Ερ.: Πόσο εύκολο ήταν νʼ αποφασίσετε ποιο ρεπερτόριο θα παρουσιάσετε στο κοινό και πόσο εύκολη αποδείχθηκε η συνύπαρξη;

Α.Π.: Η αλήθεια είναι ότι κάναμε το γύρο της γης πολλές φόρες αναζητώντας μελωδίες και τραγούδια που θα μας έκαναν ευτυχισμένους, πετάξαμε, σβήσαμε, γράψαμε και στο τέλος κρατήσαμε ό,τι πραγματικά μας συγκίνησε. Η σκέψη να τραγουδήσω με έναν τενόρο τελικά ήταν μαγική. Από την αρχή δεν είχα την παραμικρή αμφιβολία ότι με αυτή τη εξαίσια φωνή θα γινόμασταν ένα σώμα. Δουλέψαμε εκατοντάδες ώρες και η φωνή του Μάριου ήταν σαν ουράνιο τόξο, η ενέργειά του μοναδική και το πηγαίο ταλέντο του ανεξάντλητο.

Μ.Φ.: Τίποτα δεν ήταν εύκολο, δουλέψαμε σκληρά επί επτά μήνες. Τους πρώτους τέσσερις μόνοι μας και τους τελευταίους τρεις με όλους τους συντελεστές, τον σκηνοθέτη, τον χορογράφο, την ενδυματολόγο και τους μουσικούς μας. Δουλέψαμε πάνω σε ρεπερτόριο που ούτε καν είχαμε φανταστεί πως θα μοιραζόμασταν μαζί. Από μιούζικαλ μέχρι θέατρο, από κλασικό τραγούδι μέχρι έντεχνο ελληνικό και από παλαιότερους δημιουργούς μέχρι νεότερους και σε διάφορες γλώσσες. Ταξιδέψαμε όλο τον κόσμο και μπαρκάραμε σε ένα δικό μας λιμάνι. Μοναδική συνταξιδιώτης η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, που για μένα δεν θα υπήρχε καλύτερη επιλογή στο μοναδικό αυτό ταξίδι. Τραγουδάει, παίζει, αυτοσχεδιάζει και ονειρεύεται... Η συνεργασία είναι εύκολη μόνο όταν επικοινωνεί ο ένας με τον άλλο και δουλεύει τόσο σκληρά. Ευτυχώς που στο επίπεδο αυτό η Άλκηστις κι εγώ ήμασταν ένα.