Μηνάς Γ. Γεωργιάδης

Ο Μηνάς γεννήθηκε το 1887 κι έμεινε ορφανός απʼ τους πρώτους μήνες της ζωής του. Ευθύς απʼ τα πρώτα του χρόνια έδειξε την καρδιά του, την πάντα πρόθυμη να κάνη το καλό και να προστατεύη κάθε άνθρωπο που είχε την ανάγκη του.

Αμα τέλειωσε το γυμνάσιο ενεγράφη στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου, αλλά δεν πήρε και εκείνος το δίπλωμά του. Αντικατέστησε τον αδελφό του Μανώλη στην υπαλληλική του θέση στο κατάστημα Αδελφών Ταλιάνη και στράφηκε προς το επάγγελμα των εμπορικών αντιπροσωπειών.

Ο Μηνάς ευθύς απʼ την αρχή της κοινωνικής ζωής του έδειξε πως δεν ήταν συνειθισμένος τύπος. Ηξερε να δημιουργή φίλους και να προκαλή αγάπη, είχε την εξαιρετική δύναμη να κατακτά. Γλεντιστής διακεκτός και πάντα πρόθυμος, έκανε φίλους όλους τους γενικά, χωρίς εξαιρέσεις.

Ετσι μπόρεσε την πρώτη φορά πούθεσε υποψηφιότητα το 1928 να ισοψηφίση με τον Ι. Βογιατζάκη και να υστερήση κατά δεκαοκτώ ψήφους του άλλου αντιπάλου του Ανδρ. Παπαδοπούλου. Στην εκλογή όμως του 1934 ήρθε με μεγάλη πλειοψηφία δήμαρχος Ηρακλείου κι άρχισε το γρήγορο και πολιτισμένο αναδημιουργικό του έργο στο Ηράκλειο.

Προικισμένος με αντίληψη εξαιρετική και με πνεύμα ισχύ, ερευνητικό και ευφυέστατα ελισσόμενο, κατόρθωνε να πετυχαίνη για το Ηράκλειο πολλές κυβερνητικές παραχωρήσεις και πολλές φορές ενέλπιστες χορηγίες.

Ως δήμαρχος Ηρακλείου ήξερε ότι ένα από τα πρώτα του καθήκοντα ήταν να δημιουργή φίλους της πόλεως, γιʼαυτό και δεν άφηνε μικρό ή μεγάλο ξένο χωρίς να τον κατακτήση με τις περιποιήσεις του και να τον κάνη θερμό φίλο του Ηρακλείου μεταχειριζόμενος παντός είδους μέσο για να κάνη την πόλη αγαπητή στους ξένους. Απλοχέρης όπως ήταν δεν ελογάριαζε τις δαπάνες του για δώρα, αλλά πάντα εύρισκε κάτι εκλεκτό και κάτι που ταίριαζε στον ξένο, όσο απαιτητικός κι όσο δύσκολος και να ήταν ο ξένος αυτός. Έτσι εδημιούργησε πολλούς φίλους του Ηρακλείου επισήμους και μη, αρχίζοντας από βασιλιάδες και πρωθυπουργούς και φτάνοντας ως τους απλούς κλητήρες τω Υπουργείων.

Οταν ταξίδευε, και ταξίδευε συχνά, τον συνώδευαν πάντα φορτία ολόκληρα δώρα, συνήθως Κρητικά προϊόντα, προωρισμένα γαι τους παλιούς φίλους του Ηρακλείου, αλλα και για κείνους που ήθελε να προκαλέση τη φιλία των για το συμφέρον της πόλεως.

Πρέπει να τονισθή ιδιαιτέρως ότι αυτές οι δαπάνες ήσαν δικές του, από το ιδιαίτερο του πτωχικό ταμείο, που το κρατούσαν πάντα πτωχικά οι δαπάνες αυτές. Ο γράφων τις γραμμές αυτές πολλές φορές ήλθε μαζί του σε αυστηρές συζητήσεις και τούκανε συστάσεις κάποτε πολύ ενοσχλητικές που θα εξέθεταν κάθε άλλο στο θυμό, του αλησμονήτου Μηνά, εκτός απʼ αυτόν που είχε το απεριώριστο δικαίωμα να κάνη παντός είδους παρατηρήσεις και έλεγχο στο μοναδικό του φίλο. Τις ίδιες αυτές συστάσεις συγκρατημού έκανε και στον τότε Νομάρχη Ανδρέα Μάρκελο φίλο αδελφικό του Μηνά, αλλά κι αυτόν απλοχέρη αδιόρθωτο.

Αλλά εκτός απʼ τις δαπάνες αυτές ο Μηνάς είχε και τους τακτικούς και μόνιμους πτωχούς του. Ένας κατάλογος, που κρατούσε ο ιδιαίτερος κλητήρας του, κάθε πρώτη του μηνός έδειχνε σε ποιο και ποιό σπίτι θα πήγαινε το ποσό πούχε καθορίσει από το ιδιαίτερο του ταμείο ο Μηνάς.

