Της Κατερίνας Μυλωνά

Στις καρδιές των θεατών «μιλά» το έργο του Ουίλλιαμ Γκίμπσον «Το παιχνίδι της μοναξιάς» που ανεβαίνει απόψε και αύριο στο κινηματοθέατρο Αστόρια με πρωταγωνιστές τον Δάνη Κατρανίδη και τη Χρύσα Παπά.

Ο κ. Κατρανίδης μιλά στην «Π» για την παράσταση, τη σειρά «Τα μυστικά της Εδέμ» αλλά και την πολύχρονη προσωπική του πορεία. «Δεν μπορεί να ξεχωρίσει κανείς μονάχα τις κορυφαίες στιγμές, για να έχεις μια κορυφαία στιγμή σημαίνει ότι έχεις κάνει μια διαδρομή, δεν είναι μια στιγμή πυροτεχνήματος γιατί θα είχε σβήσει», τονίζει.

Όσο αφορά στην τηλεόραση, αναφέρει πως «αν κοιτάξετε, δε θα βρείτε εποχή που να μη γκρινιάζουμε για τα προγράμματα της ελληνικής τηλεόρασης».

Το έργο γράφτηκε τη δεκαετία του ʼ50 στην Αμερική, βλέπουμε ομοιότητες με την Ελλάδα του σήμερα;

«Δεν έχει να κάνει με την Ελλάδα του σήμερα αλλά τους ανθρώπους του κόσμου πάντα κι αυτή είναι η μεγάλη του επιτυχία. Είναι έργο καρδιάς, απευθύνεται στο συναίσθημα, τη συναισθηματική νοημοσύνη του θεατή. Στην Ελλάδα πρωτοανέβηκε από τον Δημήτρη Χορν και την Έλλη Λαμπέτη. Αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει είναι ότι μιλάει για τις ανθρώπινες σχέσεις, όπου κι αν είναι αυτοί οι άνθρωποι, σε οποιοδήποτε κοινωνικό στρώμα κι αν ανήκουν, οποιασδήποτε ηλικίας. Δεν έχει να κάνει μονάχα με τις συνθήκες της Ελλάδας σήμερα. Στην Ελλάδα σήμερα πιθανώς να ζούμε πιο έντονα αυτά τα συναισθήματα επειδή η ζωή έχει αλλάξει, έχει γίνει πιο εγωκεντρική, οι άνθρωποι έχουν πάρει πιο μοναχικές διαδρομές, πιο αδιέξοδες και αυτό πληρώνουν σήμερα. Μέσα από την, έστω και εικονική, οικονομική ευμάρεια, μέσα από τα υλικά αγαθά, θα μπορούσε κανείς να βρει την ευτυχία και μόλις έλειψαν αυτά, φάνηκε αμέσως το αδιέξοδο και η μοναξιά στις ανθρώπινες σχέσεις.»

Οι άνθρωποι απομακρύνονται σε περιόδους κρίσης;

«Όχι, έρχονται πιο κοντά. Ανακαλύπτουν την ανάγκη να υπάρχει ο ένας για τον άλλο γιατί μόνο έτσι μπορείς να βγεις από την κρίση. Νιώθουν την ανάγκη να ενωθούν, έχει αποδειχθεί ιστορικά και κοινωνικά, ιδιαίτερα στην πατρίδα μας που είναι από τις χώρες που έχει ταλαιπωρηθεί πάρα πολύ είτε με πολέμους με ιστορικούς εχθρούς είτε με εμφύλιους, είτε από οικονομικές κρίσεις. Η κρίση ενώνει τους ανθρώπους, τους κάνει να κοιτάξουν επί της ουσίας, να μη μένουν στην επιφάνεια. Αν θα κοιτάξετε λίγο πριν την κρίση, που δεν έχει φανεί ακριβώς τι κρίση είναι, τώρα έχει αρχίσει να δείχνει το πρόσωπό της, θα δείτε ότι λίγο πριν οι άνθρωποι ήταν αυτάρκεις με μονάχα λίγα λεφτά στην τσέπη, και το μόνο που σκέπτονταν ήταν πώς μπορούσαν να τα χαλάσουν γιατί πίστευαν πως έτσι θα μπορούσαν να βρουν την ευτυχία, την διασκέδαση και μάλιστα ο τρόπος που ήλπιζαν ότι μπορούσε να πλησιάσει εύκολα ο ένας τον άλλο ήταν με το να δημιουργήσει ένα φαινομενικό εντυπωσιασμό με τον πλούτο, ρουχισμό, σπίτι, αυτοκίνητο, παιχνίδια στο τηλέφωνο. Τώρα, αυτό που ξέρουν πάρα πολύ καλά είναι ότι προέχει να κοιταχτούν στα μάτια οι άνθρωποι, να καταλάβει ο ένας τον άλλο και να ανοίξει διάπλατα την καρδιά του και να πει τι θέλει, τι ζητάει και να στηρίξει ο ένας τον άλλο».