Η κ. Κουναλάκη, συνεχίζει: “Καθώς η περιήγησή μας έφθανε στο τέλος, όλοι εμείς οι πρώην καρκινοπαθείς, άθελά μας παρομοιάσαμε τη λέπρα εκείνης της εποχής με τον σημερινό καρκίνο.

Πολλά κοινά σημεία αλλά και μεγάλες διαφορές.

Κοινό σημείο ο φόβος για την νόσο, η αγωνία για το αύριο, η ανασφάλεια, τα γκρεμισμένα όνειρα.

Η αναστάτωση της ζωής της δικής μας αλλά και των αγαπημένων μας.

Μεγάλη δοκιμασία στο οργανικό – ψυχολογικό – οικογενειακό – επαγγελματικό – οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο. Δοκιμασία που χρειάζεται ειδικούς χειρισμούς για να διευθετηθεί και να προσαρμοστούν όλοι στις νέες συνθήκες ζωής.

Όμως εμείς ζούμε με την οικογένειά μας, απολαμβάνουμε τη φροντίδα τους, την αγάπη τους και τη συμπαράστασή των δικών μας ανθρώπων καθʼ όλη τη διάρκεια της δοκιμασίας μας. Δεν έχουμε κοινωνικό αποκλεισμό και περιθωριοποίηση, ούτε στιγματίζεται η οικογένειά μας όπως συνέβαινε τότε με τους χανσενικούς.Η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που μας παρέχεται, παρʼόλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε με το σημερινό σύστημα υγείας, δεν μπορεί να συγκριθεί με εκείνη των κατοίκων της Σπιναλόγκας.

Άρα βρισκόμαστε σε πλεονεκτικότερη θέση.

Αφού λοιπόν εκείνοι κατάφερναν να επιβιώσουν με αυτές τις συνθήκες, ήλπιζαν και ρουφούσαν την κάθε τους στιγμή μέχρι τελευταίας σταγόνας, εμείς πρέπει να δοξάζουμε το Θεό γιʼ αυτά που απολαμβάνουμε παρά τα προβλήματα της υγείας μας και να σκεφτόμαστε ότι η δοκιμασία μας θα τελειώσει αισίως και θα συνεχίσουμε την ζωή μας κανονικά επαναπροσδιορίζοντάς την και απολαμβάνοντας τις μικρές χαρές της καθημερινότητας τις οποίες πριν τις προσπερνούσαμε, χωρίς να τις αξιολογούμε.

Τώρα, βλέπουμε την ζωή μας με άλλο μάτι. Διότι τώρα ξέρουμε τι σημαίνει ζωή και υγεία.

Η εμπειρία του καρκίνου μάς κάνει καλύτερους ανθρώπους και μας μαθαίνει να συνεχίζουμε το ταξίδι μας εδώ, πιο ώριμα, πιο δημιουργικά και με περισσότερη αγάπη για τον συνάνθρωπο”.