Ερ.: Πόσο εύκολο είναι για σας να ξεσηκώσετε τόσο κόσμο;

Απ.: Την εμπειρία στο να συναναστρεφόμαστε με τον κόσμο και να χορεύουμε μαζί του, την έχουμε. Είχαμε μια αγωνία για το πώς θα μας αντιμετωπίσουν ενδεχομένως, διότι φέρναμε μαζί μας κάτι διαφορετικό. Αυτό το διαφορετικό όμως, είναι μια τρέλα μέσα στο μυαλό μας για το χορό, που ο κόσμος τη δέχεται, την αγαπά και θέλει να την κάνει δική του.

Ερ.: Φοβηθήκατε πως πηγαίνοντας σʼ ένα φεστιβάλ με κατʼ εξοχήν ροκ ακούσματα, η δική σας θέση μπορεί να ήταν περίεργη και να μη σας αποδέχονταν;

Απ.: Εννοείται πως υπήρχε αυτός ο φόβος από την αρχή. Όμως τα Latin που χορεύουμε εμείς, δεν είναι στημένα. Οι Caribbean χοροί είναι χοροί του δρόμου. Ακόμα κι αν δεν τους ξέρει κάποιος, μπορεί να συμμετέχει. Κι είναι χοροί που πηγάζουν από την καρδιά. Δεν πρέπει να ξέρεις όλα τα βήματα. Δεν είσαι ρομπότ νʼ ακολουθείς κάτι συγκεκριμένο που αν δεν το κάνεις βγαίνει λάθος. Η ψυχή σου μιλάει κι εσύ ακολουθείς. Το Φεστιβάλ λοιπόν και οι άνθρωποι που συμμετείχαν σʼ αυτό έδειξαν πως έχουν ψυχή γιʼ αυτό και ό,τι κάναμε το αγκάλιασε ο κόσμος κι από την αγάπη αυτή, πέτυχε.

Ερ.: Ποια ήταν η πιο καλή στιγμή που ζήσατε μέσα στο Φεστιβάλ;

Απ.: Η καλύτερη στιγμή που ζήσαμε ήταν πάνω στη σκηνή. Όταν ακούσαμε τα ουρλιαχτά θαυμασμού του κόσμου, μας γέμισαν υπερηφάνεια και συνεχίσαμε ακόμα πιο δυνατά. Κι ένα ακόμα σημείο ήταν που βλέπαμε κόσμο στα Μάταλα, ο οποίος μας είχε δει το πρωί και μας ρωτούσε τι ώρα θα βγούμε για να κατέβει στην παραλία και πού μπορούν να μας βρουν για να τους μάθουμε χορό. Όλο αυτό το αίσθημα χαράς δεν περιγράφεται με λόγια κι ευχαριστούμε όλους αυτούς τους ανθρώπους, το δήμο Φαιστού, αλλά και αυτούς που έκαναν πραγματικά τα πάντα για να είμαστε πάνω στη σκηνή. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να πούμε σʼ αυτούς τους ανθρώπους.