Κατά καιρούς οι διωκτικές Αρχές είχαν κάποιες πληροφορίες ότι ο Σελιανάκης επισκεπτόταν κρυφά το σπίτι των γονέων του, όμως ποτέ δεν έγινε κάποια επιχείρηση υπό το φόβο αιματοχυσίας.
Ο 53χρονος γνώριζε πολύ καλά ότι το πατρικό του ήταν το πρώτο που θα παρακολουθούσαν οι αστυνομικοί και τα τελευταία χρόνια απέφευγε να επισκέπτεται τους γέροντες.
Ο ίδιος, το Φεβρουάριο του 1996 οπότε και καταδικάστηκε ισόβια για τη δολοφονία του Κώστα Μουζουράκη, είχε εκφράσει τη λύπη του και ισχυρίστηκε ότι δεν είχε παραδοθεί επειδή «δεν ήθελε να έχει την τύχη του δολοφονημένου ξαδέρφου του».
Στο δικαστήριο το κλίμα είχε ηλεκτριστεί αρκετές φορές όταν συγγενείς του θύματος είχαν κατηγορήσει ευθέως τον Σελιανάκη ότι είχε πληρωθεί από τους Δικονιμάκηδες να εκτελέσει το θύμα.
Φοβερά αδυνατισμένος
Τα χαρακτηριστικά του προσώπου του δεν είχαν αλλάξει και πολύ σε σχέση με τη φωτογραφία που είχαν στη διάθεση τους οι διωκτικές Αρχές και είχε τραβηχτεί πριν από δεκαπέντε χρόνια. Τα μαλλιά και τα γένια του είχαν γκριζάρει μόνο σε ορισμένα σημεία.
Ήταν όμως φανερά αδυνατισμένος. Αστυνομικοί ανέφεραν στην «Π» ότι το βάρος του δεν ξεπερνούσε τα 50 κιλά, ενώ είχε αρχίσει να καμπουριάζει. «Αυτό ίσως να τον έδειχνε μεγαλύτερο ηλικιακά», σχολίασαν.
Τα δάκτυλα του ήταν κιτρινισμένα από τα πολλά τσιγάρα που κάπνιζε. Παρά το γεγονός ότι κατά καιρούς είχε ακουστεί ότι αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας και ενδεχομένως χρειάστηκε να νοσηλευτεί, αστυνομικοί το διαψεύδουν.
Σε σχέση με τα στοιχεία που έχουν στη διάθεση τους για το πού κινούνταν τουλάχιστον τον τελευταίο χρόνο, οι διωκτικές Αρχές τονίζουν ότι όλες οι κινήσεις δείχνουν ότι κατέφευγε σε σπίτια και σε μάντρες, σε κοντινή ακτίνα από την Αρχοντική.
Εκτιμούν ότι κάποιες φορές φιλοξενούνταν σε σπίτι στο Πάτημα Αποκορώνου και άλλοτε σε συγκεκριμένη οικογένεια, στην περιοχή του Κουρνά.
Πολλές φορές πάλι επέλεγε μάντρες σε βουνά ή σε πρόχειρα καταλύματα σε ρεματιές.
Ο Σελιανάκης ζούσε σαν «ασκητής» και δεν είναι τυχαίο ότι στην τσέπη του στρατιωτικού του παντελονιού υπήρχε μία προσευχή του Αγίου Αντωνίου, ο οποίος θεωρείται ο «Καθηγητής της Ασκητικής ζωής των μοναχών».
