Ο βαρύς και μακρύς χειμώνας στις Σκανδιναβικές χώρες σημαίνει πολύ κάπνισμα και τουρσί. Το εστιατόριο λοιπόν καπνίζει, παστώνει, κάνει τουρσιά, αποξηραίνει και ψήνει σε πλάκες βασάλτη (ορυκτό πέτρωμα), φτιάχνει το δικό του ξύδι και παρασκευάζει τα δικά του αποστάγματα.
Η έμπνευση σε συνδυασμό με την απλότητα και την αγάπη για τον τόπο και αυτή τη δουλειά, δίνουν το εκπληκτικό αποτέλεσμα. Για να καταλάβετε σε ποιό σημείο φτάνουν αρκεί να σας πώ ότι μαζεύουν άγρια τριαντάφυλλα της θάλασσας που φυτρώνουν στις ακτές και έχουν ένα υπέροχο ρόζ-κόκκινο χρώμα. Τα κάνουν τουρσί με μηλόξυδο που τα βοηθά να κρατήσουν το χρώμα τους, αλλά ενισχύει και τη δυνατή τριανταφυλλένια γεύσή τους.
Τα χρησιμοποιούν σαν αρωματικά φυτά στα πιάτα που μαγειρεύουν. Αποξηραίνουν βατόμουρα την άνοιξη, τα οποία υγραίνουν όταν τα χρησιμοποιούνμε διαφόρα είδη ξυδιού και τα οποία παίζουν το ρόλο του καρύκευματος, στη θέση του αλατιού. Ο σέφ αρνείται να μαγειρέψει προϊόντα της περιοχής προς εξαφάνιση όπως χέλι, βακαλάο, φώκια ή φάλαινα που αλιεύεται σε αυτά τα μέρη.
Όμως κανένας περιορισμός δεν είναι ικανός να σταματήσει την έμπνευση του Ρεντζέπι και της ομάδας του. Όπως λέει ο ίδιος ένα σφιχτό πλαίσιο σου δίνει ελευθερία. Σε αναγκάζει με ένα τρόπο να είσαι πιο ευφάνταστος. Οι περιορισμοί μπορεί να σε οδηγήσουν σε απογοήτευση, όμως μας αναγκάζουν να είμαστε πιο επινοητικοί. Τέτοια λέει ο άνθρωπος αυτός και σκέφτεσαι πως δεν μαγερεύει απλά, αλλά έχει τη δική του μοναδική φιλοσοφία για τη ζωή, που καταφέρνει να περνά και στο φαγητό που δημιουργεί.
Οι γεύσεις του εστιατορίου είναι απλές, ελαφριές και καθαρές. Δεν θέλει η γεύση να χτυπά τον πελάτη στο πρόσωπο. Υποστηρίζει ότι ο επισκέπτης του εστιατορίου του θα πρέπει όταν γεύεται το φαγητό να μπορεί μόνος του να ανακαλύψει τις γεύσεις.
Τα πιάτα του έχουν μια θαυμαστή ισορροπία ανάμεσα στο ωμό και το ψημένο έτσι ώστε ο καλεσμένος να έρχεται σε άμεση επαφή με τη φύση, τον τόπο και την εποχή.
Όσο για την εμφάνιση δεν έχω λόγια να σας την περιγράψω. Λίγες εικόνες είδα και έμεινα έκπληκτη. Σαν τριασδιάστατοι πίνακες ζωγραφικής βγαλμένοι από το Δανέζικο τοπίο. Οι σεφ του εστιατορίου σου φέρνουν στα τραπέζι τα πιάτα που έχεις παραγγείλει, που οι ίδιοι μαγείρεψαν, μιλώντας σου για αυτά σε προσωπικό τόνο. Όλοι όσοι δουλεύουν μαζί του πηγαίνουν κατά καιρούς στα δάση και τις παραλίες για να βρούν τα άγρια χόρτα και τα άλλα καλούδια. Ο Ρεντζέπι δεν αφήνει τίποτα στην τύχη και οι αρχές του είναι συγκεκριμένες. Θεωρεί πως αυτή η αναζήτηση τροφής στη φύση σε διαμορφώνει σαν σέφ. ʽ
Αν δείς πως και πού ένα άγριο φυτό μεγαλώνει, το δοκιμάσεις φρέσκο όπως είναι, έχεις το καλύτερο παράδειγμα για το τι γεύση θα πρέπει να έχει και στο πιάτο που θα δημιουργήσεις. Όταν έρθεις κοντά με αυτά τα φρέσκα υλικά και τα δοκιμάσεις την ώρα που βγαίνουν από τη γή, μαθαίνεις να τα σέβεσαι. Δεν αλλάζεις το φρέσκο υλικό σε τέτοιο βαθμό ώστε όταν θα φτάσει στο πιάτο να μην έχει καμιά σχέση με αυτό από το οποίο προήλθε. Η δοκιμή αυτών των φίνων και άγριων γεύσεων σε αναγκάζει να δεθείς σαν μάγειρας, τόσο με τον κόσμο γύρω σου, αλλά περισσότερο με τις εποχέςʼ.
Επαγγελματίες σαν τον Ρεντζέπι διαμορφώνουν το γαστρονομικό τοπίο, αφήνουν το στίγμα τους στην μαγειρική τέχνη, δίνουν μαθήματα στους επαγγελματίες του χώρου, αλλά και στους απλούς ανθρώπους στιγμές απόλαυσης και μαθήματα ζωής.

