Μια ξεχωριστή βραδιά – τιμή στο ζωγράφο και πιανίστα, Γιώργο Γεωργιάδη, για το κονσέρτο που δεν πρόλαβε να δώσει, διοργανώνεται απόψε, στο πλαίσιο της τρίτης διεθνούς τζαζ συνάντησης «Κώστας Κουβίδης».
«Τον Γενάρη που μας Πέρασε έφυγε από κοντά μας ένας σημαντικός άνθρωπος της πόλης, φίλος, αφοσιωμένος για πάντα στη ζωγραφική και τη μουσική. Προετοιμαζόταν εντατικά για ένα κονσέρτο πιάνου στη Γαλλία... Είπαμε να του στείλουμε μερικές Νότες με το όργανο που αγάπησε», αναφέρουν οι διοργανωτές της συνάντησης.
Θα παίξουν γι αυτόν τρεις πιανίστες (χωριστά κονσέρτα), ο Michael Dravigny από τη Γαλλία, η Paris Strother από τις ΗΠΑ και ο Δημήτρης Σεβδαλής.
Θα ακολουθεί jam hour στο κλειστό κλαμπ του Τεχνόπολις.

Ζωγράφος και πιανίστας

Όπως αναφέρει ο Στυλιανός Αλεξίου στο περιοδικό “Ιδιόφωνο”: «Σε ηλικία είκοσι ετών σπουδάζει στη Σχολή Καλών Τεχνών της Λυών και λίγο αργότερα, στη μουσική Ακαδημία του Αμβούργου. Από τους δύο αυτούς έρωτες υπερίσχυσε τελικά, όταν γύρισε στην Ελλάδα για να υπηρετήσει στο στρατό και να εγκατασταθεί οριστικά στον τόπο του, η ζωγραφική. Ποτέ όμως δεν έπαψε να ασχολείται και με το πιάνο.
Ωριμάζοντας, και αφού δοκίμασε τα ρεύματα που ήταν του συρμού στη δεκαετία του 1960, αφηρημένη τέχνη και άλλα, αντιλαμβάνεται, όπως εξομολογείται ο ίδιος, ότι η γνήσια τέχνη είναι κάτι βαθύτερο από τις συνταγές και επιταγές της μόδας και των εμπορικών galleries, που μεταβάλλουν και τη ζωγραφική σε ένα είδος βιομηχανίας για επενδύσεις από νεόπλουτους. Αντιλαμβάνεται ότι τέχνη σημαίνει γνησιότητα και αλήθεια. Ξεπερνά λοιπόν τις επιδράσεις που ένας νέος καλλιτέχνης μοιραία στα πρώτα του βήματα ακολουθεί, και ζητά το δικό του προσωπικό δρόμο, τη δική του ελεύθερη έκφραση. Αλλά και κάτι περισσότερο: εγκαταλείπει την Αθήνα και τα μεγάλα κέντρα όπου ήδη είχε επιβληθεί, με ένα δρόμο μεγάλης επιτυχίας ανοιχτό εμπρός του, και επιστρέφει στην πατρίδα του, στην Κρήτη που λατρεύει και ειδικά στο εξοχικό της Αγίας Ειρήνης, όπου τον περιμένει το αναλλοίωτο κρητικό τοπίο και οι πάντα ζωντανές παιδικές αναμνήσεις του.
Ανακαλύπτει τώρα ο Γεωργιάδης και αποδίδει αριστοτεχνικά στη ζωγραφική του, σε μια νέα ώριμη φάση της, την ποίηση των εσωτερικών του σπιτιού, ιδιαίτερα, όπως φαίνεται, των παλιών σπιτιών του Ηρακλείου, το βάθος των δωματίων, τη διαδοχή των θυρών και των παραθύρων, το παλιό έπιπλο, τον καθρέφτη, το υποβλητικό φως, τα έμμεσα σημάδια της παρουσίας του ανθρώπου, ένα φλιτζάνι, μια κανάτα, ένα κρεμασμένο ύφασμα. Σε άλλα έργα του δεσπόζει όμως ο άνθρωπος, το πορτραίτο, κάποτε και το παιδί ή η λεγόμενη “νεκρή φύσις”, και τα αφημένα πάνω σε ένα τραπέζι σκεύη και φρούτα, αποδομένα με τρόπο που θα ζήλευαν οι μεγάλοι Ολλανδοί ζωγράφοι του 17ου αιώνα. Οι λόφοι, τα αμπέλια, το εξοχικό σπίτι, ο ουρανός, τα δέντρα είναι επίσης παρόντα στη ζωγραφική του Γεωργιάδη. Και όλα έχουν περάσει μέσα από την ψυχή του δημιουργού, παίρνοντας έτσι την αλήθεια και τη συγκίνηση που λείπουν από τη φωτογραφία. Το σχέδιο και το χρώμα και ο φωτισμός είναι αριστοτεχνικά, δουλεμένα με απέραντη αγάπη και προσοχή.
Μας δίνει έτσι ο Γεωργιάδης με τη ζωή και την τέχνη του ένα μεγάλο δίδαγμα ειλικρίνειας, βάθους, απλότητας και πληρότητας. Μας διδάσκει επίσης την πολυμορφία και την πολυμέρεια που αποτελούν τον πλούτο της ζωής. Γιατί, εκτός όλων όσων είπαμε, ο Γιώργος είναι και σημαντικός λογοτέχνης. Μαζί με την αδελφή του, τη συγγραφέα Τώνια Σαμαρά, έχουν γράψει πολύ αξιόλογα θεατρικά έργα που χωρίς άλλο θα τα δούμε σύντομα, το ελπίζω, στη σκηνή. Μας διδάσκει ο Γιώργος Γεωργιάδης πώς στρέφει κανείς την πλάτη στον σύγχρονο ανόητο τρόπο ζωής, των μηχανών και την επιπολαιότητας, της δημοσιότητας, της προβολής, της μόλυνσης και του κέρδους, και πώς επιστρέφει στον τόπο του και στον εαυτό του για να αφιερωθεί στη μεγάλη τέχνη, που αποκαλύπτει τη γοητεία και το μυστικό της ζωής. Αυτή τη μεγάλη τέχνη καλλιεργεί με τη δημιουργία του ο Γιώργος Θωμά Γεωργιάδης».