Ενας ακόμα χαιρετισμός στο θείο και δάσκαλό μου Γιώργο Γεωργιάδη.
Με αφορμή το αφιέρωμα στο πλαίσιο του 3ου Φεστιβάλ Τζαζ «Κώστας Κουβίδης», στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου.
Καλλιτέχνης από μικρό παιδί, με σπουδές μετέπειτα στη Γαλλία και στη Γερμανία, πάλεψε χρόνια ανάμεσα σε δύο εκφράσεις: τη μουσική και τη ζωγραφική. Κατέληξε στη δεύτερη. Αναζητώντας σταθερά την πρώτη, κι ας πούλησε-δήθεν αποφασισμένος- το πιάνο του.
Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, μετά το εξωτερικό, αλλά μην αντέχοντας την ποιότητα των συναλλαγών στα καλλιτεχνικά κυκλώματα, αναζήτησε την ηρεμία στον κήπο του στην Αγία Ειρήνη.
Θέμα του, ο άνθρωπος. Σαν παρουσία στις προσωπογραφίες μας και απουσία μέσα στα άδεια εσωτερικά των σπιτιών, όπου πάντα σε κάποια γωνιά καιροφυλακτούσε ένα φως θαλπωρής: η δική του ζεστασιά για τη ζωή. Ανάλογη μυρωδιά ανθρωπιάς είχαν και οι γειτονιές του Ηρακλείου και τα χωριά που αγαπούσε.
Θέμα του επίσης η φύση, που ζωντάνευε με τη δύναμη της πινελιάς του. Έδινε υπέροχα αυτό το τελευταίο γλυκύ φως της χειμωνιάτικης μέρας στην Κρήτη.
Για μένα η φωνή στην τέχνη του ήταν η νοσταλγία. Το άλγος του νόστου... Της επιστροφής στα κομμάτια της ζωής και του εαυτού του, που αναζητούσε ή του έλειψαν. Ανάσταση έβρισκε στους ήρωές του, Τσε Γκεβάρα και Μαρία Κάλας που λάτρευε και δε χόρταινε να ακούει και να ξαναζωγραφίζει.
Χαρακτήρας καθαρά Ντοστογεφσκικός, τον έσωζαν η ομορφιά και τα χρώματα. Ηταν τα όπλα του για να πολεμήσει ένα νεανικό διαβήτη, να κρατήσει το πνεύμα του ζωντανό ως το τέλος και να ξαναθυμηθεί στα 75 του (δύο χρόνια πριν το θάνατό του) τη δεύτερη αγάπη του. Νʼαγοράσει πιάνο και να ασκηθεί ξανά ώστε να συμμετάσχει στο διεθνή διαγωνισμό για ερασιτέχνες με μεγάλο ταλέντο, που έγινε στο Παρίσι στις 11 Απριλίου 2010. Νύχτες ολόκληρες, σε κατάσταση υγείας οριακή, μελετούσε για το φεστιβάλ τις αγαπημένες του σονάτες του Μπετόβεν και κομμάτια από το ορατόριο του Μπαχ. Αυτό το τελευταίο όνειρό του όμως δεν πρόλαβε να το ζήσει.
Είχε μια νεανική όρεξη για τη ζωή που μόνο η τέχνη χαρίζει.
... Τη θύμησή σου κράτησε το γιασεμί στην αυλή, τα καλοκαιρινά βραδάκια που σʼέβλεπα να μεταποιείς τη μελαγχολία σου για τη ζωή και τις ποιότητες τις χαμηλές σε όνειρα, σε θαυμασμό για τους φωτισμένους δημιουργούς, τους καθαρούς όπως έλεγες, που σου έτρεφαν το πνεύμα, σε συντρόφευαν και σε οδηγούσαν.
Αρετούσα Ιερωνυμάκη

