Σταθήτε τώρα κλαίοντες με πίστιν και μʼ ελπίδα
επάνω εις την ύσπληγγα, επάνω στην βαλβίδα,
προς τάνω σχώμεν σύμπαντες τον νουν και τας καρδίας
και πάντες ελεήσατε τω Λόρδω τω Κυρίω,
κι ας μας τυλίξη κόκκινος μακρύς ζουρλομανδύας
μες ʽστο Χριστουγεννιάτικο του Δεκεμβρίου κρύο.
Περίσσευμα πραγματικόν και πάλιν εξυφαίνεται
προς αίσχος κιʼ εξευτελισμόν Τραπεζιτών τυράννων,
και πέρσυ μέν εφαίνετο, μα φέτος δεν θα φαίνεται,
και δός ειπείν αόρατον θα μένη και λανθάνον,
και μήτε σείς θα βλέπετε το θαύμα μου αυτό,
εν άλλοις λόγοις δηλαδή θα παίζη τον κρυφτό.
Μικρόν μεν είναι στο χαρτί κιʼ ασήμαντον και κρύον,
αλλʼ είνʼ εκατομμύρια των εκατομμυρίων...
μικρόν κατʼ επιφάνειαν, πλήν μέγα κατά βάθος,
κιʼ εγώ εις τούτο πεποιθώς με δύναμιν και πάθος
στον Χάμπρο και τους φίλους του νυχθημερόν θα σκούζω:
“περίσσευμα που φαίνεται δεν θέλει κολαούζο”.
Κι ας μη νομίση, κύριοι, κανένας κουνενές
πως ʽφέτος Ισοζύγια σας έκαμα κουτσά,
κιʼ αν μένη το περίσσευμα το νέον αφανές
μα θα προβάλη κάποτε και θα σας λέγη τσά,
κιʼ εκεί που σαν τους χάχηδες εμπρός σας θα το βλέπετε
εκείνο θα σας κρύβεται και πάλι σαν να ʽντρέπεται.
Το ʽφετεινό περίσσευμα θάναι πολύ κοκέτικο,
αλλοιώτικο, χαδιάρικο, κιʼ ολίγον τσαναμπέτικο,
θα βλέπη με τσακίσματα την καθεμιά σακκούλα
και με τους ξένους και μʼ εμάς θα παίζη τον μπαμπούλα,
κιʼ όλοι μας θα φωνάζωμε με σαστισμένο νου:
“Κύριε των Δυνάμεων, και μεθʼ ημών γενού”.
Με τούτο το περίσσευμα δεν ξέρω τι συμβαίνει...
εγώ το διώχνω, το κλωτσώ, κιʼ εκείνο επιμένει.
Ποσάκις δεν ηθέλησα με σαλευμένην φρένα
παραμικόν περίσσευμα να μην ευρώ κανένα...
ποσάκις δεν ηθέλησα ελλείμματα να φέρω
κιʼ εβγήκαν περισσεύματα χωρίς το πώς να ξέρω.
Διʼ όσα λέγω, κύριοι, μη χάσκετε σαν κούκοι...
στο πείσμα κάθε φαφλατά, στο πείσμα κάθε Φράγκου
εκείνο πάντα στέκεται μπροστά μου σαν παλούκι
και διʼ εμέ κατήντησε το φάντασμα του Βάγκου,
κιʼ όσο το διώχνω με κλωτσιαίς το τρίς αναθεμάτο
πιο φουσκωμένο μούρχεται και πιο πολύ γεμάτο.
Εν τούτοις το περίσσευμα πολύ μας εξευγένισε...
κιʼ όπως ο πάλαι Αβραάμ τον Ισαάκ εγέννησε,
εκείνος δε τον Ιακώβ κιʼ εκείνος τον Ιούδα,
που πούλησε τον Ιωσήφ για λίγα παληοσκούδα,
ο δε Ιούδας τον Φαρές και τον Ζαρά προσέτι,
Φαρές δε πάλιν τον Εσρώμ μετά καμπόσα έτη,
Εσρώμ δε πάλιν τον πολύν και κραταιόν Αράμ,
κιʼ εκείνος τον Αμιναδάβ και τρά ταράμ ταράμ,
και φύλα δεκατέσσαρα η γενεά των ήτον,
έτσι και το περίσσευμα στων αριθμών την πάλην
το πρώτον δεύτερον γεννά, το δεύτερον το τρίτον,
το τρίτον δε το τέταρτον, κι αυτό το πέμπτον πάλιν,
το πέμπτον δʼ έκτον κιʼ έβδομον, και ούτω καθεξής,
κι απεσβολώθη εννεός ο κάθε μπαταξής.
