παπαδάκη μιλά στην “Π” για την απόφασή της να αφοσιωθεί στη συγγραφή και όσο αφορά τον κλάδο των οικονομικών, λέει χαρακτηριστικά “Πριν ήμουν νοικάρης, τώρα έχω κάτι που μου ανήκει».
Η νεαρή συγγραφέας διηγείται ιστορίες καθημερινών ανθρώπων που, όμως, δεν είναι καθόλου συνηθισμένες.
Πώς αποφασίσατε από τις σπουδές οικονομικών να ασχοληθείτε με τη λογοτεχνία;
«Πάντοτε με γοήτευε η γραφή. Η ενασχόλησή μου με τη λογοτεχνία δεν ήρθε απρόσμενα. Θα έλεγα μάλιστα πως τα οικονομικά ήταν εκείνα που παρεμβλήθηκαν, έφτιαξαν μια μικρή παρένθεση κι έχτισαν ένα χρονικό εμπόδιο. Η μετάβαση βέβαια έγινε ομαλά, σαν κάτι που ήταν να γίνει. Σαν μια μετακόμιση. Πριν ήμουν νοικάρης, τώρα έχω κάτι που μου ανήκει.»
Στο βιβλίο παρακολουθούμε καθημερινούς- με μια πρώτη ματιά- ανθρώπους που, όμως, μπλέκονται σε περίεργες ιστορίες. Θεωρείτε ότι πίσω από τη βιτρίνα πάντα κρύβεται κάτι συναρπαστικό;
“Συναρπαστικές είναι οι ιστορίες των ανθρώπων. Κι οι ιστορίες είναι πράξεις κυρίως. Όχι τι λέμε, αλλά τι κάνουμε. Τα λόγια μάλλον μοιάζουν με βιτρίνα. Οι πράξεις συνήθως μας προδίδουν”.
Το κοινό στοιχείο όλων είναι η πολυκατοικία, γιατί αποφασίσατε να τους συνδέσετε με αυτό τον τρόπο;
«Δεν το αποφάσισα. Η πολυκατοικία ή καλύτερα ο ακάλυπτος, ως συνδετικός κρίκος, προέκυψε μέσα από τη διαδικασία της γραφής. Οι ιστορίες αλλιώς ξεκίνησαν κι αλλιώς κατέληξαν και κάπου στο μεταξύ παντρεύτηκαν κι έγιναν ένας κορμός με πολλά κλαδιά να τα ζει το ίδιο δέντρο.»
Ποιο είναι το επόμενο συγγραφικό σας βήμα;
«Έχω ξεκινήσει να δουλεύω πάνω στο δεύτερο βιβλίο μου. Αυτή τη στιγμή δοκιμάζω πράγματα και κυρίως κάνω έρευνα.»
Εκτός από τη λογοτεχνία, ασχολείστε και με τον κινηματογράφο, έχετε κάτι στα σκαριά;
«Ένα σενάριο που το δουλεύουμε με την Πέννυ Παναγιωτοπούλου εδώ κι ένα χρόνο.»
Η καταγωγή σας είναι από την Κρήτη, διατηρείτε δεσμούς με το νησί;
«Θεωρώ πως η Κρήτη είναι το δεύτερο σπίτι μου, τα παιδικά μου χρόνια κι ένας αγαπημένος προορισμός.»