Ερ.: Το «μίγμα» των ηθοποιών της Λοκαντιέρας αποτελεί έναν βασικό παράγοντα επιτυχίας. Ποια θεωρείτε ότι είναι η συμβολή των «αναγνωρίσιμων» ηθοποιών στην επιτυχία μιας παράστασης;
Απ: “Οι αναγνωρίσιμοι ηθοποιοί βοηθούν ενδεχομένως στην εμπορική επιτυχία μιας παράστασης αλλά όχι αναγκαστικά στην καλλιτεχνική. Επειδή εμάς ο στόχος μας ήταν και τα δυο δώσαμε περισσότερη σημασία στη «χημεία» των ηθοποιών επί σκηνής παρά σε οτιδήποτε άλλο. Ωστόσο δεν το βρίσκω καθόλου κακό ο θίασος να συμπεριλαμβάνει πρόσωπα γνωστά και αγαπητά στο κοινό αρκεί να εξυπηρετούν τις ανάγκες της παράστασης χωρίς εκπτώσεις”.
Ερ.: Με δεδομένες τις συνθήκες, ο χώρος που φαίνεται να μένει σε μη δοκιμασμένους ηθοποιούς, δείχνει λίγος. Πιστεύετε πως αυτό…περιορίζει τη δημιουργία και τη θέληση νέων ανθρώπων να προσφέρουν στον καλλιτεχνικό χώρο;
Απ: “Σήμερα περισσότερο από ό,τι σε οποιαδήποτε εποχή υπάρχουν ομάδες και μικρά σχήματα νέων καλλιτεχνών που δοκιμάζουν και πειραματίζονται και μάλιστα πολύ συχνά με μεγάλη ανταπόκριση και επιτυχία. Σας θυμίζω ότι στην Αθήνα κάθε χρόνο ανεβαίνουν 300 σχεδόν παραγωγές από τις οποίες περισσότερες από τις μισές είναι αυτής της κατηγορίας. Πάντα όμως πρέπει να έχουμε υπʼ όψη μας τα αριθμητικά μεγέθη της χώρας μας και τι πραγματικά μπορεί να συντηρηθεί σε μια μικρή χώρα των 10 εκατομμυρίων κατοίκων. Θα έλεγα λοιπόν ότι ο χώρος για να εκφραστεί υπάρχει για τον καθένα. Βιοπορισμός αμφιβάλλω αν μπορεί να προκύψει”.
Ερ.: Φέτος το χειμώνα, ο κόσμος σας «απολάμβανε» τηλεοπτικά σαν Ρένια- Αστροπελέκι, σαν Ρένια-Μάνα, αλλά και σαν Χαρά. Σας ενόχλησε καθόλου αυτή η τηλεοπτική υπερέκθεση; Πώς την αντιμετωπίσατε;
Απ: “Εγώ χρόνια τώρα με αυτή την υπερέκθεση όπως την ονομάζετε αισθάνομαι αμήχανα με την έννοια ότι φοβάμαι πως ο κόσμος θα πάθει κορεσμό. Πρέπει όμως να ομολογήσω ότι τα μηνύματα που παίρνω από τον κόσμο είναι σε εντελώς άλλη κατεύθυνση και με χαρά διαπιστώνω ότι συνεχίζουν να παρακολουθούν παλιές σειρές και σε επαναλήψεις με την ίδια αγάπη”.
Ερ.: Σχεδόν κάθε καλλιτεχνική σας προσπάθεια, έχει στεφθεί με επιτυχία. Νομίζετε πως έχετε το… κοκκαλάκι της νυχτερίδας;
Απ: “Όχι. Μακάρι να το είχα αλλά όχι. Και ούτε κάθε μου καλλιτεχνική προσπάθεια στέφεται με την ίδια επιτυχία. Απλώς δουλεύω 22 ολόκληρα χρόνια και μέσα σε αυτά είχα την ευτυχία να πάρω μέρος και σε δουλειές που αγαπήθηκαν πολύ από τον κόσμο. Πίσω από αυτέ τις δουλειές όμως εκτός από την τύχη κρύβεται μεγάλη προσπάθεια, πολλή δουλειά και αγάπη για το αντικείμενό μου”.