Κι αυτά τα περισσεύματα, που βρήκα και δεν βρήκα,
σε μια τσαπέλα τάβαλα σαν Καλαμάτας σύκα,
κι ως χοιρινά λουκάνικα κατά σειράν τεθέντα,
με σπάγους δε και με κλωσταίς σφικτά σφικτά δεθέντα,
επακριβώς δʼ επʼ άλληλα πολλάκις προστεθέντα
και στους κυρίους Βουλευτάς πρεπόντως συστηθέντα,
ξέσπασαν στον Κανόναρο, τον κατʼ αυτάς ριφθέντα,
και πάντα μεν τον προς ημάς χρυσόν εμπιστευθέντα
κορόϊδο τον απέδειξαν και βλάκα με πατέντα,
εμέ δε πάλιν τον νεκρόν τον και παραιτηθέντα
πάνσοφον άνδρα, στων βλακών το πείσμʼ αναστηθέντα,
και τώρα γίνεται για μας ατέλειωτη κουβέντα,
κιʼ εύγε κιʼ υπέρευγε και μπίζ βοώντος του Δραγούμη
μʼ αυτά τα περισσεύματα τους κάναμε τουλούμι.
Με τούτο το περίσσευμα το παν θʼ αποκαθάρωμεν
και πάσαν αναγκαστικήν κυκλοφορίαν θάρωμεν,
τας Εθνικάς Τραπέζας μας θʼ αναδιοργανώσωμεν
κιʼ απαξαπάντων και πασών τα μούτρα θα γανώσωμεν.
Με τούτο θα σφυρίξωμε,
τα δόντια μας θα τρίξωμε,
στάκτη παντού θα ρίξωμε,
και πλούτη θα κηρύξωμε.
Με τούτο θα παρλάρωμε,
μʼ αυτό θα σπεκουλάρωμε,
τον Χάμπρο θα κιαλάρωμε,
και μπόμπαις θʼ αμολάρωμε.
Η Δύσις δε παρέμεινε και μένει πάντα φίλη
αν κι ουκʼ ολίγα προς αυτήν το κράτος μας οφείλει.
Μας έχει έναν έρωτα, μας έχει μιάν αγάπη
μʼ όσα κιʼ αν της εκόψαμε, μʼ όσον παρά κι αν χάνουν,
κιʼ αν εις βρισίδι καθʼ ημών πάς ξένος εξετράπη
σας λέγω πως μας αγαπούν, αλλʼ έτσι μας το κάνουν.
Υβρις κατʼ επιφάνειαν κιʼ αμείλικτος οργή,
μα στο κρυπτόν εκτίμησις κι ακράτητος στοργή,
κιʼ αν των Ελλήνων σήμερα την δόξαν κοροϊδεύη
αλλʼ όμως όποιον αγαπά ο Κύριος παιδεύει,
η δε στοργή της Δύσεως, που τρέμει στʼ όνομά μου,
είναι στοργή λανθάνουσα σαν το περίσσευμά μου,
ού μην υπάρχει σαν κι αυτό κι ακμαία παραμένει
κιʼ εις βρισολασι καθʼ ημών γενναίον ξεθυμαίνει.
Εν μέσω δε της γενικής των ξένων συναυλίας
έν φύλων περισπούδαστον της προσφιλούς Γαλλίας
έγραψʼ επαίνους δαψιλείς κιʼ εγκώμια για ʽμένα
ότι κι αυτός ο Πάλμιστρον στη Λόντρα σαν μʼ εγνώρισε
αμέσως τα χρειάστηκε, τον πήγε τρία κι ένα,
και σπλέντιτ είπε μέσα του κι εσάστισε κι απόρησε.
