Ερ.: Η κρίση στον κοινωνικό ιστό είναι δεδομένη. Θεωρείτε πως επιδρά αυτή η κρίση και στον καλλιτεχνικό τομέα ή τελικά βοηθά στην άνθιση της ποιότητας;

Απ. : Αν τελικά μπορούσε να βοηθηθεί η ποιότητα μέσα από την καταστροφή του κοινωνικού ιστού των Ελλήνων, με συγχωρείτε, αλλά τότε να την βράσω την ποιότητα. Θέλω να πω ότι αυτό που με ενοχλεί αφόρητα σε σχέση με την κρίση, είναι πως καταστρέφεται η χώρα. Όταν πλησιάζει ο αριθμός των ανέργων το 1 εκατομμύριο, όταν οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι, όταν η περίφημη μεσαία τάξη συμπιέζεται προς τα κάτω, όταν δημιουργείται μια βαθύτατη κατάθλιψη, είναι ένα πράγμα το οποίο άμεσα πρέπει να καταγγείλεις κι όχι να το δεις σαν ευκαιρία. Γιατί όντως η κρίση αποτελεί μια ευκαιρία για την ποιότητα, με την έννοια της ανασύνταξης κάποιων συνειδητοποιημένων ανθρώπων. Αλλά η κρίση είναι καταστροφική διότι αυτό που συμβαίνει σε μας δυστυχώς στην καλύτερη περίπτωση θα πάει μέχρι το 2020 αγκομαχώντας. Κι εδώ το πρόβλημα είναι ότι δύο γενιές, οι απόμαχοι της εργασίας και η νέα γενιά, είναι δύο γενιές που υφίστανται τρομερά πλήγματα θανατηφόρα. Κι αυτό είναι το τραγικό στην ιστορία που δεν μου επιτρέπει να συνδέσω την κρίση με μια δυνατότητα ευκαιρίας για ένα ξεκαθάρισμα. Να σας το πω και διαφορετικά; Εγώ όπως κι αν ήταν τα πράγματα, θα έκανα το καθήκον μου. Που δεν είναι τίποτα περισσότερο, από μια νησίδα αναπνοής, για να μπορούν νʼ αναπνέουν ελεύθερα όσοι έχουν το ίδιο μήκος κύματος ή έτσι αισθάνονται πως μπορούν να επιβιώσουν. Και μακάρι αυτή η νησίδα να πολλαπλασιαστεί ώστε να έρθει η ανατροπή στο μέλλον.