Eπιμέλεια Άννα Κωνσταντουλάκη

Για τη Γεωργία Δουλγεράκη η Ντόντο δεν είναι ένας σκύλος, αλλά το δεύτερο παιδί της που εδώ και χρόνια έχει γεμίσει το σπίτι της οικογένειας με χαρά, αγάπη και πολλή ζεστασιά.

Οταν κάποτε κινδύνευσε να πεθάνει από το τσίμπημα μιας μέλισσας, όλοι έκλαψαν και όπως μας γράφει η Γεωργία, όταν συνήλθε, το γαύγισμά της ακούστηκε σαν... την μελωδία της ευτυχίας!

Αυτή είναι η ιστορία της:

“Πριν 9 χρόνια βρισκόμουν στην Αθήνα όταν χτύπησε το τηλέφωνο και άκουσα τη φωνή της μικρής τότε ανιψιάς μου Ντέριας αγχωμένη να μου λέει ότι ένα μικρό σκυλάκι βρέθηκε στη γειτονιά μας και... κάποιος κακός γέρος γείτονας το πήρε και το πέταξε. Της υποσχέθηκα ότι θα το βοηθήσουμε και όταν επέστρεψα, αντίκρισα στο δρόμο μια μικρή σγουρή γκριζόμαυρη μπάλα που έτρεξε πάνω μου, την πήρα αγκαλιά, κοιταχτήκαμε στα μάτια και τότε καταλάβαμε ότι εγώ βρήκα το σκύλο μου κι εκείνη τον άνθρωπό της. Αγαπούσα πάντα τα ζώα αλλά είχα μια φοβερή φοβία με τα σκυλιά και αυτό μʼ έκανε λίγο διστακτική για το αν θα καταφέρω να ζήσω μαζί της. Τελικά αποφασίσαμε με τον Νίκο να της ανοίξουμε το σπίτι και την αγκαλιά μας. Την ονομάσαμε Ντόντο και καθώς δεν είχα παιδί, έγινα η μαμά της. Είναι ένα σκυλάκι γεμάτο καλοσύνη, παιχνιδιάρικο, τρυφερό και φυσικά για μένα πανέμορφο. Πολλές ζημιές δεν έκανε, εξάλλου ποιος μπορεί να κρατήσει κακία σʼ αυτό το πλάσμα; Ακόμα και πριν 5 χρόνια που γεννήθηκε η Φένια μας, δεν ζήλεψε καθόλου αφου δεν έχασε ίχνος από την αγάπη και την φροντίδα μας. Θα έλεγα ότι μάλλον είναι ευτυχισμένη γιατί εκτός από παιχνίδια, η Φένια και η επίσης 5χρονη ανιψιά μου Ναταλία, την προμηθεύουν μπισκοτάκια και λιχουδιές που επίσης λατρεύει. Οταν είναι κάπου κρυμμένη, για να την κάνουμε να βγει, ανοιγοκλείνουμε τα ντουλάπια της κουζίνας. Τρέχει τότε η λιχούδο η Ντόντο να πάρει το μεζεδάκι της. Εχουμε να ευχαριστηθούμε φαγητό στο σπίτι 9 χρόνια αλλά χαλάκι της γιατί μας γεμίζει χαρά, αγάπη και ζεστασιά. Εμαθε εμάς και τη Φένια να είμαστε ευαίσθητοι και υπεύθυνοι με τα ζώα. Γελάμε μαζί της όταν φέρνει το μπαλάκι της για να της το πετάξουμε και όταν γίνεται έξαλλη που δεν καταφέρνει να πιάσει τις γάτες και τα περιστέρια που κυνηγάει. Κλάψαμε όλοι όταν κινδύνεψε να πεθάνει από τσίμπημα μιας μέλισσας που κυνηγούσε. Οταν συνήλθε, το γαύγισμά της που άλλες φορές τρυπάει τα αυτιά μας, ήταν για μας “η μελωδία της ευτυχίας”! Μικρή μου Ντέρια σʼ ευχαριστώ που βρήκες τότε τη Ντόντο μας. Ντόντο σʼ ευχαριστώ που μας αγάπησες και εύχομαι να μας δίνεις χαρά και αγάπη για πολλά πολλά χρόνια ακόμα”...