Εδοκιμάσατε χθες την τύχην σας; Δεν αμφιβάλλω. Ολίγοι είνε πλέον οι αποφεύγοντες την σαγήνην καιτον πειρασμόν αυτού του εθίμου. Και εξ εκείνων ακόμη οίτινες εξ ιδιοσυγκρασίας, εκ συνέσεως ή φιλαργυρίας δεν πιάνουν ποτέ παιγνιόχαρτα εις τα χέρια των και δεν αισθάνονται την ηδονήν της χαρτοπαιξίας, αλλʼ εξ εναντίας πλήξιν, πολλοί κατά την τελευταία νύκτα του έτους παρασύρονται εκ σεβασμού και σχεδόν φόβου προς την συνήθειαν των πολλών. Αν δεν παίξουν, θα φαίνωνται ως κούκοι εν μέσω των παιζόντων. Θα τους βλέπουν μέκπληξιν και θα είνε ως παραφωνίαν μέσα εις την γενικήν φρενίτιδα της χαρτοπαιξίας.
-Δεν παίζετε; Θα λέγουν τα βλέμματα τα οποία θα στρέφωνται πρςο αυτούς.
Και την έκπληξιν θʼακολουθή η ειρωνία:
- Τι αρετή!
Το οποίον σημαίνει: “Τι γελοίος που είσαι! Αφού δεν παίζεις, δεν πας να κοιμηθής; Δεν παίζουν χαρτιά και η κότες, αλλά πηγαίνουν και κοιμούνται”.
Και αληθώς οι μη παίζοντες φαίνονται περιττοί και είνε μόνον εμπόδιον εις την κίνησιν των παιζόντων. Ή πρέπει να καθήσουν εις μίαν γωνίαν ως αποσυνάγωγοι και ως πενθούντες, ή αν πλησιάσουν εις την τράπεζαν όπου οι άλλοι παίζουν θα γείνουν ενοχλητικοί, ως να καταλαμβάνουν τον χώρον δέκα. Οπου σταθούν κάποιος θα τους σκουντήση με μίαν “συγγνώμην” η οποία θα σημαίνη περίπου:
- Ωχ αδερφέ!
Εάν δεν καθήσουν πλησίον κανενός εκ των παιζόντων, ο οποίος χάνει, θα θεωρηθή η αφορμή της ατυχίας και ενδομύχως ο χάνων θα τον ονομάση “Λουξεμβούργον”¹ καθόλου δε παράδοξον να στραφή και να του είπη:
-Καϋμένε, δεν πας και σάλλον κοντά; Αφʼ ότου ήλθες εδώ δίπλα μου, κατεστράφηκα.
Αλλʼ αφού τον αποπέμψη ένας, και οι λοιποί δεν θα τον ίδουν ευμενώς πλησίον των. Θα τον υποδεχθούν αποκρουστικά βλέμματα και σιγά σιγά θα τον απομακρύνουν πανταχόθεν ως πανωλόβλητον. Θα του λέγουν:
- Είδες ποτέ άνθρωπον να κερδίζη;
Και οι άλλοι θα γελούν και εις την προσέγγισίν του θα δεικνύουν σημεία πανικού:
- Πωπώ, εχαθήκαμεν! Ερχεται το μπουρλότο να μας κολλήση!
Δια ναποφύγη κανείς αυτό το “μποϊκοτάζ”, κατά την Αμερικανικήν έκφρασιν, αναγκάζεται και όταν δεν ευρίσκη καμμίαν τέρψιν εις τα χαρτιά, να συμμορφωθή προς το έθιμον και να δοκιμάση την τύχην του. Να δοκιμάση την τύχην. Εκ πρώτης όψεως η φράσις αυτή φαίνεται κενή και ανόητος· και τωόντι κανείς δεν την λέγει με πεποίθησιν σοβαράν. Απλώς χρησιμεύει ως πρόφασις, όπως τα “ντέρτια” χρησιμεύουν ως πρόφασις εις τους μεθύσους. Κοι όμως η χαρτοπαιξία της πρώτης του έτους είνε εν των ασφαλεστέρων προγνωστικών από μίαν άποψιν. Ολοι σχεδόν όσοι παίζουν κατά την πρώτην του έτους θα ξαναπαίξουν. Εάν κερδίσουν θα γλυκαθούν, εάν χάσουν θα ζητήσουν νανακτήσουν ταπολεσθέντα. Η πρώτη του έτους δημιουργεί χαρτοπαίκτας, όπως η εβδομάς των Απόκρεω δημιουργεί αμαρτωλάς.
Αρκεί δε ότι θαποκτήσουν το πάθος της χαρτοπαιξίας δια να είνε βέβαιοι ότι θα χάσουν. Διότι και οι μάλλον ευτυχείς εκ των χαρτοπαικτών εις το τέλος ευρίσκονται χαμένοι, χαμένοι υπό πολλάς επόψεις. Μόνον όσοι αποφασίζουν να “υποβοηθούν την τύχην” ημπορούν να διατηρούν την εύννοιαν της σταθερωτέραν· αλλʼ αυτοί αν δεν χάνουν χρήματα, χάνουν ασφαλώς κάτι άλλο, το οποίον λέγεται τιμή και το οποίον δεν είνε ολιγώτερον των χρημάτων αναγκαίον εις την ευτυχίαν.
Δυστυχώς δεν ευρέθη ακόμη τρόπος να κερδίζη κανείς ασφαλώς εις τα τυχηρά παιγνίδια. Φαίνεται δε ότι και αυτός ο Διάβολος δεν γνωρίζει τοιούτον μυστικόν.
Λέγεται ότι κάποιος χαρτοπαίκτης ήλθε ποτέ εις συμφωνίας, ως ο Φάουστ, με τον Σατανάν διά το ζήτημα τούτο. Εδωκε την ψυχήν του εις τον Διάβολον διά να λάβη εις αντάλλαγμα το χάρισμα να κερδίζη πάντοτε. Αφού δεν υπέγραψαν το συμβόλαιον, ο Διάβολος είπεν εις τον χαρτοπαίκτην:
-Λοιπόν δια να κερδίζης πάντοτε εις τα χαρτιά, ένας μόνος τρόπος ασφαλής υπάρχει.
-Ποιος;
-Να μη παίζης ποτέ.
- Μα αυτό το ήξρευρα κεγώ.
-Το ήξευρες, αλλά δεν το έκανες. Είνει το ίδιο ως να μη το ήξευρες. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει.
ΔΙΑΒΑΤΗΣ
(“ΕΜΠΡΟΣ” 1-1-1907)

