«Οι άνδρες συνάδελφοι μου με προσέχουν και με στηρίζουν. Με έχουν βοηθήσει πολύ χωρίς ανταγωνισμό»

Η Αγγελική Στεφανάκη είναι ένα κορίτσι σαν τα κρύα τα νερά. Πρόσφατα έκλεισε τα 23 και πριν από λίγους μήνες παντρεύτηκε τον εκλεκτό της καρδιάς της. Τους τελευταίους έξι μήνες οδηγεί το λεωφορείο με το νούμερο 40 του Αστικού ΚΤΕΛ. Είναι το λεωφορείο του πατέρα της, ο οποίος μάλλον δεν θα είχε φανταστεί ότι θα παρέδιδε …σκυτάλη σε κάποιο από τα παιδιά του. Η οικογένεια έχει μόνο κόρες.

Αλλά είχε υπολογίσει χωρίς την Αγγελική, η οποία διαθέτει τσαγανό.

«Μου άρεσε από μικρή. Και το δίπλωμα του αυτοκινήτου βιαζόμουν να το βγάλω πριν καλά-καλά κλείσω τα 18. Είναι δυναμικό επάγγελμα για μία γυναίκα και αυτό μου άρεσε πολύ. Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή ζορίστηκα λόγω του όγκου. Όμως δεν το έβαλα κάτω».

Πέρα από την αγάπη της για τα λεωφορεία, η Αγγελική σκέφτηκε το πράγμα και από άποψη επαγγελματικής αποκατάστασης. «Οι εποχές είναι πολύ δύσκολες. Σπούδαζα Γεωπονική στο ΤΕΙ, όμως τα παράτησα γιατί κατάλαβα ότι δεν υπήρχε προοπτική. Έτσι με χαρά αποφάσισα να ασχοληθώ με αυτό».

«Ο σύζυγος σου τι λέει;» ρωτάμε. «Δεν μου έχει αναφέρει κάτι, πιστεύω όμως ότι του αρέσει».

Σε σχέση με τις αντιδράσεις του επιβατικού κοινού, αναφέρει: «Βλέπω ότι με κοιτούν. Οι γυναίκες είναι πιο ενθουσιώδεις. Το επικροτούν και μου δίνουν συγχαρητήρια. Οι άνθρωποι πλέον έχουν εξοικειωθεί. Ωστόσο είμαι πολύ συγκεντρωμένη στο τιμόνι που και γνωστό να συναντήσω, μπορεί να μην το δω.

Έχω το νου μου στους επιβάτες και κυρίως στους ηλικιωμένους που πρέπει να καθίσουν στις θέσεις τους, στα μηχανάκια που προσπερνούν. Είναι δύσκολο να οδηγείς στην πόλη του Ηρακλείου με το κυκλοφοριακό κομφούζιο. Οι δρόμοι είναι στενοί, παρκάρουν όπου θέλουν, ενώ ακόμα και οι πεζοί περνούν χωρίς να ελέγχουν».

Όσο για την αντιμετώπιση από τους συναδέλφους της, δεν έχει λόγια: «Οι άνδρες συνάδελφοι μου με προσέχουν και με στηρίζουν. Με έχουν βοηθήσει πολύ χωρίς ανταγωνισμό».