
Απ.: Νιώθαμε πολύ μεγάλο άγχος πριν ξεκινήσουμε, αλλά και πολλή υπερηφάνεια που τα καταφέραμε. Το αίσθημα ήταν πρωτόγνωρο. Γνωρίζαμε πως πηγαίναμε σʼ ένα τόσο μεγάλο φεστιβάλ, αλλά δεν είχαμε συνειδητοποιήσει το πόσο πολύς κόσμος θα βρισκόταν εκεί. Λίγο πριν βγούμε ανεβήκαμε στη σκηνή κι είδαμε από κάτω 4.000 άτομα που στο άκουσμα των Caritmo έκαναν πανικό. Αυτό μας έδωσε τόση θετική ενέργεια, που τη βγάλαμε πάνω στη σκηνή, την εισέπραξε ο κόσμος και γιʼ αυτό ακούστηκε πως κάναμε σεισμό. Κάτι που όντως ισχύει, γιατί από την ενέργεια του κόσμου που έφτανε μέχρι τη σκηνή νιώθαμε τις δονήσεις και τον παλμό να μας διαπερνούν. Ήταν μοναδικό. Ήταν κάτι πραγματικά υπέροχο και για μας. Το κοινό μας απογείωσε με το πάθος του. Κι εκεί είπαμε πως δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα λιγότερο από το τέλειο. Έτσι στη σκηνή δεν χορέψαμε απλά, δώσαμε τον καλύτερο μας εαυτό και καταθέσαμε την ψυχή μας.
Ερ.: Καταφέρατε να κάνετε μια τεράστια ομαδική χορογραφία στην παραλία για τις ανάγκες του Φεστιβάλ. Πώς νιώθετε γιʼ αυτό που καταφέρατε;
Απ.: Η χορογραφία στην παραλία ήταν πραγματικά πρωτόγνωρη για μας. Έχουμε την εμπειρία από διάφορα shows που συμμετέχει ο κόσμος γιατί αυτό θέλουμε. Στα Μάταλα όμως, με το που κατεβήκαμε στην παραλία μαζί με το Nenaʼ s Academy, ο κόσμος ανταποκρίθηκε αμέσως κι έτσι φτιάξαμε τη μεγαλύτερη αυθόρμητη χορογραφία του φεστιβάλ. Η οποία ήταν πραγματικά αυθόρμητη γιατί δεν είχαμε προγραμματίσει κάποια συγκεκριμένη χορογράφηση, αφού θέλαμε να δώσουμε έμφαση στον αυθορμητισμό των ανθρώπων. Ο κόσμος έδινε τον παλμό κι εμείς χορεύαμε μαζί τους. Κι ενώ στην αρχή μας έλεγαν από τη διοργάνωση πως έχουμε μόνο δέκα λεπτά, πέρασαν είκοσι κι ο κόσμος δεν ήθελε να σταματήσει γιατί αγάπησε αυτή την αλληλεπίδραση που υπήρχε.
Εμείς βέβαια, θέλαμε να σεβαστούμε το χρόνο όλων που συμμετείχαν γιʼ αυτό και σταματήσαμε. Στη συνέχεια ωστόσο, πηγαίνοντας στην πλατεία για καφέ, είδαμε πως αρκετοί είχαν έρθει μαζί μας και μας ζητούσαν περισσότερο χορό. Έτσι συνεχίσαμε στην πλατεία.