Αλλά και ήσαν και άλλοι πτωχοί, που περίμεναν κάθε Σαββατόβραδο την οκά το κρέας που τους πήγαινε ο κλητήρας του Μηνά και άλλοι που έπαιρναν όχι μηνιάτικο αλλά εβδομαδιάτικο.

Το πιο χαρακτηριστικό ανέκδοτο της ευγενικής ψυχής του είναι το παρακάτω. Από τα νεανικά του χρόνια είχε κρατήσει συνήθεια να στέλνη την ημέρα των Βαΐων μια οκά ψάρι σε μια φτωχή γυναικούλα παλιά του γειτόνισσα. Δεν παρέλειπε ποτέ την προσφορά αυτή και το 1937, που την ημέρα αυτή συνέπεσε να βρίσκετε ταξίδι, μόλις έφθασε στα Χανιά τηλεφώνησε από βραδύς να μη λησμονήσουν να στείλουν το πρωί την οκά το ψάρι στην Κανελλοπούλα όπως έλεγαν την γριούλα παλιά γειτόνισσα του, γιατί αυτός φοβότανε πως δεν θα πρόφταινε ναʼναι στο Ηράκλειο στην ώρα του.

Ως ήταν φυσικό οι δαπάνες αυτές τον κρατούσαν πάντοτε χρεωμένο και τσακισμένο. Κι όμως του μιλούσε κανένας φίλος και τον έλεγε σκορπαλευριά του γελούσε, δεν έλεγε τίποτε για να απολογηθή γιατί τονιώθε πως ότι έκανε ήταν κάτι ανώτερο κάτι έξω από τα συνηθισμένα.

Κατά την περίοδο της κατοχής οι φροντίδες του για τους προστατευομένους φτωχούς του ως ήταν φυσικό πολλαπλασιάστησαν. Παρʼ όλες τις τρομερές δυσκολίες ο Μηνάς κατόρθωνε να βοηθούν όλους γενικά και πάλιστα και τις οικογένειες εκείνων που είχαν φύγει προς τα βουνά. Με αυτούς βρισκότανε σε στενή διαρκώς συνεννόησι και συνεργασία και δυστυχώς δεν εφρόντιζε τη συνεργασία αυτή να την κρατά μυστική.

Τέτοιος ήταν ο αξέχαστος Μηνάς Γεωργιάδης που τουφεκίστηκε αγκαλιασμένος με τʼάλλα δυό αδέλφια του το απόγευμα της 3 Ιουνίου του 1942.

Τίτος Γ. Γεωργιάδης

Ο Τίτος Γεωργιάδης γεννήθηκε το 1882 και έμεινε ορφανός στα 4 του χρόνια. Από μικρός έδειξε την επιμέλειά του και τη σοβαρότητα που τον διάκρινε σε κάθε απόφασι του.

Αμα τελείωσε το Γυμνάσιο ενεγράφη στη Νομική Επιστήμη.

Οντας φοιτητής πήρε μια πολύ καλή θέση στο εργοστάσιο οινοπνευματοποιΐας Καπνιστού και στη θέσι αυτή παρέμεινε ώσπου πήρε το δίπλωμα του ως νομικός και ίδρυσε το γραφείο του και εξελίχτηκε σʼένα από τα πρώτα δικηγορικά γραφεία του Ηρακλείου, χάρις στη δικανική αξία του, αλλά και στην ευφράδειά του στας ποινικάς υποθέσεις.

Κατά το 1928 εξελέγη βουλευτής Ηρακλείου και αργότερα διωρίσθη Γενικός Διοικητής Κρήτης, αφήσας περίοδον διοικήσεως αξιομνημόνευτον.

Δυστυχώς μετά την κατάληψιν της Κρήτης από τους Γερμανούς και όταν έγινε γνωστή εις τους κατακτητάς η πολύτροπη και πολύμορφοι ενδυνάμωσι του αγώνα αντιστάσεως, όλοι οι διακρινόμενοι πολίται άρχισαν να παρακολουθούνται συστηματικά από διαφόρους επιτηδείους καταδότες.

Κατά την άνοιξιν του 1942 οι Γερμανοί κατάστρωσαν ένα κατάλογον των διακρινομένων φιλάγγλων και φιλελευθέρων και επί τη βάσει αυτού άρχισαν τας συλλήψεις για να σχηματίσουν ομήλους Ομήρων ετοίμων να πληρώσουν εις κάθε εκδήλωσιν εχθρικήν του κατακτημένου λαού.

