Όπως ήδη αναφέρθηκε, η επιθετική συμπεριφορά συχνά χαρακτηρίζεται από ανισότητα δύναμης και σταθερότητα στους ρόλους του δράστη και του θύματος. Γι αυτό άλλωστε ονομάζεται και ερμηνεύεται ως «συστηματική κατάχρηση δύναμης» (Stassen Berger, 2007· Smith, 2000). Επίσης τονίστηκε η τάση των παιδιών να θεωρούν τον εκφοβισμό «φυσική τάξη πραγμάτων»· μέρος της θυελλώδους διαδικασίας της ανάπτυξής τους, φάση δύσκολη που πρέπει να υπομείνει κανείς προκειμένου να είναι καλύτερα προετοιμασμένος για τη ζωή (Borg, 1998).
Παρά την επίφαση της φυσιολογικότητας, οι επιπτώσεις του εκφοβισμού στην ψυχική υγεία και γενικότερα στην συνολική συμπεριφορά των παιδιών είναι σημαντικές και πολυεπίπεδες.
Ο εκφοβισμός φαίνεται να συνδέεται με φτωχές φιλικές σχέσεις, με σχολικό στρες (Karatzias, et al., 2002), με συμπεριφορές αποφυγής του σχολείου (Kochenderfer & Ladd, 1997) και με αυξημένο αριθμό απουσιών (Bosworth, Espelage & Simon, 1999· Dake, Price, & Telljohann, 2003). Τα παιδιά-θύματα έχουν λιγότερες κοινωνικές δεξιότητες στις σχέσεις με εκπαιδευτικούς και γονείς και επιπλέον, αφήνουν τους τελευταίους να αποφασίζουν για λογαριασμό τους (Nation, et al., 2008).
Η θυματοποίηση συμπορεύεται επίσης με κοινωνική δυσπροσαρμοστικότητα και μοναξιά (Crick, & Grotpeter, 1995· Eslea, et al., 2004), αυ
τοκτονικό ιδεασμό (Schäfer, et al., 2004· Van der Wal, de Wit & Hirasing, 2003), ψυχοσωματικά συμπτώματα (Due, et al.,, 2005· Fekkes, et al., 2004· Natvig, et al., 2001) -όμοια με τα κακοποιημένα παιδιά (Fekkes, et al., 2004)- και σε ακραίες περιπτώσεις συμβάλλει στον κίνδυνο μελλοντικής εμφάνισης κατάθλιψης και άγχους (Bond, et al., 2001).
Η χαμηλή αυτοεκτίμηση αποδίδεται επίσης στα θύματα, σε αντίθεση με τους δράστες (Karatzias, et al., 2002· Natvig, Albrektsen, & Qvarnstrom, 2001· Olweus, 1994), αν και στην περίπτωση των τελευταίων υπάρχουν έρευνες με ενδείξεις επίσης χαμηλής αυτοεκτίμησης (O' Moore & Kirkham, 2001). Έχει προταθεί ακόμα ότι τα επιθετικά θύματα ενδέχεται να παρουσιάζουν μεγαλύτερη ψυχοπαθολογία και να προέρχονται από οικογένειες με αδύναμες σχέσεις (Kokkinos & Panayiotou, 2007).
Πάντως και στους δράστες εντοπίζονται αυξημένα επίπεδα σχολικού στρες (Karatzias, et al., 2002), άγχος και κατάθλιψη (Baldry, 2004), αυτοκτονικός ιδεασμός (Van der Wal, et al., 2003), μελλοντική παραβατική συμπεριφορά (Khartri, Kupersmidt, & Patterson, 2000) και κατανάλωση αλκοόλ (Kaltiala-Heino, et al., 2000).
Συνοψίζοντας τα ευρήματα των προαναφερθέντων ερευνών, προκύπτει ο παρακάτω πίνακας:

