Tου Αλέκου Α. Ανδρικάκη

[email protected]

Η συγκέντρωση για τη Βικελαία σημαίνει αφύπνιση, επιτέλους, των συνειδήσεών μας

Να φωνάξουμε δυνατά για τη γνώση και την ιστορία, ενάντια στην αλαζονεία με την οποία μας αντιμετωπίζουν


Στις 17 Ιανουαρίου 2011, σε άρθρο μας μέσα από τις στήλες της «Π», γράφαμε: «Στην άλλοτε πόλη των γραμμάτων και των τεχνών αυτό που κυριαρχεί, και το έχομε επισημάνει και με άλλη ευκαιρία, είναι οι εργολαβίες και οι αντιπαροχές, οι ενέργειες που πάντα βασίζονται στη σχέση κόστους – οφέλους, η εμπορική άποψη για τη ζωή. Το Ηράκλειο, πλέον, έγινε η πόλη της καφετέριας και του μπαρ, η πόλη της οικονομικής συναλλαγής, η πόλη που ποτέ δεν μιλά για το παρελθόν της γιατί, απʼ τη μια, την πονά η σύγκριση, κι απʼ την άλλη μάλλον δεν το γνωρίζει, καν… Η πόλη της μετριότητας, σε όλα τα επίπεδα».

Και ρωτούσαμε, περισσότερο για να ρίξουμε το «γάντι» στις εν υπνώσει δυνάμεις της: «Έχει αυτή η πόλη τα κότσια να σηκώσει τον πήχη ψηλά; Να κάνει μια, ας πούμε, πνευματική επανάσταση»; «Γιατί –εξηγούσαμε- εδώ πράγματι πρέπει να σηκωθεί ο πήχης κι όχι για να βάλομε τσιμέντο, περισσότερο τσιμέντο, να κάνομε μπαρ, περισσότερα μπαρ, να βγάζομε χρήμα, όλο περισσότερο χρήμα, να αναδεικνύομε όλο και περισσότερες μετριότητες που θα μας κατευθύνουν…

Ακόμη και την οικονομική μπόρα για να την ξεπεράσομε, πνευματική επανάσταση χρειαζόμαστε. Για να αντέξομε, αλλά και για να μην ξανακάνομε όσα κάναμε, από την ηγεσία, μέχρι τους απλούς πολίτες. Το αντέχομε να το κάνομε;»

Λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 21 Φεβρουαρίου, με αφορμή τις αποκαλύψεις μας για τη Βικελαία, επανερχόμασταν για να προκαλέσουμε ακόμη περισσότερο τις συνειδήσεις. Γράφαμε και πάλι: «Τα γεγονότα με αφορμή τη Βικελαία επιβεβαίωσαν ότι αυτή η πόλη δεν αντέχει πλέον στα δύσκολα, σε αντίθεση με το παρελθόν, που έδειξε απίστευτες δυνάμεις και προχώρησε σε ανατροπές. Ακόμη και πολύ πρόσφατα. Όταν ξεσηκώθηκε και ανέτρεψε την απόφαση του Κωνσταντίνου Καραμανλή για τη μεταφορά των αρχαίων στο εξωτερικό. Όταν αγκάλιασε, στην εποχή του Νίκου Γιανναδάκη, τη Βικελαία και την έφερε στο υψηλότερο σημείο της πνευματικής και πολιτιστικής δόξας της. Τότε που η Βικελαία φώτιζε από το κέντρο της πόλης όχι μόνο όλο το Ηράκλειο, αλλά ολόκληρη την Ελλάδα.

Σήμερα τι έμεινε; Άκρα του τάφου σιωπή, σκοτάδι αδράνειας.

Σιωπή, κάντε ησυχία. Η πόλη κοιμάται. Και την ίδια ώρα αυτός ο ύπνος ανεβάζει τα επίπεδα της αλαζονείας της κάθε εξουσίας».

Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών απέδειξαν ότι τελικά το Ηράκλειο έχει ακόμη τις αντοχές, έχει τα κότσια να ξεσηκωθεί όχι μόνο για τα ίδια και συμφέροντα, αλλά και για τα ευρύτερα, τις ξεχασμένες, για τον σύγχρονο και αλλοτριωμένο πολιτισμό μας, αξίες.

Αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες είναι μια πραγματική αφύπνιση συνειδήσεων. Λες κι όλοι αναζητούσαν μια σπίθα για να μπει μια φωτιά στον καναπέ που βολευόμασταν. Κι η σπίθα αυτή ήλθε με το πρόβλημα της Βικελαίας. Μια ομάδα νέων ανθρώπων, χωρίς να αναμένει τις κομματικές γραμμές και τις αναλύσεις, πήρε την πρωτοβουλία και το ερχόμενο Σάββατο οργανώνει μια συγκέντρωση για τη Βικελαία. Μια ημέρα για τη Βικελαία! Το Σάββατο 9 Απριλίου στη 1 το μεσημέρι στα Λιοντάρια θα υψωθεί απʼ όλους μας μια φωνή για την ιστορία, τον πολιτισμό, τη γνώση. Θα ακουστεί η απαίτηση να λάμψει και πάλι το φως που φώτιζε από το κέντρο του Ηρακλείου τις ψυχές και το νου όλων μας, ολόκληρο τον κόσμο. Από μόνη της μια συγκέντρωση για τη Βιβλιοθήκη είναι μεγαλειώδες γεγονός. Αλλά αυτό που συμβαίνει, ήδη, στο διαδίκτυο, στις παρέες, ανάμεσα στους νέους, και όχι μόνο, ανθρώπους, είναι κάτι το πρωτοφανές. Το εισπράττουμε ήδη όλοι. Είναι το μεγαλειώδες. Η έκφραση της υπεράσπισης της γνώσης και της ιστορίας αυτής της πόλης ξεφεύγει από τα καθιερωμένα.

Το ραντεβού όλων μας είναι το Σάββατο 9 Απριλίου στη 1 το μεσημέρι στα Λιοντάρια. Εκεί θα φωνάξουμε, όσο μπορούμε περισσότεροι, όσο μπορούμε πιο δυνατά, για τη Βικελαία, τη σπουδαία Βιβλιοθήκη μας, αυτήν που έστησαν με μύριες δυσκολίες και αντιξοότητες άλλοι, μερικοί εκ των οποίων δεν είχαν καμιά σχέση με το Ηράκλειο, αλλά ένιωθαν το φως της γνώσης που εξέπεμπε. Για τη Βιβλιοθήκη μας, που μερικοί, ξεχασμένοι στους θρόνους της εξουσίας τους, τόλμησαν όχι μόνο να αμφισβητήσουν και να απαξιώσουν, αλλά και να ζημιώσουν. Εκείνοι που με περισσή αλαζονεία είχαν το θράσος να εκστομίσουν την ύβρη «τι μας χρειάζεται η Βικελαία;». Εκείνοι που πίστεψαν ότι η δημόσια θέση τους δεν είναι ευθύνη και υποχρέωση προσφοράς, αλλά προϋπόθεση σχέσης μονιμότητας και ιδιοκτησίας με την πόλη. Εκείνοι που θεώρησαν ότι η Δημοκρατία μας, με όλες τις στρεβλώσεις και τις αστοχίες στην εφαρμογή των θεσμών της, τους εξασφαλίζει την ασυλία του ανεξέλεγκτου. Εκείνοι που ξέχασαν ότι είναι αιρετοί, άρα τη δύναμή τους την αντλούν από το λαό, και νόμιζαν πως απλώς έχουν εξουσία που καταλύει κάθε έννοια διαλόγου και κριτικής στους χειρισμούς τους. Εκείνοι που ποινικοποίησαν και πρόσβαλλαν κάθε κριτική σκέψη, κάθε διαφορετική θέση σʼ αυτή την πόλη. Εκείνοι που, αντί να χαίρονται για το διάλογο σε σχέση με τα δημοτικά θέματα, σε σχέση με τη Βικελαία, αντί να τον επιζητούν, ύβρισαν κάθε κριτική άποψη. Που έκαναν ακόμη και δίκες προθέσεων…

Δεν κατάλαβαν ότι μʼ αυτό τον τρόπο, με την αντιμετώπιση της Βικελαίας, με τον πόλεμο σʼ όποιον ύψωσε φωνή ενάντια στην καταστροφή της Βιβλιοθήκης μας, με την απαξίωση των θησαυρών της, με την υποβάθμιση της υπηρεσίας και την αντιμετώπισή της ως έσχατης στις δημοτικές προτεραιότητες, με τα σχέδια για λειτουργία μπαρ και καφετεριών στο μέγαρο «Αχτάρικα», στο μέγαρο της Βικελαίας όπως θα πρέπει να το λέμε καλύτερα, πρόσβαλλαν και προκάλεσαν; Και διαμόρφωσαν ήδη έναν κίνημα για τη Βικελαία;

Δεν κατάλαβαν ότι βάζοντας τη Βικελαία στο ζύγι του οικονομικού συμφέροντος θύμωσαν πολλούς σʼ αυτή την πόλη;

Δεν κατανόησαν ότι μας πείραξε που η «οικονομία» του δήμου περιορίζεται στο να κοπούν εκδηλώσεις για το παιδικό βιβλίο, κόστους 2.500 ευρώ, την ίδια ώρα που απλόχερα αποφάσιζαν να δώσουν 140.000 ευρώ για το καρναβάλι; Ενώ την ίδια, επίσης, ώρα στο δήμο υπάρχει παράγοντας που εισπράττει τρεις (!) υψηλότατους μισθούς εξαιτίας της συμμετοχής του και μόνο στα δημοτικά πράγματα;

Ενώ χορηγούνται άλλοι μισθοί 2.000-2.5000 ευρώ σε άλλα πρόσωπα που δεν είναι καν δημοτικοί ή δημαρχιακοί σύμβουλοι και συμμετέχουν σε διοικητικά συμβούλια, άγνωστο με ποια ιδιότητα; Στην εκδήλωση για το παιδικό βιβλίο βρήκαν να κάνουν οικονομία;

Μήπως υπολόγιζαν απλώς στις εν υπνώσει συνειδήσεις; Δεν περίμεναν ότι με τους χειρισμούς τους, τις προσβολές, την απαξίωση και τις ύβρεις, θα έλθει κάποια στιγμή η αφύπνιση; Και τώρα, τι θα κάνουν; Θα μας υβρίζουν και θα μας προσβάλλουν όλους μαζί;