Του Γιάννη Ζωράκη

“Οι αναγνωρίσιμοι ηθοποιοί βοηθούν ενδεχομένως στην εμπορική επιτυχία μιας

παράστασης, αλλά όχι αναγκαστικά στην καλλιτεχνική”


Αυτή τη σεζόν, το κοινό την απόλαυσε σε πολλές διαφορετικές εκδοχές.

Από γραμματέα σε διαφημιστική εταιρεία, ιδιοκτήτρια καφέ, μάνα τριών αγοριών, έως και ιδιοκτήτρια πανδοχείου και… καρδοκατακτήτρια.

Ο λόγος για την Ρένια Λουιζίδου, που φέτος εμφανιζόταν ταυτόχρονα στους “Απαράδεκτους”, “Το καφέ της χαράς”, την “Παιδική χαρά”, αλλά και την “Λοκαντιέρα” του Μουμουλίδη, που απόλαυσε το ηρακλειώτικο κοινό.

Η “υπερέκθεση” όμως της διάσημης ηθοποιού, όχι μόνο δεν την έφθειρε, αλλά αντίθετα το κοινό ζητούσε ακόμα περισσότερη από την καλλιτεχνική της δημιουργικότητα.

Ίσως γιατί ο χαρακτήρας της είναι τέτοιος, που αποτυπώνει όλα τα θετικά του στοιχεία ως μορφή έκφρασης στους πολλαπλούς και πολυδιάστατους ρόλους. Ίσως ακόμα και γιατί το ταλέντο δεν μπορεί να κρυφτεί.

Η “Π” συνάντησε την Ρένια Λουιζίδου σε ένα διάλειμμα από τις κουραστικές περιοδείες της συζητώντας μαζί της σχεδόν τα πάντα, από την εποχή ακόμα που την προόριζαν για δραματική ηθοποιό. Σε μια “χειμαρρώδη” συνέντευξη η Ρένια Λουιζίδου μιλά για την σημερινή κατάσταση, την κωμωδία, την Λοκαντιέρα, αλλά και τις πολλές διαφορετικές δυνατότητες έκφρασης που θεωρεί ότι δίνονται στους νέους ηθοποιούς.

Ερ.: Για μία ακόμα φορά ο σκηνοθέτης Θέμης Μουμουλίδης, επιλέγει να «πατήσει» πάνω στην αισθητική του Τιμ Μπάρτον και να κάνει τους ήρωες του πιο σκοτεινούς. Πιστεύετε πως αυτή η αισθητική βοηθά το κείμενο του Γκολντόνι; Ποιες είναι οι διαφοροποιήσεις που προκύπτουν από αυτή την αισθητική;

Απ: “Κάθε νόμισμα έχει 2 όψεις και πίσω από τους πιο φωτεινούς ήρωες πάντα κρύβεται και μια πιο «σκοτεινή» πλευρά. Όσον αφορά τη δική μας παράσταση τώρα δεν θα διάλεγα καθόλου τη λέξη «σκοτεινοί » Πολύπλοκοι ναι, πολυδιάστατοι επίσης. Δεν αλλοιώσαμε καθόλου την κωμική διάσταση του έργου, απλώς την εντάξαμε σε ένα αισθητικό περιβάλλον λίγο πιο σύνθετο που ταιριάζει πολύ περισσότερο σε σύγχρονο θεατή”.

Ερ.: Πώς σχολιάζετε το γεγονός ότι ο κόσμος έχει αρχίσει να απεχθάνεται το δράμα στο θέατρο και την τηλεόραση και νʼ αποζητά μόνο την κωμωδία; Πιστεύετε πως θέλει να αποτινάξει έστω και με αυτό τον τρόπο τα «δράματα» της καθημερινότητας του;

Απ:“Είτε κωμωδία είτε δράμα τα θεάματα που απασχολούν τους θεατρικούς συγγραφείς είναι κοινά. Ο κώδικας και η προσέγγιση διαφέρουν από είδος σε είδος και η κωμωδία έχει τη δύναμη να δημιουργεί μια οικειότητα και με ένα κλείσιμο του ματιού στο θεατή τον κάνει «συνένοχο» και του δίνει την ευκαιρία να γελάσει με τα ίδια πράγματα που κάτω από άλλες συνθήκες θα έκλαιγε. Θέλω να πω ότι και στην κωμωδία τα «δράματα της καθημερινότητας» πάλι τα συναντάς μόνο που τα ξορκίζεις γελώντας μαζί τους και με τον εαυτό σου. Παρʼ όλα αυτά μια καλή παράσταση είτε δράμα είναι είτε κωμωδία βρίσκει πάντα το δρόμο της προς το κοινό”.