Η νύχτα της έναρξης του φεστιβάλ συνέπεσε με τον αγώνα της εθνικής Ελλάδας ενάντια στην Αργεντινή, με αποτέλεσμα ο δημοτικός θερινός κινηματογράφος «Ρόδον» να μην είναι εντελώς γεμάτος, σε αντίθεση με τις προηγούμενες χρονιές. Ακόμη όμως και με τέτοιο ανταγωνισμό, η προσέλευση ήταν μεγάλη και οι ταινίες ενδιαφέρουσες, ειδικά η δεύτερη με τίτλο «Όνειρα των σκουπιδιών» («Garbage dreams»), πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Μάι Ισκαντέρ, με θέμα τους Ζαμπαλίν (Zaballeen), τον πληθυσμό 60.000 ανθρώπων που κατά παράδοση συλλέγουν οικειοθελώς τα απορρίμματα του Καΐρου και τα ανακυκλώνουν με αυτοσχέδιες μεθόδους. Το φιλμ απεικονίζει την καθημερινότητα των Ζαμπαλίν, τις μεθόδους επεξεργασίας των σκουπιδιών αλλά και την απειλή εξαφάνισής τους από εταιρείες του εξωτερικού στις οποίες το κράτος αναθέτει ξαφνικά την αποκομιδή των σκουπιδιών χωρίς να τα ανακυκλώνουν.

Παρότι πρόκειται για ντοκιμαντέρ, οι χαρακτήρες, οι καταστάσεις και η δομή του το κάνουν να μοιάζει σαν προσχέδιο μιας ταινίας μυθοπλασίας παρόμοιας ενός «Slumdog millionaire»- παρότι με πολύ πιο ουσιαστικά ζητήματα και διεκδικήσεις για τους ήρωες. Το σενάριο επικεντρώνεται δηλαδή σε τρεις φίλους, οι δύο από τους οποίους έχουν αποδεχτεί ως θέλημα θεού ότι θα παραμείνουν στη συγκεκριμένη δουλειά και μάλιστα ο ʽπρωταγωνιστήςʼ (αυτός με την πιο συγκροτημένη προσωπικότητα και περισσότερο χρόνο μέσα στην ιστορία) ονειρεύεται φιλόδοξα σχέδια για να εξελιχτεί στο επάγγελμα. Τα δύο παιδιά δεν προσπαθούν απλώς να επιβιώσουν αλλά έχουν αναπτύξει αληθινή ευαισθησία για την προστασία του περιβάλλοντος, εκφράζοντας ειλικρινή αγάπη τόσο για το επάγγελμά τους όσο και για τις μεθόδους του που σε αντίθεση μʼ εκείνες των μεγάλων εταιρειών αποκομιδής, είναι φιλικές προς το περιβάλλον. Ο τρίτος φαίνεται ότι είναι ο λιγότερο εύστροφος, αλλά το φιλμ τον αντιμετωπίζει με συμπάθεια αξιοποιώντας εύστοχα την προσπάθειά του να τονώσει την αυτοπεποίθησή του μέσα από τις διάφορες δουλειές στις οποίες απασχολείται, αντλώντας θάρρος από την ξεχωριστή στολή που καλείται να φορέσει κάθε φορά (πρώτα ως παπαδοπαίδι, ύστερα ως υπάλληλος εταιρείας σκουπιδιών).

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα τμήματα της ταινίας, που με τη σχετική επεξεργασία διαλόγων θα μπορούσε νʼ αποτελεί σκηνή από μυθοπλαστικό φιλμ, είναι η επίσκεψη των δύο αγοριών σε εργοστάσιο ανακύκλωσης στην Αγγλία, όπου εντυπωσιάζονται από την υποδομή αλλά απογοητεύονται από την έλλειψη σχολαστικότητας, κάτι που τους κάνει περήφανους για τη δική τους χειρωνακτική τεχνική. Η επιστροφή στο Κάιρο, ο ανταγωνισμός με τις εταιρείες, η φιλοδοξία για οικογένεια και προσωπική επιχείρηση, ολʼ αυτά μέσα στις άθλιες συνθήκες διαβίωσης της παραγκούπολης που για χιλιάδες Αιγυπτίων αποτελούν καθημερινότητα.