Ερ.: Μιλήσατε για καλλιτέχνες ανώτερης ποιότητας σε Ευρωπαϊκό επίπεδο που σας πλαισιώνουν. Με ποιο τρόπο επιλέγετε τους συνεργάτες σας και πώς σας δίνεται αυτή η δυνατότητα ανάδειξης νέων ταλέντων;
Απ.: Η παρατήρηση είναι πολύ σωστή, απλά θα ήθελα να προσθέσω πως αν πάμε πίσω στο χρόνο οι συνεργασίες μου είχαν όλες κριτήρια υψηλών ποιοτικών προδιαγραφών. Διότι ξέρετε, εγώ δεν μπήκα στη μουσική γιατί δεν είχα τι να κάνω ή από ματαιοδοξία. Ήμουν έτοιμος να κάνω ένα μεγάλο άλμα από το πανεπιστήμιο Αθηνών για ερευνητική μαθηματική καριέρα. Ταυτόχρονα όμως είχα το πάθος της μουσικής το οποίο καλλιεργούσα από τα τέσσερα μου χρόνια και μετά από πολύ σκέψη αποφάσισα νʼ ασχοληθώ με τη μουσική αν και τότε μπροστά μου είχα ένα μαύρο ύφασμα. Στη μουσική μπήκα λοιπόν, γιατί ήθελα να εκφραστώ μέσα από αυτή. Και από την αρχή δεν έκανα κανένα σκόντο. Δεν ξέρω τι θα γράψει η ιστορία και το πώς θα με κρίνει ως μουσικό, εκείνο όμως που είναι σίγουρο πως δεν μπορεί να μην γράψει, είναι πως ότι έκανα το έκανα με την απόλυτη διάθεση έκφρασης του εαυτού μου. Από την αρχή όλοι οι συνεργάτες μου ήταν ένας κι ένας χωρίς να υπολογίζω τις μόδες της εποχής. Υπήρχαν πολλές σειρήνες τη δεκαετία του ʼ70 κι εγώ επέμενα με μια μέγιστη φωνή όπως απέδειξε τελικά ο χρόνος, τη Μαρία Δημητριάδη. Ή όπως υπήρχαν μεγάλοι σταρ το 1977 – 19978 κι εγώ αντί αυτών επέλεξα τον Γιάννη Κούτρα με υποδειγματική παιδεία κι ερμήνευσε τον Σταυρό του Νότου, κάνοντας τη, την μεγαλύτερη επιτυχία της μεταπολίτευσης.
Μιλώντας τώρα για την τελευταία δεκαετία το κριτήριο μου είναι η επόμενη από μένα γενιά. Θεωρώ πως έχει κλείσει ο κύκλος συνεργασιών με τη δική μου γενιά, γιατί όπως μπορείτε να δείτε, επί της ουσίας έχουμε μείνει και λίγοι. Βεβαίως εξακολουθεί να ισχύει η Χαρούλα Αλεξίου, ο Δημήτρης Μητροπάνος και ο Μανώλης Μητσιάς τους οποίους σέβομαι, ωστόσο θεωρώ πως έχει κλείσει ο κύκλος πραγμάτων που θα μπορούσαμε να κάνουμε εγώ και αυτοί μαζί. Οπότε πέρασα στην επόμενη γενιά και ίσως και σε δύο γενιές παρακάτω. Οι συνεργασίες μου έχουν να κάνουν με δύο γενιές μετά από εμένα όπως είναι η Ρίτα Αντωνοπούλου ή η Μαρία Λινάρδου.
Σʼ αυτούς τους καλλιτέχνες δίνω όλα όσα μπορώ να τους προσφέρω κι αυτοί με τη σειρά τους μου προσφέρουν μια ζωντάνια, μια νεανικότητα κι ενδεχομένως μια νέα φόρμα. Διότι ξέρετε πως όσο περνούν τα χρόνια ο κάθε συνθέτης πρέπει να μελετά να αναζητά και δεν πρέπει να μένει στάσιμος. Κι αυτό είναι κριτήριο για μένα.

