
Στοιχεία αυτοβιογραφίας, όχι με λεπτομέρειες της ζωής του αλλά με τα ανθρώπινα πιστεύω, έχει το βιβλίο του καρδιολόγου, Γιώργου Νικολαΐδη, «Κατάθεση ζωής».
Το βιβλίο παρουσιάστηκε πριν μερικές ημέρες στο Ηράκλειο, την εκδήλωση συντόνισε η δημοσιογράφος, Γωγώ Σωτηρίου, ενώ ομιλητές της βραδιάς ήταν ο επίκουρος καθηγητής, Γεώργιος Μαρκάκης, και ο εκπαιδευτικός, Χρήστος Κωνσταντουδάκης.
Ο κ. Νικολαΐδης απέρριψε μια μεγάλη καριέρα στην Αθήνα και ήλθε στην Κρήτη, από όπου είναι και η καταγωγή του ,για να προσφέρει τη γνώση του και την εμπειρία του στο λαό της Κρήτης. Ο κ. Νικολαΐδης χρημάτισε για χρόνια διευθυντής στην Καρδιολογική Κλινική του Βενιζελείου Νοσοκομείου και η προσφορά του είναι γνωστή στην Κρήτη.
Το βιβλίο «Κατάθεση ζωής» είναι το πρώτο βιβλίο του που δεν έχει σχέση με την ιατρική. Καταγράφονται σκέψεις, ιδέες που αφορούν στη ζωή του, από την παιδική ηλικία. Αναδεικνύεται η ιδιαίτερη σχέση του με τη γλώσσα, στα μυστικά της οποίας τον μύησε η μητέρα του.
Στην ερώτηση τι τον ωθεί στη συγγραφή, απαντά «η αγάπη μου στη λογοτεχνία και την τέχνη της καθημερινότητας, της καθημερινής ζωής. Γιατί και η ζωή είναι τέχνη. Είχε γραφεί κάπου ότι υπάρχουν πολλές τέχνες, οι οποίες μας διδάσκουν πώς να κάνουμε το δικηγόρο, το γιατρό ή το μηχανικό, αλλά δεν υπάρχουν τόσα βιβλία που να μιλάνε για την τέχνη της ζωής».
Μιλήστε μας για το βιβλίο σας, το οποίο είναι το πρώτο.
«Είναι το πρώτο βιβλίο που δεν έχει σχέση με Ιατρική. Το βιβλίο «Κατάθεση ζωής» αρχίζει από την παιδική ηλικία, τότε που με απασχολούσε το μεγάλο πρόβλημα της γλώσσας. Σε ηλικία 10 ετών περίπου, με βοηθό τη μητέρα μου, άρχισα να ασχολούμαι με την ελληνική γλώσσα σε συσχέτιση με τη δομή και την ετυμολογία των λέξεων, τη δημιουργία των νοημάτων, την χρήση της γλώσσας εν γένει, την καλή ή μη και γενικά είχα μια καλή σχέση με τη γλώσσα, τότε ήταν καθαρεύουσα και αργότερα δημοτική. Το βιβλίο, έκτος από τα στοιχεία γλωσσολογίας, πραγματεύεται έννοιες που έχουν σχέση με κοινωνιολογία, πολιτική, δηλαδή λειτουργία πολιτείας και όχι στενό κομματισμό, πράγματα τα οποία απασχολούν τον κάθε άνθρωπο αλλά καθένας τα βλέπει με το δικό του μάτι.
Επίσης, με απασχόλησαν ορισμένα στοιχεία, τα οποία έχουν σχέση με τη μη καλή χρήση της γλώσσας, ακόμα, υπήρξαν ορισμένες σκέψεις με τον τύπο των διαλογισμών και αυτές οι σκέψεις έρχονταν στη συνείδηση απότομα και έφευγαν απότομα σε σημείο που, εάν δεν καταγράφονταν σε λίγα λεπτά, γίνονταν προϊόν λήθης. Αυτό είναι, σε γενικές γραμμές, το αντικείμενο της συγγραφής μου. Είναι μια υπόθεση ζωής, δεν πρόκειται περί μυθιστορήματος ούτε ιστορίας. Αυτό που έλεγα ορισμένες φορές σε ορισμένους ανθρώπους είναι ότι ένα πορτοκάλι εάν το συνθλίψεις θα προκύψει χυμός, αυτό είναι μόνο χυμός».

