Του Μανόλη Καρέλλη, πρώην δημάρχου και ευρωβουλευτή Ηρακλείου

Ελπίζω να μου επιτραπεί μια σύντομη παρέμβαση στα θέματα της Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης-φλέγοντα κυριολεκτικά.

Αφορμή παίρνω για την παρέμβαση από το ένα μέρος από σχόλιο που δημοσιεύθηκε στην “Πατρίδα” για κάποιον “βάρβαρο μέτοικο” που επιτέθηκε φραστικά εναντίον της Βικελαίας καθώς και από την επιστολή του κ. Μαρίνου Ιδομενέως που το σχολίασε αλλά και από το πολυσέλιδο κείμενο του συνεργάτη σας κ. Α. Ανδρικάκη.

Για τη φραστική επίθεση, πρώτον.

Πρέπει να μας πείτε ποιος ήταν εκείνος ο “βάρβαρος μέτοικος” που επιτέθηκε κατά της Βικελαίας. Και τούτο γιατί τους μασκαράδες πρέπει να τους εντοπίζουμε και να τους στιγματίζουμε όπως τους αξίζει. Ακριβώς όπως πρέπει να επαινούμε δημόσια όσους ξεπερνούν τα όρια του καλώς εννοούμενου καθήκοντος.

Ακόμα γιατί με το να μην προσδιορίζεται επακριβώς η ταυτότητά του “βάρβαρου μέτοικου” το μυαλό μας πηγαίνει σε περισσότερους-κάτι που δεν είναι σωστό. (Κι εδώ οφείλω να εξομολογηθώ την αμαρτία μου, για να πετύχω την άφεσή της: από τους δημοτικούς παράγοντες της παρέας του δημάρχου κ. Γιάννη Κουράκη, μόλις 4-5 εξαιρούσα στα σίγουρα από τη φραστική επίθεση εναντίον της Βικελαίας. Για τους άλλους δεν έβαλα το χέρι μου στη φωτιά ότι δεν θα ήταν άξιοι να επιτεθούν φραστικά).

Με αφορμή το κείμενο του κ. Ανδρικάκη, δεύτερον.

Εχει απόλυτο δίκιο ο κ. Ανδρικάκης επισημαίνοντας τους κινδύνους που διατρέχει-υπαρξιακούς πλέον-η Βικελαία μας.

Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πολιτιστικό έγκλημα, ανάλογο μʼ εκείνο που συντελέστηκε στο Ηράκλειο, όταν ο Πατακός και η ελεεινή παρέα του γκρέμιζαν τον Ναό του Σωτήρα-για να πάρουν αέρα τα οικόπεδα των συμφεροντούχων.

Κατʼ αρχήν πρέπει να πω ότι κανένας δεν είναι εναντίον της θωράκισης του Μεγάρου του Ακτάρικα που στέγαζε τη Βικελαία. Το κτίριο έπρεπε να ενισχυθεί και καλώς το αποφάσισε η δημοτική αρχή του κ. Γ. Κουράκη.

Επρεπε, όμως, την ίδια ώρα να εξασφαλισθεί και η εν τω μεταξύ στέγαση και λειτουργία της βιβλιοθήκης.

Και υπάρχει η δυνατότητα για τη στέγαση και τη λειτουργία της.

Το “Ξενία” με τα 5000 περίπου τετραγωνικά μέτρα των εστεγασμένων χώρων του έφτανε και περίσσευε. Η κατεδάφισή του, αυθαίρετως και παρανόμως, στο όνομα της πολιτικής βούλησης-που, στην περίπτωσή μας είναι το ισοδύναμο της παρανομίας-στέρησε τη Βικελαία από την εναλλακτική λύση που θα της επέτρεπε να ζήσει, να μην αποβιώσει.

Την ίδια ώρα, αν το “Ξενία” δεν γκρεμιζόταν, όπως γκρεμίστηκε, αυθαίρετα και παράνομα, το δημόσιο δεν θα έχανε τα χρήματα, κάπου 3.000.000 ευρώ που είχαν διατεθεί για τις επισκευές του, χρήματα που τα εισέπραξε εξ ολοκλήρου ο εργολάβος αν και δεν ολοκλήρωσε τη δουλειά του.

Εντύπωση, ακόμα, έχει κάνει σε όσους παρατηρούν τα τεκταινόμενα, ότι η παρανομία της κατεδάφισης του “Ξενία” που παραχώρησε τη θέση του σε μια οικοδομική ασημαντότητα που προσφέρθηκε στην επικράτεια της νύκτας, πέρασε απαρατήρητη από τη Δικαιοσύνη. Και δεν μπορούσε να συμβεί διαφορετικά όταν το δημόσιο που θεωρητικά ζητούσε την καταδίκη όσων επιστράτευσαν την πολιτική των βούληση, δηλαδή όσων ενήργησαν παρανόμως, δεν έστειλε στο Εφετείο Χανίων κάποιον άνθρωπό του και όταν χρησιμοποιήθηκαν μάρτυρες που παπαγάλιζαν τα περί πολιτικής βούλησης, εν γνώσει των ότι επρόκειτο για μια κραυγαλέα περίπτωση παρανομίας.

Αν λοιπόν σήμερα η Βικελαία μας βρίσκεται μπροστά σʼ ένα θανάσιμο κίνδυνο και τα βιβλία της θα βγουν ποιος ξέρει σε τι κατάσταση όταν αριθμούν έξι και πλέον χρόνια πλακωμένα, χωρίς αναπνοή, συντροφιά με τα ποντίκια, η αρχή θα πρέπει να αναζητηθεί στην αφροσύνη της κατεδάφισης του “Ξενία” υπέρ της οποίας τάχθηκε ο δήμαρχος κ. Γ. Κουράκης και παρέσυρε μαζί του και τους άσχετους.

Αυτά για να πούμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη.

Και για να αποδειχθεί ότι ευθύνες για ό,τι περνά σήμερα η Βικελαία είναι και τεράστιες και μπορούν να εντοπισθούν αν υποθέσουμε ότι πάψει, έστω για λίγο, να ισχύει η ασυλία που έχουν εξασφαλίσει-ποιος ξέρει με τι ανταλλάγματα-ορισμένοι.

Και να αποδοθούν-ο λόγος για τις ευθύνες-βέβαια.