Ο κ. Βέρρας ήταν από εκείνους που εξ αρχής υποστήριζαν ότι το αποδεικτικό υλικό δεν ήταν επαρκές για να καταδικαστούν άνθρωποι για τόσο βαριά αδικήματα. Μιλάει για προχειρότητα και ερασιτεχνισμό στην συγκέντρωση του προανακριτικού υλικού, προχειρότητα που προς στιγμήν, όπως λέει, «σκεπάστηκε» από τη διαδικασία που προβλέπεται με την άσκηση της ποινικής δίωξης για εγκληματική οργάνωση. Ο ίδιος δεν θεωρεί ότι υπήρξαν μεθοδεύσεις από πλευράς της Αστυνομίας και δηλώνει:

«Εγώ προσωπικά πιστεύω ότι όλη η αστυνομική ατασθαλία ήταν αποτέλεσμα ερασιτεχνισμού και προχειρότητας. Τους ενδιέφερε μόνο το επικοινωνιακό κομμάτι. Δεν τους ενδιέφερε να διώξουν τις τηλεοράσεις και να βρουν τους πραγματικούς δράστες. Η αστυνομία προσπάθησε να κάνει καλώς ή κακώς τη δουλειά της. Αν κάποιοι λειτούργησαν ερασιτεχνικά, αυτό δεν σημαίνει φιάσκο της Αστυνομίας. Είναι βαριά η κουβέντα αυτή. Τη ζημιά την κάνουν πάντοτε οι επικεφαλής. Είχαν το μυαλό τους στο επικοινωνιακό παιχνίδι. Αν άφηναν τους ντόπιους αστυνομικούς, αυτοί ήξεραν να κάνουν τη δουλειά αλλά ήρθαν οι υψηλόβαθμοι από την Αθήνα με τα ανώνυμα τηλεφωνήματα τους, παραβιάζοντας τους κανόνες ποινικής δικονομίας και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Θεωρεί ότι οι τίτλοι τέλους έπεσαν αν και πιστεύει ότι το θέμα θα κλείσει οριστικά στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο. «Το θέμα της παραβατικότητας για μένα έχει κλείσει από τις 5 Νοεμβρίου του 2007. Κοινωνικά οι πληγές εξακολουθούν να παραμένουν ανοιχτές. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι στη φυλακή, οικογένειες που υποφέρουν ακόμα, οικογένειες που αιμορράγησαν οικονομικά, οικογένειες που δοκιμάστηκαν ψυχικά και σωματικά. Δεν είναι εύκολο επί 2,5 χρόνια να σηκώνεις ένα σταυρό με προφυλακίσεις και να αθωώνεσαι. Κάποιοι άνθρωποι έχουν βγει λαβωμένοι και βαριά τραυματισμένοι και ψυχικά».