Το θέατρο ο κόσμος το στηρίζει, όμως απαξιώνει την τηλεόραση, που περνάει δύσκολες μέρες.
«Δε θα έλεγα ότι υπάρχει απαξίωση, δύσκολες μέρες περνάμε όλοι μας. Η τηλεόραση είναι μια ιδιωτική επιχείρηση, που περνάει τις δυσκολίες της. Μιλάμε για την ιδιωτική τηλεόραση γιατί την κρατική δεν την έχουμε δει να ξυπνάει ούτε τις μέρες της ευμάρειας, ούτε της κρίσης. Έχει κάποια λεφτά δεδομένα και δεν ασχολείται με το πώς θα τραβήξει περισσότερο τον κόσμο. Η ιδιωτική τηλεόραση ζει από τα λεφτά που εισπράττει μέσα από τις διαφημίσεις και, παρʼ όλα αυτά, προσπαθεί να κάνει πάντα ό,τι καλύτερο. Το γεγονός αν υπάρχουν λιγότερες ή περισσότερες ελληνικές σειρές είναι μια άλλη ιστορία. Αυτό έχει να κάνει με τις αντοχές ή τα κοστολόγια του κάθε καναλιού. Το ελληνικό πρόγραμμα είναι, θα έλεγα, αρκετά δυναμικό και νομίζω ότι σε αυτή την καταιγίδα που μας έχει βρει κάνει ό,τι μπορεί. Αλλά πώς να απαξιώσεις κάτι που είναι μέσα στα σπίτια όλων; Υπάρχουν εκπομπές που σε κάποιον δεν αρέσουν, πάντα υπήρχαν. Αν κοιτάξετε, δε θα βρείτε εποχή που να μη γκρινιάζουμε για τα προγράμματα της ελληνικής τηλεόρασης. Στο κάτω- κάτω, ο τηλεθεατής έχει την επιλογή. Πιο απλή επιλογή από το να πατήσεις ένα κουμπί και να αλλάξεις κανάλι, δεν υπάρχει.»
Ο κόσμος επιλέγει «Τα μυστικά της Εδέμ» και φέτος, ποιο είναι το μυστικό της σειράς;
«Νομίζω θα είναι κάτι που την κάνει να ξεχωρίζει από κάτι, αυτό το ξέρει ο θεατής γιατί ζει με μας αυτό που ζει στο θέατρο. Μια τηλεοπτική σειρά, μια ταινία, ένα θεατρικό έργο πρέπει να έχει κάτι για να κρατήσει το θεατή τόσο κοντά. Πρέπει να ταυτίζεται με κάποιους ήρωες ή με μια από τις ιστορίες της σειράς. Υπάρχουν και οι συντελεστές της σειράς, το κανάλι, ο παραγωγός μας που κάνει και «Το Νησί». Η ελληνική τηλεόραση βγάζει ένα καμάρι αυτή την εποχή. Η σειρά μας ξεχωρίζει και από εβδομαδιαίες, αγγίζει το συναίσθημα. Αν δε μιλήσεις στην καρδιά του θεατή, δεν έχει κανένα λόγο να σε παρακολουθεί. Δεν μπορείς να το επιβάλεις αυτό».

