Ερ.: Σε εποχές δύσκολες για την Ελλάδα και την οικονομία, το δικό σας σόου ήταν sold out τόσο σε Αθήνα όσο και σε Θεσσαλονίκη. Υπάρχει αλήθεια κάποιο μυστικό επιτυχίας γιʼ αυτό;

Α.Π.: Η επιτυχία δεν έρχεται τυχαία, ήταν μια παράσταση προσεγμένη μέχρι και την τελευταία της λεπτομέρεια, μια παράσταση που σεβάστηκε και το δικό μας συναίσθημα και του θεατή. H φιλία μας ήταν πεντακάθαρη επάνω στην σκηνή και υπήρξε απόλυτος σεβασμός στην λέξη συνεργασία χωρίς να υπάρχει ίχνος ανταγωνισμού. Πιστεύω ότι ο κόσμος εισπράττει το ξάστερο συναίσθημα δυο καλλιτεχνών και ανταποκρίνεται.

Μ.Φ.: Ήταν μία πρόκληση για τον κόσμο να δει πώς θα λειτουργήσει η σχέση αυτή. Το κοινό το δικό μου δεν είναι το κοινό της Άλκηστης, αλλά ούτε και της Άλκηστης δικό μου. Ξαφνικά έγινε μία μεγάλη συνάντηση δύο διαφορετικών κόσμων, όπου οι καλεσμένοι αγάπησαν ο ένας τον άλλο και το κοινό μεγάλωσε. Σαν να πηγαίνεις σε μία επίσκεψη και να γνωρίζεις κόσμο που αργότερα θα μείνουν φίλοι σου για πάντα. Παρότι δείγμα της εποχής μας είναι η δύσκολη οικονομική και πολιτιστική συνύπαρξη, εδώ ο κόσμος απέδειξε πως έχει το δικαίωμα της επιλογής. Επέλεξε να έρθει σε μας και τον ευχαριστούμε για την τιμή.. Δώσαμε κι εμείς στον κόσμο μία ελπίδα να σκέφτεται διαφορετικά και τον ευχαριστούμε που μετά από τόσα χρόνια είναι ακόμη κοντά μας παρʼόλες τις δυσκολίες.

Ερ.: Μέσα στην πορεία σας έχετε συμμετάσχει σε πάρα πολλές συναυλίες διεθνούς απήχησης, αλλά και μικρότερου οπωσδήποτε βεληνεκούς. Αν είχατε να επιλέξετε μία και μόνο συναυλία σταθμό για την πορεία σας ποια θα ήταν αυτή;

Α.Π.: Πεκίνο 2007, στο θέατρο της απαγορευμένης πόλης. Ενα ρεσιτάλ που με συγκλόνισε για τον τρόπο που με αγκάλιασε ένα εντελώς άγνωστο κοινό. Την στιγμή που τραγούδησα στα κινέζικα ένα παραδοσιακό τους τραγούδι δεν θα την ξεχάσω ποτέ στην ζωή μου. Η πιο άγνωστή μου γλωσσα μέσα από την μουσική ξεκλείδωσε μονομιάς.

Μ.Φ.: Δεν μπορώ να επιλέξω μία μονάχα. Θα σας υπενθυμίσω 2-3. Η πρώτη φορά που πάτησα στη σκηνή στο “Les Miserables” ως Marius στο Λονδίνο, η πρώτη φορά που πάτησα στην Επίδαυρο τον Ιούλιο του 1997 στους “Όρνιθες” τραγουδώντας τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, το “Άξιον Εστί” με τον Μίκη Θεοδωράκη στο πόντιουμ τον Μάιο του 1998 στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, όταν έπαιξα τον Τόνυ στο “West Side Story” του Bernstein στη Scala του Μιλάνο, η παρουσίαση του πρώτου μου διεθνούς δίσκου “Sometimes I dream” που ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο.