“Δεν κατασκευάζω όνειρα. Δεν είμαι "ονειροποιός". Ό,τι γράφω, είναι βιωμένο. Και το φανταστικό στοιχείο που βλέπουν στο έργο μου είναι στην ουσία το παράλογο, έχει σχέση με τον διχασμό της πραγματικότητας”. Αυτό επεσήμενε ο συγγραφέας. Πώς αντανακλάται αυτός ο διχασμός της πραγματικότητας στην παράσταση;
Όπως και στο έργο του Γονατά, έτσι και στην παράσταση προσπαθήσαμε να πατήσουμε το ένα πόδι στη βάρκα και το άλλο στο νερό! Υπάρχουν σκηνές που κυριαρχεί το παιχνίδι, άλλες που ένας μικρός μονόλογος αποκαλύπτει ένα ανομολόγητο μυστικό, υπάρχουν πολλά τραγούδια που γεννιούνται από τον ψίθυρο της ανθρώπινης φωνής κι ύστερα επιβάλλονται στο χώρο, υπάρχουν σιωπές και βλέμματα, σκιές και φως. Οι «ιστορίες» που αφηγούνται και τα γεγονότα που αναπαριστούν τα τέσσερα πρόσωπα συμπλέκονται, γεννάνε συνειρμούς, παίζουν κρυφτό με την πραγματικότητα και τη φαντασία. Όπως ακριβώς στη ζωή.Αυτό που θεωρούμε «βίωμα», δεν θολώνει όταν προσπαθούμε να το ανασυστήσουμε -ή και να το μοιραστούμε- με λεπτομέρειες δανεικές από βιώματα των άλλων, από διαβάσματά μας, από ταινίες κι απο θεατρικές παραστάσεις πούχουμε δει; Χρόνια μετά το γεγονός, ποιος μπορεί με βεβαιότητα να ξεχωρίσει το τι συνέβη με το τι θα ήθελε εκείνος να συμβεί; Και πώς μπορεί να εξηγήσει ότι μια μικρή, μηδαμινούς σημασίας λεπτομέρεια γίνεται κάποτε ικανή να φωτίσει από μια ολότελα καινούργια οπτική γωνία το τι πραγματικά συνέβη; Ο Γονατάς μιλούσε, πιστεύω, γιʼ αυτές τις άτακτες, αλλά διαρκείς, μετατοπίσεις της μνήμης. Και το θέατρο μια μετατόπιση είναι. Τον ίδιο διχασμό αντιμετωπίζει ο ηθοποιός στη σκηνή, την ίδια μετα-τόπιση επιδιώκει για τον εαυτό του και για τον θεατή: από την Κρύπτη στο Φως.