Διερευνώντας την ταυτότητα των δραστών, παρατηρούμε ότι απολαμβάνουν την επίδειξη δύναμης προς τα θύματα και αποτυγχάνουν στην εκδήλωση ενσυναίσθησης1, διευκολύνοντας έτσι το πιθανό μελλοντικό τους πέρασμα στην παραβατικότητα (Ahmed & Braithwaite, 2004). Σίγουροι για τον εαυτό τους, δημοφιλείς, αυταρχικοί και παρορμητικοί, απολαμβάνουν την ανοιχτή, δημόσια διαμάχη ώστε να αυτοεπιβεβαιωθούν και να επιβληθούν στους άλλους (Χαντζή, Χουντουμάδη, & Πατεράκη, 2000).

Κατά τη στερεοτυπική εικόνα τους, οι επιτιθέμενοι είναι ανήσυχοι, ανασφαλείς, δίχως ιδιαίτερα καλές σχολικές επιδόσεις και βεβαίως επιρρεπείς στη βία, την οποία χρησιμοποιούν και αντιλαμβάνονται ως μόνο διαθέσιμο μηχανισμό επίλυσης των συγκρούσεων (Gini, et al., 2007).

Όσον αφορά στα θύματα, οι έρευνες (Ahmed, & Braithwaite, 2004· Nansel, et al., 2001· Schwartz, et al., 1998) που έχουν ασχοληθεί με τη σκιαγράφηση των χαρακτηριστικών των θυμάτων εκφοβισμού περιγράφουν μαθητές που είναι μη επιθετικοί, αγχώδεις, ανασφαλείς, μοναχικοί, μη δημοφιλείς, με χαμηλή αυτοεκτίμηση και έλλειψη δυναμισμού.

1Ενσυναίσθηση είναι το μοίρασμα της συναισθηματικής κατάστασης ενός άλλου προσώπου (Eisenberg, & Strayer, 1987). Θεωρείται εν γένει ότι η συμμετοχή στο συναισθηματικό βίωμα του άλλου παρέχει τα απαραίτητα θεμέλια για μια λειτουργική συμπεριφορά (Cole, & Cole, 2002, Jolliffe, & Farrington, 2006).