Μέσα στους πρώτους που πιάστηκαν και κλείστηκαν ως όμηροι στις αγροτικές φυλακές Ηρακλείου ήτο και ο Τίτος Γεωργιάδης μαζί με τους αδελφούς του και γιατί διακρινότανε μεταξύ των φιλελευθέρων και των φιλάγγλων αλλά και γιατί ο Καπετάν Μανώλης Μπαντουβάς ο οποίος ξεκίνησε την Αντιστασι στην Κρήτη, ήταν κουμπάρος του και δικός του άνθρωπος και επικοινωνούσε μαζί του στο βουνό.

Ετσι το απόγευμα τις 3 Ιουνίου 1942 ύστερα από ένα σαμποτάζ στο αεροδρόμιο και μερικούς σποραδικούς θανάτους προδοτών στην ύπαιθρο οι Γερμανοί εξετέλεσαν τους πρώτους δώδεκα ομήρους, μεταξύ των οποίων ήταν και ο Τίτος μαζί με τους δύο αδελφούς του Μανώλη και Μηνά, που έπεσαν νεκροί αγκαλιασμένοι.

Ο Τίτλος Γεωργιάδης υπήρξε ο διαπρεπέστερος ποινικολόγος της Κρήτης μαζί με τον Ιωσήφ Κούνδουρο. Ο Ιωσήφ Κούνδουρος προηγείτε σε ευφράδεια και δικανική εμφάνισι, αλλά σε βαθύτητα στοχασμών και επιχειρημάτων ο Τίτος ήτο πειο δυνατός.

Διετέλεσε βουλευτής, Γενικός Διοικητής Κρήτης και επί σειράν ετών μέχρι του θανάτου του πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου και της λέσχης Επιστημόνων Ηρακλείου.

Μανώλης Γ. Γεωργιάδης

Γεννήθηκε το 1882 στο Ηράκλειο και από μικρός έδειξε το δυνατό και σπινθηροβόλο πνεύμά του, που τον ξεχώριζε ανάμεσα σε όλους.

Στις γυμνασιακές σπουδές του διακρίθηκε μεταξύ των πρώτων. Ενεγράφη εις την Νομικήν Σχολήν, πλην δεν εζήτησε να ολοκληρώση την σπουδήν της Νομικής. Η μόρφωσις του ήταν πολύμορφη και πολύπλευρη.

Με τη λεπτή του δάνοια είχε εξελιχθή τόσο ραφινάτα, που κατακτούσε τους ακροατάς του. Η διαρκής βαθειά μελέτη της ποιήσεως και λογοτεχνίας τούδεινε την ευχέρεια της δυνατής και λεπτής κρίσεως και την κατανόησι και των πιο δύσκολων θεμάτων.

Παρʼ όλα ταύτα, απʼ ανάγκη στην αρχή έγινε υπάλληλος των Αδελφών Ταλιάνη, που είχαν τότε εργοστάσιο σαπωνοποιΐας και ένα ατμοπλοϊκόν πρακτορείον. Τη θέση αυτή την άφηκε πολύ γρήγορα στον αδελφό του Μηνά και αυτός άρχισε να καταγίνεται στην εξεύρεσι αντιπροσωπειών, ιδρύσας παραγγελιοδοχικόν γραφείον συνεταιρικώς με τον αδελφό του Αλέκο το έτος 1907.

Στην εταιρεία αυτή τις περισσότερες εμπνεύσεις τις έδεινε ο Μανώλης αλλά την εκτέλεσι πάντα την ανελάμβανε ο Αλέκος. Ο Μανώλης με το ατίθασσο και περίεργο πνεύμα του δε μπορούσε να πειθαρχήσει σε ράγες. Εμπνεότανε μια δουλειά, την κυνηγούσε, την πετύχαινε, την εκτελούσε όμως ο Αλέκος με τη βαρειά και σοφή σκέψη του και τον ήρεμο και δημιουργικό χαρακτήρα του. Ο Μανώλης παρακολουθώντας την επιτυχία απήγγειλε σονέττα αλλά και στην περίπτωσι αποτυχίας πάλι σονέττα απήγγελλε.

Οταν συνελήφθη ο Μανώλης με τους αδελφούς του παρεκάλεσε τους Γερμανούς να κρατήσουν εκείνον και τον αδελφό του Μηνά και να αφήσουν ελεύθερο τον αδελφό του τον Τίτο που ήταν άρρωστος. Ο άγριος Γερμανός που δεν αισθανότανε τέτοιες αισθηματολογίες θυμωμένος απήντησε ότι λυπάται που δεν ζη και ο έτερος αδελφός του Αλέκος για να τον συλλάβουν κι εκείνον.Έτσι κάμποσες ημέρες κι ο Μανώλης μες στην αγκαλιά των δύο αδελφών του βρήκε το θάνατο στου Βιστάκη το μετόχι δίπλα. Ι. Δ. Μουρέλλος