Στα τέλη της δεκαετίας του ʽ70 ο ΟΦΗ είχε βρεθεί σε παρόμοια θέση με την τωρινή. Οι διοικούντες εκείνης της εποχής βγήκαν στους δρόμους της πόλης και χτύπησαν αρκετές πόρτες ενόψει της μετάβασης της ομάδας στην επαγγελματική περίοδο αλλά τις βρήκαν όλες κλειστές.
Αναγκάστηκαν να ανέβουν στην Αθήνα για να ζητήσουν βοήθεια από Κρητικούς και είχαν την τύχη(που θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη αν δεν υπήρχε στη μέση ο Παναθηναϊκός) να βρουν ανταπόκριση από την οικογένεια Βαρδινογιάννη.
Η αντίστροφη μέτρηση για την περίοδο των παχιών αγελάδων είχε ήδη αρχίσει για τον ΟΦΗ. Ο αείμνηστος Θεόδωρος Βαρδινογιάννης έτρεφε μεγάλη λατρεία για τον «όμιλο» και του έδωσε πάρα πολλά.
Επί των ημερών του ήρθε και έμεινε για 15 χρόνια ο Γκέραρντ ενώ πέρασαν από την ομάδα πολλοί σπουδαίοι ποδοσφαιριστές.
Το χρήμα έρρεε άφθονο και μαζί του έρρεε και η χαρά από τις τεράστιες επιτυχίες. Ο ΟΦΗ κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδας, συμμετείχε σε ένα ακόμα τελικό, κατέλαβε 2η θέση στο πρωτάθλημα και το όνομα του έγινε γνωστό έξω από τα σύνορα με την παρουσία του στα ευρωπαϊκά σαλόνια και την πολύ καλή πορεία του και τις ιστορικές νίκες επί της Χάιντουκ, της Σλάβια Πράγας και της Ατλέτικο Μαδρίτης. Ήταν η περίοδος που κάθε παίκτης έκανε...τεμενάδες προκειμένου να φορέσει τη φανέλα του ΟΦΗ αφού το οικονομικό ήταν λυμένο και η ομάδα διέθετε το πρωτοποριακό για εκείνη την εποχή Βαρδινογιάννειο Αθλητικό Κέντρο.

