«Π»: Η ταινία λειτουργεί πάνω σε δύο κύριους θεματικούς άξονες: την οικογένεια και την Ελλάδα. Ενας υποθετικός ξένος θεατής ελληνικών ταινιών από το ʼ60 μέχρι σήμερα τι εικόνα θα είχε σχηματίσει για την ελληνική οικογένεια στο πέρασμα όλων αυτών των χρόνων, εφόσον θα είχε στη διάθεσή του μόνο τις κινηματογραφικές αναπαραστάσεις;
Σ.Τ.: Εξαρτάται λίγο από τις ταινίες, γιατί δεν είναι όλες το ίδιο. Η απεικόνιση της οικογένειας που υπάρχει σε κάποιες από τις ελληνικές ταινίες των τελευταίων χρόνων, δεν έχει μεγάλη διαφορά από εκείνη στις ταινίες του Κακογιάννη ή στον «Φόβο» του Κώστα Μανουσάκη. Υπάρχει η ίδια επιθετικότητα, η ίδια ανάγνωση των ʽκακώς κειμένωνʼ. Δηλαδή όσο σοκαριστικό μπορεί να είναι το «Τελευταίο ψέμα» του Κακογιάννη με τη σκληρότητα που έχει στις κοινωνικές τάξεις και σε μια μεγαλοαστική οικογένεια, νομίζω ότι κάτι αντίστοιχο συμβαίνει με τις σημερινές ταινίες.
«Π»: Ένα από τα ζητήματα που αντιμετωπίζει η οικογένεια της ταινίας, είναι η έλλειψη ειλικρίνειας.
Σ.Τ.: Το ίδιο ισχύει για τη χώρα.
«Π»: Υπάρχει διέξοδος απʼ αυτή την κατάσταση και με ποιον τρόπο;
Σ.Τ.: Εγώ δεν πιστεύω ότι υπάρχει διαφυγή απʼ αυτό το πράγμα. Νομίζω ότι είναι τόσο μεγαλο το βάθος του ψέματος, των λάθος αποφάσεων, όλων των πραγμάτων που συζητάμε στην οικογένεια και στη χώρα, που χωρίς σύγκρουση δε μπορεί να υπάρξει τίποτα το διαφορετικό. Και δεν εννοώ μια σύγκρουση ευκόλως εννοούμενη, αλλά πρέπει να συγκρουστεί ο καθένας μας ξεχωριστά με τη χώρα, την οικογένεια και τον εαυτό του. Είναι μια πολύ επώδυνη διαδικασία, την οποία αφηγείται η ταινία και αποτελεί το κέντρο της. Δε μʼ αρέσουν οι εύκολες παρηγοριές, γιατί το ʽπράγμαʼ είναι πολύ βαρύ, και όποιος δεν το βλέπει, νομίζω δε βλέπει καθαρά. Είναι μεγάλος ο κόμπος και χρειάζεται πολλή δουλειά, να πονέσουν τα δάκτυλά σου για να τον λύσεις.
Γ.Μ.: Κι εγώ νομίζω ότι το σημαντικό μʼ αυτή την ταινία είναι ότι προσπαθεί νʼ αποτυπώσει πόσο επώδυνη είναι αυτή η διαδικασία, και νομίζω ότι μετά απʼ αυτή κανείς δεν ξέρει πώς θα είναι. Είναι μια διαδικασία όπου αν δεχτείς να μπεις ή αν η ζωή σε αναγκάσει να μπεις -και ίσως και στην πραγματικότητα αλλά σίγουρα στον κόσμο της ταινίας η ζωή αναγκάζει τους ήρωες να μπουν- μπαίνεις χωρίς να ξέρεις αν και πώς θα βγεις. Νομίζω αυτό είναι η ταινία: την πτώση την έχεις σίγουρη. Αυτό που δεν ξέρεις είναι αν θα μπορέσεις να σηκωθείς μόνος σου, αν θα σε σηκώσει κάποιος άλλος, τι θα γίνει μετά…
«Π»: Οι σκηνές δημόσιων χώρων στην ταινία είναι αστυνομοκρατούμενες, σχηματίζοντας την εικόνα μιας Ελλάδας συνεχώς υπο επιτήρηση και αναταραχή.
Σ.Τ.: Φαντάσου ότι η ταινία έκανε ένα πρώτο γύρισμα το 2006, και μετά συνέχισε το 2007 και ʼ08. Άμα σκεφτεί κανείς πώς είναι η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, νομίζω ότι αυτό συμβαίνει. Είναι μια χώρα σε πρωτοφανή κρίση, που δεν είναι μόνο εξωτερική (τα στοιχεία των δελτίων ειδήσεων), αλλά και εσωτερική, που έχει να κάνει με σύγκρουση γενιών, τρομακτική ιδεολογική χρεοκοπία, με ανθρώπους που έχουν σφάλει χοντρά. Για μένα αυτή είναι η εικόνα της χώρας, και προσπαθήσαμε στην ταινία με τη χρήση αυτής της εικόνας να δούμε τι είναι από πίσω. Για παράδειγμα, όταν βλέπεις μια διαδήλωση, ποιος είναι ο άνθρωπος που είναι εκεί; Δεν είναι μόνο μια εικόνα στις ειδήσεις, είναι ένας άνθρωπος που έχει πάρει αποφάσεις, έχει οικογένεια, μια σύγκρουση από πίσω, έχει υποστεί μια σειρά από πράγματα, έχει σφάλει κι ο ίδιος. Αυτό που μʼ ενδιέφερε ήταν μια εξατομίκευση αυτής της δημόσιας εικόνας.
Γ.Μ.: Και στο κομμάτι της αντίδρασης και στο κομμάτι της καταστολής που δείχνει η ταινία, τα δύο πρόσωπα που κατεβαίνουν στον δρόμο φέρνουν μια ολόκληρη ιστορία ο καθένας, και ο αστυνομικός και ο διαδηλωτής. Την οικογένειά του, το σχολείο που πήγε, το πώς μεγάλωσε, και το τι θέλει τώρα για τη ζωή του.

