Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σημαδέψει την πορεία σας; Έχετε χαρακτηρίσει πατέρα σας τον Νίκο Κούρκουλο....
«Ναι, μερικοί άνθρωποι, εκτός από τον πατέρα μου και τη μάνα μου, που ήταν για μένα οι στύλοι ζωής μου και οι αξίες της ζωής μου. Με την εντιμότητα, την καθαρότητα και το σωστό ρόλο που έπαιζαν στην οικογένεια κράτησαν για μένα αυτό το οικοδόμημα που λέγεται παιδική μνήμη, παιδικά και εφηβικά χρόνια.
Ο Νίκος Κούρκουλος υπήρξε για μένα ένας πατέρας γιατί κοντά του έμαθα το πώς μπορεί κανείς να διοικεί θέατρο δημοσίου συμφέροντος, μεγάλο, όπως ήταν το εθνικό θέατρο της εποχής εκείνης, επίσης, ο Χρήστος Μαλεβίτσης, ο πολύ μεγάλος Έλληνας φιλόσοφος, κι αυτός ήταν ένας άνθρωπος που οδήγησε τα βήματά μου.
Θα έλεγα πάνω από όλους είναι ο Καζαντζάκης, στον οποίο επιστρέφω διαρκώς όχι για λόγους τοπικισμού, αλλά γιατί είναι παγκόσμιος, τα έργα του είναι μοναδικά και πάντοτε θα τροφοδοτούν την παγκόσμια σκέψη. Πριν από κάποιο διάστημα είχα κάνει τον «Τελευταίο πειρασμό» στο εθνικό θέατρο τώρα πάλι οπωσδήποτε θα ανέβει του χρόνου Καζαντζάκης στο ΚΘΒΕ.»

