Ο Ασγκάρ Φαραντί δεν είναι ξένος στη Berlinale, αφού μέσα από τη βράβευσή του το 2009 για τη σκηνοθεσία του «Τι απέγινε η Έλι», απέκτησε παγκόσμια φήμη, έστω κι αν είχε ήδη κάνει τρεις ακόμη ταινίες. Το «Nader and Simin: a separation» ήταν εύκολα -μαζί μʼ εκείνες του Ταρ και του Μάρστον- η καλύτερη ταινία του επίσημου διαγωνιστικού τμήματος, η γενικότερη ποιότητα του οποίου ήταν αισθητά πεσμένη από πέρυσι. Όπως και στην «Έλι», ο Φαραντί φτιάχνει μια ιστορία με ελλειπτική αφήγηση, αφήνοντας δηλαδή τμήματά της σκόπιμα ανεξήγητα, καθώς αυτό που τον ενδιαφέρει δεν είναι η αλήθεια, αλλά οι πολλές διαφορετικές εκδοχές της που παρουσιάζουν οι άνθρωποι ανάλογα με τη θέση στην οποία βρίσκονται. Εξαιρετικές ερμηνείες, πολύπλευρο σενάριο, αιχμές για την οπισθοδρομική ιρανική κοινωνία, και ηθικά διλήμματα, σε μια ταινία για τον χωρισμό ενός ζευγαριού, ο οποίος γίνεται η αφορμή για μια σειρά παρεξηγήσεων με την κοπέλα που έρχεται να φροντίσει τον ηλικιωμένο πατέρα του συζύγου.