
Το πολύτιμο ημερολόγιο για τα γεγονότα του πολέμου που διατήρησε ο Εμμανουήλ Στρατάκης (1903-1975)
Ήταν ένας από τους πολλούς Κρήτες που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του αλβανικού μετώπου, αμέσως μετά την κήρυξη του πολέμου από τους Ιταλούς. Αργότερα, μετά την κατάληψη της Ελλάδας από τους Γερμανούς, συμμετείχε στην αντίσταση και μέχρι τέλους αγωνίστηκε για την απελευθέρωση της Ελλάδας.
Εκτός από τη δράση του και τη συνεισφορά του στους απελευθερωτικούς αγώνες, ο γιατρός Εμμανουήλ Κων. Στρατάκης άφησε ένα σημαντικό ντοκουμέντο για το αλβανικό μέτωπο. Πρόκειται για το καθημερινό ημερολόγιο που συνέταξε ο ίδιος, από τις 9 Νοεμβρίου 1940, όταν και κατετάγη στο στρατό, στο Ηράκλειο, ως έφεδρος ανθυπίατρος, μέχρι και τις 6 Οκτωβρίου 1941, όταν πλέον βρισκόταν στην Αθήνα, καθώς οι Γερμανοί είχαν καταλάβει την Ελλάδα. Όλο αυτό το διάστημα κατέγραφε καθημερινά τα όσα συνέβαιναν. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, φυσικά, έχει η καταγραφή των γεγονότων στο μέτωπο της Αλβανίας.
Ο γιατρός Εμμανουήλ Κωνσταντίνου Στρατάκης από τα Κεράσια Μαλεβιζίου γεννήθηκε το 1903. Οι γονείς του ήταν αγρότες. Σπούδασε στην ιατρική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών και το 1928 επέστρεψε στο χωριό του για να ξεκινήσει να ασκεί την ιατρική, την οποία πάντα, όπως έλεγε, θεωρούσε λειτούργημα κι όχι επάγγελμα.
Το 1936 παντρεύτηκε την Άννα Μιλτιάδη Γιακουμάκη από τις Δαφνές, κι απέκτησαν τέσσερα παιδιά, τον Κωνσταντίνο, τον Μιλτιάδη, τον Ιωάννη και τη Μαρία.
Με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου βρισκόταν στο Ηράκλειο και στρατεύτηκε αμέσως. Στάλθηκε στην πρώτη γραμμή και υπηρέτησε ως έφεδρος ανθυπίατρος. Στο μέτωπο της Αλβανίας έδινε τη δική του μάχη για να αποκαταστήσει τα τραύματα στους χτυπημένους φαντάρους, αλλά και σʼ όσους είχαν προσβληθεί από κρυοπαγήματα. Στο ημερολόγιο που προαναφέραμε ότι κρατούσε, έχει πολλές τέτοιες σημειώσεις για περιστατικά. Αργότερα γι αυτή την προσφορά του, μέσα σε πολύ δύσκολες συνθήκες, τιμήθηκε από την ελληνική πολιτεία.
Με την εισβολή των Γερμανών βρέθηκε στην Αθήνα, αφού πλέον είχε καταρρεύσει το αλβανικό μέτωπο και ο νέος εχθρός ήταν οι ορδές του Χίτλερ. Από την πρωτεύουσα δεν μπόρεσε να επιστρέψει στην Κρήτη, καθώς δεν υπήρχε δυνατότητα να γίνει κάτι τέτοιο. Έτσι αναγκάστηκε να παραμείνει για 6 μήνες. Εκεί μάθαινε και τις εξελίξεις της Μάχης της Κρήτης, με την αεροπορική επιδρομή των γερμανικών δυνάμεων στο νησί, τις οποίες και κατέγραψε στο ημερολόγιό του.
Ένα βράδυ, φεύγοντας από συγγενικό σπίτι, αυτό του αξιωματικού Εμμ. Μπαφάκη, μαζί με τους επίσης συγγενείς του Κώστα Καρανδινό και Μανόλη Φραδέλο, που ήταν αξιωματικός, έπεσαν πάνω περίπολο Γερμανού στρατιώτη, τον οποίο ο γιατρός αφόπλισε και του πήρε το όπλο, το οποίο στη συνέχεια έθαψε στο σπίτι του Φραδέλου. Ο Γερμανός τράπηκε σε φυγή και η ομάδα των Κρητικών όλη τη νύχτα βρισκόταν, ξάγρυπνη, σε επιφυλακή, αφού υπήρχε ο φόβος μήπως ο Γερμανός ειδοποιήσει τη μονάδα του και τους αναζητήσουν. Όταν επέστρεψε στην Κρήτη πήρε μαζί του το λάφυρο και μετά από χρόνια το έδωσε σε Κυπρίους για τον αγώνα της ΕΟΚΑ.
Ο γιατρός Εμμ. Στρατάκης αναχώρησε τον Οκτώβριο του 1941 και μετά από περιπετειώδες ταξίδι επέστρεψε στο νησί. Μετακινήθηκε, μαζί με άλλους 50 στρατιώτες του αλβανικού μετώπου, αλλά και Κρητικούς που όλο το διάστημα είχαν αποκλειστεί στην Αθήνα, μʼ ένα μικρό πλοιάριο το οποίο έκανε το δρομολόγιο ταξιδεύοντας κοντά στα παράλια της Πελοποννήσου και κατέπλευσε στα Χανιά. Κι αυτό για λόγους ασφαλείας, προκειμένου να αποφύγουν τους βομβαρδισμούς. Στη συνέχεια μαζί με άλλους μεταφέρθηκε στο Ηράκλειο και άρχισε την αντιστασιακή του δράση, ενταγμένος στις ομάδες Μπαντουβά.
Η αντιστασιακή του δράση στοχοποίησε τον ίδιο και την οικογένειά του, που εκδιώχθηκε από το σπίτι της στα Κεράσια το οποίο μετατράπηκε σε γερμανικό διοικητήριο. Στη διάρκεια του αντιστασιακού αγώνα ήταν σύνδεσμος με άλλες αντιστασιακές οργανώσεις και ομάδες, προκειμένου να συντονίζεται η δράση τους. Περιέθαλψε πολλούς πατριώτες και μέσα στα κουτιά των φαρμάκων μετέφερε προς τους αγωνιστές της ελευθερίας τις αποφάσεις που λαμβάνονταν για δολιοφθορές εναντίον των κατακτητών. Για τη δράση του αυτή ήταν επόμενο να είναι πάντα στο στόχαστρο των Γερμανών, που τον συνέλαβαν και τον έκλεισαν στη φυλακή της Αλικαρνασσού.
Μετά την απελευθέρωση συνέχισε να προσφέρει στην τοπική κοινωνία. Πρωτοστάτησε στη δημιουργία του συνεταιριστικού ελαιουργείου στο Βενεράτο, ενώ οι επαφές που είχε με πολιτικούς παράγοντες, όπως ο Σοφοκλής Βενιζέλος και ο Κ. Μαρής βοήθησαν να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα υδροδότησης της περιοχής.
Πέθανε το 1975.
Τις φωτογραφίες, το ημερολόγιο και τις πληροφορίες για τη ζωή του Εμμανουήλ Κωνσταντίνου Στρατάκη μας έδωσαν ο γιός του κ. Κωνσταντίνος Στρατάκης και η κόρη του κ. Μαρία Στρατάκη - Πρατικάκη

