Ο Γαλλο-τυνήσιος Αμπντελατίφ Κεσίς, μετά το «Κους-κους με φρέσκο ψάρι», παρουσίασε την τέταρτη μεγάλου μήκους ταινία του, «Vénus noire» («Μαύρη Αφροδίτη»), με θέμα την αληθινή ιστορία της Νοτιοαφρικανής Σάρτι Μπάρτμαν, η οποία τον 19ο αιώνα είχε ακολουθήσει το αφεντικό της στην Ευρώπη, όπου αρχικά εκτείθετο ως αξιοπερίεργο τέρας της φύσης ενώ μετά τον θάνατό της κατέληξε πειραματόζωο στη Βασιλική Ακαδημία Ιατρικής στο Παρίσι. Ο Κεσίς όχι μόνο δε βιάζεται καθόλου (η ταινία διαρκεί πάνω από δυόμιση ώρες) αλλά στήνει με σχολαστικότητα τις σκηνές του, καθοδηγώντας τους -κεντρικούς και δευτερεύοντες- ηθοποιούς του σε εξαιρετικά επιμελημένες ερμηνείες, ώστε οι όποιες αντιρρήσεις που μπορεί να έχει κανείς για την οικονομία της αφήγησης υποχωρούν μπροστά στο αιχμηρό σχόλιο για την εκμετάλλευση του “Τρίτου” κόσμου από τη Δύση.

Επίσης σε αληθινά γεγονότα καθώς και στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Άννα Μπάντι είναι βασισμένο το «Noi credevamo» («We believed») του Μάριο Μαρτόνε, ο οποίος μέσα από την ιστορία τριών νεαρών Ιταλών στις αρχές του 19ου αιώνα, αφηγείται την πορεία της Ιταλίας προς την ενοποίηση το 1861. Το ενδιαφέρον μʼ αυτό το έπος των τρεισήμισι ωρών, είναι ότι ευτυχώς δεν υιοθετεί μια εθνικά στερεότυπη αφήγηση και δεν ενδιαφέρεται τόσο για το θέαμα.

Αφήνοντας τα βάρη του παρελθόντος, η πιο διασκεδαστική ταινία του φεστιβάλ αποδείχτηκε το «Jusan-nin no shikaku» («13 assassins») του Ιάπωνα Τακάσι Μίκε, που ξαναγύρισε την ομώνυμη ταινία που είχε κάνει ο Εΐτσι Κούντο το 1963. Μια ιστορία για 12 σαμουράι κι έναν χωρικό που αναλαμβάνουν μια αποστολή αυτοκτονίας, να δολοφονήσουν έναν διεστραμμένα βίαιο αξιωματούχο που αναρριχάται με ανησυχητική ταχύτητα στην ιαπωνική κυβέρνηση. Ο Μίκε στήνει μια χορταστική περιπέτεια εποχής, καλοσχεδιασμένη, μʼ ένα τελευταίο ημίωρο καταιγιστικής δράσης.

Εξίσου διασκεδαστική, αλλά σε εντελώς διαφορετικό είδος και ύφος, ήταν το «Barneyʼs version» του Ρίτσαρντ Τζ. Λούις, διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος «Ο κόσμος του Μπάρνεϋ» του καναδού Μόρντεκαϊ Ρίχλερ. Μια έξυπνη, αστεία και συγκινητική κομεντί που αποτέλεσε μια πολύ ευχάριστη έκπληξη την τελευταία μέρα του επίσημου διαγωνιστικού. Ο Πωλ Τζιαμάτι διαπρέπει με μια οσκαρικών προδιαγραφών ερμηνεία ως Μπάρνι Πανόφσκι που αναπολεί τη συναισθηματικά πολυκύμαντη ζωή του, έχοντας δίπλα του ένα αντάξιο καστ αποτελούμενο από τον Ντάστιν Χόφμαν, τη Ρόζαμουντ Πάικ και τη Μίνι Ντράιβερ.

Μικρότερη εντύπωση προκάλεσαν το «Road to nowhere» του Μόντε Χέλμαν μια αυτο-αναφορική ταινία εγκλήματος, το «Drei» που είναι μια καλαίσθητη αλλά μάλλον απλοϊκή απόπειρα του Τομ Τίκβερ να εξερευνήσει τι συμβαίνει όταν τα δύο μέλη ενός ετεροφυλόφιλου ζευγαριού ερωτεύονται τον ίδιο άντρα, καθώς και το «La solitudine dei numeri primi» όπου ο Σαβέριο Κοστάντσο διασκευάζει το ομώνυμο μυθιστόρημα του Πάολο Τζιορντάνο με άνισο αποτέλεσμα.

Επίσης, ο ηθοποιός Βίνσεντ Γκάλο που κέρδισε το βραβείο ανδρικής ερμηνείας για την ταινία «Essential killing» του πολωνού Γέρζι Σκολιμόφσκι, παρουσίασε δύο ταινίες του. Τη μεγάλου μήκους «Promises written in water» στο επίσημο διαγωνιστικό, με την οποία αφηγείται μια ερωτική ιστορία που τελειώνει άδοξα και τη μικρού μήκους «The agent» στο τμήμα Ορίζοντες, όπου πρωταγωνιστεί ο Σέιτζ Σταλόνε (γιος του Σιλβέστερ) ως ατζέντης που απελπίζεται με τον απρόθυμο σκηνοθέτη πελάτη του. Δύο σχέδια ιδιόμορφα και αμφιλεγόμενα, αφού συγκέντρωσαν εξίσου επευφημίες και αποδοκιμασίες από το κοινό.