«Η λογική του μνημονίου βασίζεται στην κοινωνία-επιχείρηση, την κοινωνία που διέπεται από τους νόμους της αγοράς, επομένως, μέσα στο πλαίσιό του μορφοποιείται ένα σχολείο που εξυπηρετεί τις οργανικές ανάγκες της αγοράς. Ένα σχολείο που εκπαιδεύει και δεν παιδεύει», αναφέρει η πρόεδρος της ΕΛΜΕ Ηρακλείου, κ. Μαρία Παναγιωτάκη. Σύμφωνα με την ίδια, δομική και καταστροφική επίπτωση της επιβολής του μνημονίου είναι η ανατροπή του δικαιώματος της μάθησης και η κατεδάφιση του δημόσιου δωρεάν σχολείου. Δηλαδή, η μετατροπή της εκπαίδευσης από δημόσιο κοινωνικό αγαθό και υποχρέωση του κράτους σε εμπόρευμα. «Μαύρο ξεκίνημα με τη μείωση των διορισμών των εκπ/κών (μόλις 2.825 έναντι 6.000 πέρισυ). -Στα τάρταρα ο προϋπολογισμός για την παιδεία, μόλις 2,75%, με άλλα λόγια οι δαπάνες για τη μόρφωση των παιδιών πενιχρές, ώστε να επιταχυνθεί η αποδόμηση του δημόσιου σχολείου. Η συγχώνευση και η κατάργηση σχολικών μονάδων, 410 στη δευτεροβάθμια, μέτρο αντιπαιδαγωγικό και αντιδημοκρατικό, πρωτοφανές για τα εκπαιδευτικά πράγματα είναι επίσης μια τραγική συνέπεια», αναφέρει. Η συνεπακόλουθη κατάργηση οργανικών θέσεων και η δημιουργία πολυπληθών σχολείων και τμημάτων πάνε δίπλα-δίπλα με τη μείωση της κρατικής επιχορήγησης των σχολικών επιτροπών. Οι γονείς μετατρέπονται σε πελάτες εταιρειών, που, με επιχειρηματικούς όρους καλούνται να καλύψουν σχολικές δαπάνες. Σύμφυτη με αυτήν την πολιτική η κατάργηση του Οργανισμού Εκδόσεων Διδακτικών Βιβλίων και της πρόσθετης ενισχυτικής διδασκαλίας. Η μείωση των μισθών και των συντάξεων των εκπαιδευτικών, η διάλυση των επικουρικών ταμείων, η ανατροπή επί της ουσίας των εργασιακών σχέσεων -επίθεση πραγματική σε δικαιώματα χρόνων- κινούνται στο ίδιο πλαίσιο, με στόχο να καταστήσουν τον εκπ/κό ένα φτηνό, εκμεταλλεύσιμο εργατικό δυναμικό. Για το σκοπό αυτό άλλωστε αναδιαρθρώνεται διοικητικά η εκπαίδευση όπου η σχολική μονάδα προσδένεται σφιχτά στον κεντρικό έλεγχο με έναν δ/ντή-μάνατζερ κι έναν αποδυναμωμένο σύλλογο διδασκόντων. «Σε μια τόσο αρνητική συγκυρία, στη σκιά της καταστροφικής πολιτικής του μνημονίου, οι μαθητές συζητούν για το αβέβαιο μέλλον τους, ανησυχούν βαθιά και βέβαια δεν έχουν καμία εμπιστοσύνη στην εκπαιδευτική πολιτική. Βλέπουν τις κοινωνικές ανισότητες να διευρύνονται και την ανεργία να δείχνει τα δόντια της, ενώ αντιλαμβάνονται πλήρως ότι το σύστημα τους προορίζει για απασχολήσιμους εργαζόμενους χαμηλής ειδίκευσης-τουλάχιστον τα παιδιά των λαϊκών στρωμάτων-και μέσα σʼαυτόν το φόβο δεν ξέρουν τι να σχεδιάσουν για το μέλλον», περιγράφει αναφορικά με το τι συμβαίνει μέσα στην τάξη. Στη συνέχεια, η κ. Παναγιωτάκη λέει ότι «ξέρουν όμως πολύ καλά ότι αυτό που “παίζεται” σήμερα είναι αν για τα ίδια τα παιδιά και για το μέλλον θα υπάρχει κοινωνία με τα χαρακτηριστικά της συνοχής, της συνεργασίας, της αλληλεγγύης, της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης, ανοικτή στην πρόοδο ή θα κυριαρχήσει η κοινωνία του ατομισμού, της ανασφάλειας, της ανεργίας, του ανταγωνισμού και του κέρδους των λίγων».