
“Το να κολλάμε στο ότι δεν γίνεται τίποτα, μας πάει όλους πίσω”
Η Κλειώ Φανουράκη μιλά στην “Π” για την ταινία της “Φτου ξελευθερία για όλους”, που κάνει απόψε πρεμιέρα στο σινεμά Τεχνόπολις
Ο πολιτισμός έχει τη δυνατότητα να ενώσει ανθρώπους διαφορετικής κουλτούρας, από διαφορετικές χώρες και με διαφορετικές νοοτροπίες....
Απόδειξη αποτελεί η ταινία της Κλειώς Φανουράκη "ΦΤΟΥ! ΞΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ", που κάνει πρεμιέρα απόψε στις 8.30 στο σινεμά Τεχνόπολις, στην Αμμουδάρα Ηρακλείου. Μετά την προβολή θα ακολουθήσει party με τον dj mad smack!
“Ο πολιτισμός, στις διαφορετικές εκφάνσεις του, και ιδιαίτερα μέσα από το παιχνίδι, το χορό, τη μουσική, την παγωμένη ή ζωντανή εικόνα, φέρνει σε επικοινωνία τους διαφορετικούς λαούς», τονίζει η κ. Φανουράκη, σε συνέντευξή της στην «Π».
Κατʼ αρχάς, μιλήστε μας για την υπόθεση της ταινίας
“...Στα ερείπια από το παραθαλάσσιο κάστρο του Λουτρού Σφακίων, μια ομάδα παιδιών απʼ όλο τον κόσμο συμμετέχει σε ένα υπαίθριο εργαστήρι χορού, με δασκάλες τη Sarah από την Αγγλία και τη Samila από την Κρήτη. Η ομάδα γνωρίζεται με τους ντόπιους, το παιχνίδι και ο χορός δίνουν αφορμές για διάδραση των πολιτισμών, των παραδόσεων και γίνονται μέσο επικοινωνίας που ελευθερώνει τους συμμετέχοντες, ως άτομα και ως σύνολο.
Σε παράλληλα επίπεδα, θα έλεγα ότι συντελείται αυτή η πολυπολιτισμική διάδραση και αγγίζει παιδιά και ενήλικες , ʽʼταξιδευτέςʼʼ κατʼ επιλογήν και κατ΄ανάγκη, πέρα από κάθε γλωσσικό φραγμό και κάθε σύνορο. Στοιχεία διαφορετικών πολιτισμών και κουλτούρας, όπως οι κρητικοί χοροί, η βραζιλιάνικη καποέιρα, ο συγχρονος χορός, το κρυφτό, το παιχνίδι, η παρουσία της «Ελληνίδας» και δη Κρητικιάς-μεσογειακής μάνας εν όψει της απουσίας των άλλων μαμάδων, η ʽεπιβλητικήʼ ομορφιά του Κρητικού, η θέση του σερβιτόρου από την Αλβανία στη χώρα μας, η ενέργεια και το φως του κρητικού τοπίου, είναι στοιχεία που οσμώνονται στην ταινία με κοινό παρονομαστή: τον ρυθμό... σε όλο το εύρος της έννοιάς του....».
Μπορεί ο πολιτισμός να ενώσει τους λαούς;
«Η ίδια η ταινία είναι η απάντηση στην ερώτησή σου...
Ο πολιτισμός, στις διαφορετικές εκφάνσεις του, και ιδιαίτερα μέσα από το παιχνίδι, το χορό, τη μουσική, την παγωμένη ή ζωντανή εικόνα, φέρνει σε επικοινωνία τους διαφορετικούς λαούς. Η δύναμη του τραγουδιού και των ομαδικών καλλιτεχνικών δρώμενων και δράσεων, ναι μπορούν να ενώσουν τους λαούς. Τα παιδιά-ηθοποιοί της ταινίας έμαθαν αβίαστα τραγούδια σε γλώσσες που δεν γνωρίζουν, απλά και μόνο, όπως μου είπαν ...: «επειδή είναι κάτι που μοιραστήκαμε και μάθαμε όλοι μαζί».
Υπάρχουν στοιχεία των πολιτισμών που μας ενώνουν και που αποστασιοποιούν τον ένα λαό από τον άλλο. Πέρα από κάθε πολιτισμική διαφορά, ο συντονισμός του ατόμου στην έννοια του «πανανθρώπινου ρυθμού» ενώνει τους λαούς. Για αυτό και ο χορός, το παιχνίδι, η μουσική, μια ματιά, ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα αγριοκοίταγμα είναι στοιχεία που μας κάνουν να επικοινωνούμε, ανεξαρτήτως το εάν είμαστε μετανάστες-ταξιδευτές «κατ΄ ανάγκη ή κατʼ επιλογήν» όπως λέει ένας από τους ρόλους της ταινίας. Ζούμε εξάλλου σε μια ψηφιακή εποχή, που ανεξάρτητα από κοινωνικοπολιτικές κατευθύνσεις, η επικοινωνία με τον κόσμο είναι ανοιχτή...
Μέσα από την τέχνη μπορεί να συνειδητοποιείς τη σημασία του κάθε πολιτισμού και ίσως βαθύτερα να αναλογιστείς τη σημασία και την αξία του κάθε ανθρώπου ανεξάρτητα από το εάν πουλάει «χλαπάτσες» στα Λιοντάρια ή ψάχνει μια έξοδο από τα κάγκελα του σταθμού στην Πάτρα προς τη θάλασσα...γιατί δεν έχει άλλη επιλογή. Και πάλι...δεν μπορούμε να τα βλέπουμε όλα μαύρα ή βαμμένα με αυτό το χρώμα της ελληνικής μιζέριας. Και δεν μπορούμε να τα αντιμετωπίζουμε και όλα με χιούμορ. Αλλά έστω τότε ας κάνουμε κάτι. Αυτό το πέρασμα από την σκέψη στην πράξη ως προς την ευθύνη του ενεργού πολίτη...με προβληματίζει.... Και η απλή δήλωση των πολυπολιτισμικών «προβλημάτων» με μιζέρια με ενοχλεί. Σαφέστατα μέσω της δημιουργικής προσέγγισης του πολιτισμού μπορούμε να αντιμετωπίζουμε δυναμικά την ελληνική, ενίοτε...ʽρατσιστικήʼ κουλτούρα απέναντι στο αλλότριο...».

