Η Λίτσα του 33. Έτσι είναι γνωστή στις γραμμές του Υπεραστικού ΚΤΕΛ η Λίτσα Ταμιωλάκη, ιδιοκτήτρια και οδηγός ενός «θηρίου», μήκους 12 μέτρων. Κάθεται άνετη στο τιμόνι λίγο πριν αναχωρήσει δρομολόγιο για την Βιάννο.
Η ενασχόληση της με ένα καθαρά μέχρι πρότινος ανδρικό επάγγελμα, δεν της έχει στερήσει τίποτα από την θηλυκότητα της. Όσο συνομιλούμε μαζί της, διαπιστώνουμε ότι πρόκειται για μία πολύ δυναμική γυναίκα. Και πώς αλλιώς άλλωστε; Θέλει κότσια η οδήγηση ενός λεωφορείου και ειδικά στην αρχή.
Μητέρα τριών παιδιών, η Λίτσα ασχολείται με την οδήγηση του λεωφορείου τα τελευταία οχτώ χρόνια. Το λεωφορείο ανήκε στον πατέρα της και μετά το θάνατο του πέρασε στην ιδιοκτησία της. Δύο καλοκαίρια δούλεψε στο ΚΤΕΛ ως εισπράκτορας και ως εκδότης εισιτηρίων. « Εκείνη την εποχή θα έβγαινε στην σύνταξη ο οδηγός και τότε άρχισε να με προβληματίζει το θέμα. Έβλεπα πώς οδηγούσαν, τι γινόταν. Σκέφτηκα «μήπως και εγώ;».
Έβγαλε το δίπλωμα αλλά τα δύσκολα ακολουθούσαν. «Τους πρώτους τρεις μήνες ζορίστηκα. Σιγά-σιγά όμως άρχισα να εξοικειώνομαι με τον όγκο του λεωφορείου. Το δίπλωμα το πήρα εύκολα. Το πρόβλημα ήταν όταν έπιασα το τιμόνι με τους επιβάτες μέσα. Είχα την ευθύνη για όλους. Κάποια στιγμή μάλιστα σκέφτηκα να τα παρατήσω. Αγχώθηκα. Θυμάμαι σε ένα δρομολόγιο στις Αρχάνες που είχε μποτιλιάρισμα. Ζορίστηκα. Μετά όμως έπεισα τον εαυτό μου να προσπαθήσει και όσο περνούσε ο καιρός, τόσο βελτιωνόταν η κατάσταση».
Πλέον δεν έχει κανένα πρόβλημα. Εκτελεί δρομολόγια σε ολόκληρη την Κρήτη.
Οι συνάδελφοι της, όπως λέει, την στηρίζουν και την εμπιστεύονται απόλυτα, αν και στην αρχή δεν πίστευαν ότι θα τα καταφέρει. «Μου έδιναν προθεσμία ενός μηνός».
Εκείνη όμως τους διέψευσε πανηγυρικά. Ακόμα και τον εαυτό της. Με επιμονή και υπομονή αλλά κυρίως αγάπη. Άλλωστε το θέμα ήταν και γονιδιακό αφού τόσο ο πατέρας της όσο και τα αδέρφια της ασχολούνται με την οδήγηση μεγάλων οχημάτων.
Δύσκολη στιγμή
Πριν από κάθε δρομολόγιο, η Λίτσα κάνει τον σταυρό της για να πάει στην ευχή του Θεού, όπως λέει. Θυμάται μία δύσκολη φάση που πέρασε φέτος το καλοκαίρι. Ένα άσχημο συμβάν που για δευτερόλεπτα την έκανε να πιστέψει ότι όλα θα τελείωναν.
«Ερχόμουν από το Ρέθυμνο για Ηράκλειο. Ήταν βροχερή ημέρα. Κατέβαινα και στο ύψος του Κινεζόκωστα και ενώ είχα αναπτύξει ταχύτητα, βλέπω την τελευταία στιγμή ένα 4χ4 το οποίο είχε «φύγει» από το δρόμο και έκανε σβούρες. Είπα «δεν είναι δυνατόν». Έκανε σβούρες και σταμάτησε μπροστά στην πορεία μου. Εκεί ζορίστηκα. Πατούσα φρένο, το λεωφορείο δεν σταματούσε και πλησίαζα το εμπόδιο. «Δεν την γλιτώνουμε, την παίζουμε την μετωπική, είπα. Πράγματι χτυπήσαμε. Το πήρα όλο δεξιά. Ακούμπησε το λεωφορείο με δύναμη το αυτοκίνητο και μετακινήθηκε. Ξέρετε, είναι από τις καταστάσεις που τις βλέπουμε, τις ακούμε αλλά δεν μπορούμε να τις φανταστούμε αν δεν τις βιώσουμε».
Αυτά, όπως λέει, είναι τα απρόβλεπτα της καθημερινότητας.
«Όταν πιάνεις το τιμόνι, πρέπει να έχεις καθαρό μυαλό και να είσαι συγκεντρωμένη. Δεν έχεις άλλη επιλογή όταν έχεις τόσους ανθρώπους στην ευθύνη σου».
Από τα κοπλιμέντα στο “σιγά να πηγαίνεις κοπελιά”
Και οι αντιδράσεις των επιβατών; τη ρωτάμε.
«Άλλοι χαμογελούν και τους αρέσει που μία γυναίκα βρίσκεται στο τιμόνι. Άλλοι μαγκώνονται. Προβληματίζονται. Κάποιοι μου έχουν πετάξει: «σιγά να πηγαίνεις κοπελιά». Δεν έχω όμως πρόβλημα. Πιο επιφυλακτικοί είναι οι άνδρες. Υπάρχουν και εκείνοι που με ξέρουν πια και χαίρονται όταν με βλέπουν στη γραμμή. Πολλοί στο δρόμο με κοιτούν και με δείχνουν, άλλοι πάλι με κομπλιμεντάρουν» λέει χαμογελώντας.

