Βλέποντας την Πανδώρα, το μαύρο Λαμπραντόρ, με τα παιδιά μου, σκέφτομαι πόσο τυχεροί είμαστε που αυτό το υπέροχο πλάσμα μπήκε στη ζωή μας.

Μέσα από την επαφή που έχουν τα παιδιά μου μαζί της και κυρίως επειδή ποτέ δεν τους λέει όχι, ποτέ δεν τα απογοητεύει και ποτέ δεν τα κρίνει (π.χ. αν τρέχουν αργά ή γρήγορα ή αν πετάνε καλά την μπάλα ή όχι), έχουν δημιουργήσει μαζί της μια σχέση αγάπης και εμπιστοσύνης. Αυτό που δεν μπορούσα να τους προσφέρω εγώ, δηλαδή έναν σύντροφο στο παιχνίδι που ποτέ δεν θα τους πει “δεν παίζω μαζί σου” ή “είσαι πολύ αργός για να παίξεις”, τους το έδωσε η Πανδώρα. Μπορεί σε έναν γονιό νευροτυπικού παιδιού αυτό που γράφω να ακούγεται περίεργο, όμως η ψυχολογική ανάταση που προσφέρει ο σκύλος στα παιδιά μου, η αποδοχή και η αγάπη τα έχουν βοηθήσει πάρα πολύ να βρουν ισορροπίες. Επίσης έχει ανοίξει κοινωνικές πόρτες για εκείνα καθότι τώρα όποτε παίζουμε στο πάρκο, τα παιδιά μου δεν είναι πια παριές αλλά το επίκεντρο του ενδιαφέροντος, τα παιδιά με τον φοβερό σκύλο που όλοι θέλουν να παίξουν μαζί του. Επιτέλους έχουν ένα θέμα συζήτησης, κάτι κοινό με τα άλλα παιδιά και αυτό τους έχει ανοίξει πολλές πόρτες φιλίας”.