Της Ευαγγελίας Καρεκλάκη

Ως μία απόφαση που ουσιαστικά ήρθε να «λυτρώσει» τα Ζωνιανά χαρακτηρίζουν οι δικηγόροι την ετυμηγορία του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Πειραιά για την πολύκροτη υπόθεση που πριν από 2,5 χρόνια είχε συγκλονίσει το πανελλήνιο αλλά και τα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Το βαρύ κατηγορητήριο κατέπεσε μέσα στη δικαστική αίθουσα ενώ στο σκοτάδι της …σιωπής παρέμειναν οι πραγματικοί ένοχοι της φονικής απόπειρας κατά των 49 αστυνομικών αλλά και της περιβόητης συμμορίας των ΑΤΜ. Η αλήθεια φέρεται να «θυσιάστηκε» στο επικοινωνιακό παιχνίδι στο οποίο είχε επιδοθεί τότε η πολιτική και φυσική ηγεσία της Αστυνομίας. Είναι σημαντικό επίσης ότι το περίφημο λογισμικό της Αστυνομίας για την ανάλυση των τηλεφωνικών κλήσεων πάνω στο οποίο κυρίως στηρίχθηκαν οι δύο σοβαρές δικογραφίες, δεν ελήφθη υπόψη από τους δικαστές. Στην παρούσα φάση στα Ζωνιανά επικρατεί ηρεμία. Οι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση και οι οικογένειες τους γλύτωσαν τα χειρότερα, δηλαδή τα ισόβια. Οι «πληγές» για κάποιους είναι ακόμα ανοιχτές. Θεωρούν ότι έχουν αδικηθεί και επιμένουν στην αθωότητα τους. Ο δρόμος για την ειρηνική συνύπαρξη τους είναι ακόμα μακρύς.

Ο Διονύσης Βέρρας ήταν ο δικηγόρος που έζησε καρέ-καρέ την υπόθεση των Ζωνιανών, από την έναρξη της μέχρι και την ολοκλήρωση της δίκης. Προανακριτικά και ανακριτικά είχε αναλάβει την υπεράσπιση του 98% των κατηγορουμένων. Για ευνόητους λόγους, στο ακροατήριο υπερασπίστηκε 17 από τους 41 κατηγορούμενους. Η βαθειά γνώση του επιτρέπει δικαιωματικά να σχολιάσει σήμερα την απόφαση, το πώς φθάσαμε στο ακροατήριο, τα λάθη της Αστυνομίας, το κλίμα που επικρατεί σήμερα στα Ζωνιανά.

«Είναι μία απόφαση που την διακρίνει τουλάχιστον η σοφία και η απόλυτη επίγνωση της πραγματικότητας, ανέφερε στην «Π». Δείχνει ότι οι δικαστές αυτοί είχαν μεγαλοσύνη ως άνθρωποι και πάνω απʼ όλα ήταν δικαστές ουσίας. Και το λέω όχι μόνο για τους δικούς μου εντολείς. Είδα αυτό που συνέβαινε γύρω μου, σε κατηγορούμενους που δεν τους εκπροσωπούσα. Διέκρινα τη μεγαλοσύνη του δικαστηρίου.

Οι δικαστές αυτοί μου έδωσαν την αίσθηση ότι ήταν τόσο εμπνευσμένοι που ήταν σαν να καταλάβαιναν ότι μόνο με αυτήν την απόφαση θα «λύτρωναν» αυτό το χωριό. Ήταν μία απόφαση που ισορρόπησε τα πράγματα. Υπήρξαν ποινές πολύ σκληρές, κανείς δεν μπορεί να πει ότι γιʼ αυτά που έγιναν δεν υπήρξε κάποια απόδοση ευθυνών. Από την άλλη πλευρά βλέπεις να περνάει η απόφαση ανάμεσα σε συμπληγάδες, να κάνει τομές και ρωγμές και να προστατεύει καταστάσεις, να εξουδετερώνει «ωρολογιακές βόμβες». Σαν να ήξεραν αυτοί οι άνθρωποι ότι αυτό έπρεπε να κάνουν. Σαν να ήξεραν ότι μόνο έτσι θα επέλθει ειρήνευση από κάθε πλευρά και προς κάθε κατεύθυνση».