Η Τίνα Καπνιά, κλείνει την ιστορία της καταλήγοντας:

“ Τέλος θέλω να πω κάτι στις μανούλες και τους μπαμπάδες εκεί έξω που ίσως μόλις πήραν τα νέα ότι το παιδάκι τους δεν είναι σαν τα άλλα... Και η δική μου πρώτη αντίδραση ήταν άσχημη. Ξαφνικά όλα μου τα όνειρα κατέρρευσαν... ένιωθα μόνη γιατί πώς λες σε κάποιον ότι το παιδί σου έχει ειδικές ανάγκες;

Oμως τα όνειρα μου ξαναχτίστηκαν... και θύμισα στον εαυτό μου ότι δεν άλλαξε τίποτα. Τα παιδιά μου είναι τα ίδια με εχθές και τα αγαπώ όπως είναι. Αν ο Γιάννης είχε έναν άλλο εγκέφαλο, έναν “ολόκληρο”, δεν θα ήταν ο Γιάννης ΜΟΥ, ο Γιάννης που αγαπώ.

Αν ο Κωστής δεν είχε ΔΕΠΥ, δεν θα ήταν αυτό το παιδάκι με αυτά τα χαρακτηριστικά που θαυμάζω. Δεν θέλω να αλλάξω τα παιδιά μου και πρέπει να δεχτούμε ότι καμιά φορά δεν υπάρχει και γιατρειά. Αυτά που οι άλλοι βλέπουν ως ειδικές ανάγκες και ως “προβλήματα” είναι κομμάτι τους, τους κάνουν αυτούς που είναι, αυτά τα παιδιά που αγαπάμε ως γονείς. Η σωστή αντιμετώπιση για μένα προσωπικά είναι η βελτίωση τους και η προσαρμογή τους στην κοινωνία. Δεν επιδιώκω την ίαση γιατί δεν υπάρχει... απαιτώ όμως την ποιότητα ζωής, την ίση μεταχείριση, την βοήθεια του κράτους και την ευκαιρία να χαράξουν το δικό τους δρόμο, να ανοίξουν τα φτερά τους.

Δεν θα βάλω “ταβάνι” στα παιδιά μου και δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να το κάνει επίσης. Αν δεν γίνουν πυρηνικοί επιστήμονες θα είναι μόνο επειδή δεν θέλουν όχι επειδή δεν μπορούν (και εγώ ως μαμά θα είμαι το ίδιο περήφανη ό,τι και να αποφασίσουν να κάνουν στη ζωή τους αρκεί να είναι τίμιο και ειλικρινές).

Θα σας αφήσω με μια φράση: “Διαφορετικός δεν σημαίνει ανεπιθύμητος ή ελαττωματικός”.