Και σε περιόδους κρίσεων ο κόσμος έρχεται πιο κοντά στο θέατρο;
«Ναι, παραδόξως. Στην Αθήνα, η παράσταση όταν ανέβηκε την πρώτη περίοδο, η κρίση είχε αρχίσει να κάνει βόλτες στα σπίτια και τις δουλειές όλου του κόσμου. Οι παραστάσεις που είχε διαλέξει ο κόσμος είχαν κάτι να πουν περισσότερο από άλλες, όπως γίνεται συνήθως, ήταν γεμάτα τα θέατρα. Φέτος, όταν αναγγείλαμε και άλλες 35 παραστάσεις πριν ξεκινήσουμε τις επισκέψεις μας σε μεγάλα αστικά κέντρα της περιφέρειας, είχαμε το αδιαχώρητο. Πολλά θέατρα, όπου ο κόσμος πιστεύει ότι θα ξεχαστεί, θα ζήσει καταστάσεις, ανθρώπινες σχέσεις, ό, τι πιστεύει ο καθένας, είναι σχεδόν γεμάτα. Αυτό δείχνει κάτι. Θέλει να ζήσει από κοντά τις ανθρώπινες σχέσεις, να ξαναξυπνήσουν μέσα του συνειδήσεις. Το θέατρο έχει τη δύναμη που έχει και η ζωντανή συναυλία. Όσο και αν ακούς ένα τραγούδι, στη συναυλία είναι αλλιώς, ζεις με άλλους ανθρώπους καταστάσεις. Στην παράσταση, βλέπουμε ανθρώπους όλων των ηλικιών που λένε «τι μου κάνατε; Με κάνατε και ξανάζησα τη ζωή μου, πράγματα που νόμιζα ότι τα είχα ξεπεράσει, είδα τον εαυτό μου, τη σχέση μου με τον άλλο άνθρωπο». Αυτό δεν το συναντάει κανείς σε όλα τα έργα.»
Αναγνωρίζει, δηλαδή, ο καθένας στοιχεία του εαυτού του, της ζωής του.
«Ναι, πάρα πολύ. Δεν υπάρχει άνθρωπος να μην έχει ζήσει κάτι τέτοιο».