Διότι προεμάντευσε με το σοφόν του πνεύμα
εις της ενδόξου μου ζωής το ταραχώδες ρεύμα
πως θα καθίσω μια φορά επάνω των υσπλήγγων
την σπάθην την Δαμόκλειον στας χείρας μου συσφίγγων,
και με παιάνας λιγυρούς και θούρια φορμίγγων
και μʼ ήχους και σαλπίσματα τυμπάνων και σαλπίγγων
θα ρίξω κάστρα δανειστών και Φράγκων πισπιρίγκων.
Οπόταν δʼ εκοπάνιζα τον Αγγλικόν αέρα
φωνήν εξ ύψους ήκουσα “τι χάσκεις εδώ πέρα;
εις την Ελλάδα πήγαινε, που ταμπουρά βαρούν,
κοτζάμ βαλβίδες κι ύσπληγγες εκεί σε καρτερούν,
και συ αδίκως χάνεσαι με Τόρεις και μʼ Ουίγους
κι είσαι μηδέν μες στους πολλούς και νούλα στους ολίγους.
Κι είπα κι εγώ καθʼ εαυτόν “γιατί στους Αγγλους μένω;
παπούτσι απʼ τον τόπο σου κι ας είναι μπαλωμένο”,
κι επάτησα τα χώματα της γης της γεννετείρας
κι εχρίσθην Λόρδος των Ρωμηών και Καίσαρ και Σωτήρας,
κι εξάπλωσα φαρδύς πλατύς εις δάφνας την αρίδα
κι ευθύς εξεβαρβάρωσα την βάρβαρον πατρίδα
κι έγιναν τα ματάκια της για τον παρά γαρίδα
κι όλους τους ξένους έκαμα να βγάλουν αγουρίδα,
και πάντας βομβαρδοβολών το κράτος εκραταίωσα
και του κυρίου Πάλμεστρον τον τρόμον εδικαίωσα.
Ισος προς ίσους θα ταχθώ και σαν ασκί θα σκάσω
κι όλους αυτούς τους υβριστάς θα τους πειθαναγκάσω
να βγάζουνε γονατιστοί μπροστά μου το καπέλο
και να μου δίνουν δανεικά κι εγώ να μην τα θέλω,
κι έτσι να δείξω μια φορά στων δανειστών τον όμιλο
το τι εστί βερύκοκο, το τι εστί κορόμηλο.
Ταύτα λέγω, Βουλευταί,
κι όπως έδωσε ποτέ
φίλος τις προς άλλον φίλον
τριαντάφυλλον με φύλλον
και παρήγγειλε στον φίλον
αφέλε φύλαττε το φύλλον”,
έτσι σήμερα κι εγώ
δίχως να πολυλογώ
φύλλα της εληάς σας στέλλω
κι εις καθένα παραγγέλλω:
αφίλε φύλαττε την πίστιν
και με ήξεις ουκ αφήξεις
μη στο φύλλον τούτο δείξης
απιστίαν ελαχίστην,
λέγε δʼ αφελώς τοις φίλοις
πως στο φύλλον τουτʼ οφείλεις
τας μεγάλας ωφελείας
της επωφελούς φιλίας.
Και τώρα σας παρακαλώ να πάτε να ΄συχάσετε
και το Χριστουγεννιάτικο μοσχάρι να πασχάσετε,
οπόταν δε με το καλό εδώ ξαναγυρίσετε
ίσως και το περίσσευμα κατά πολύ νʼ αυξήση,
και τότε πλέον νηστικούς και μη θα διορίσετε
κιʼ αφεύκτως δεκαπλάσιον θα πάρετε μπαξίσι.
(Με τέτοια τους μπεμπέδες του ο Λόρδος παρασκότισε,
η στρούγγα δε μετά κραυγών τον κατεχειροκρότησε
κι έπεσε κι επροσκύνησε το λαίμαργο θηρίο,
κι ο Φασουλής κι ο Περικλής, κωθώνια χασομέρικα,
εγκάρισαν ομόφωνοι από το θεωρείο:
“γειά σου, μωρέ Πυρπολητή, που βρήκες την Αμέρικα”).

