«Π» Συνεργαζόσασταν στενά με την Αστυνομία σε αρκετές υποθέσεις. Αισθανθήκατε ποτέ ότι είστε αστυνομικός;

Β. Κοκοτσάκης: -Με την έννοια που το λέτε εσείς όχι, δεν αισθάνθηκα ποτέ ότι είμαι αστυνομικός. Διδάχτηκα όμως πολλά πράγματα από αυτούς κυρίως στο ξεκίνημά μου. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στη φυσική μου ηγεσία έλεγα ότι πάω στο «διοικητή» μου. Αυτό το έλεγα στον τότε διοικητή της Πυροσβεστικής, αλλά ως διοικητή εννοούσα τον Κώστα Σολδάτο, που ήταν διευθυντής στην Ασφάλεια. Ο άνθρωπος αυτός ήταν ο δάσκαλός μου.

Ενστερνίστηκα τη φιλοσοφία του, την οποία υπηρέτησα μέχρι και την τελευταία ημέρα στη δουλειά. Μου έλεγε ότι σημασία έχει το αποτέλεσμα κι όχι ποιος θα το φέρει, ούτε ποιον θα γράψει η εφημερίδα ή ποιον θα πουν τα κανάλια.

«Π»: Με τα χρόνια όμως και τις αλλαγές των προσώπων στην Αστυνομία οι σχέσεις σας δεν ήταν πάντα οι καλύτερες.

Β. Κοκοτσάκης: - Σε προσωπικό επίπεδο με τους περισσότερους αστυνομικούς που συνεργάστηκα ήμουν και είμαι φίλος. Θέλω όμως να πω ότι με τους αστυνομικούς δεν υπήρχε κάποια προσωπική διαφορά. Κάποιοι προσπαθούν να το ανάγουν σε αυτή τη σφαίρα. Δεν υπήρχε ανταγωνισμός μεταξύ των υπηρεσιών. Η υπηρεσία μου είχε πολύ μεγάλη ανάγκη την Αστυνομία. Αυτό δε σημαίνει ότι ο ρόλος δεν έπρεπε να είναι διακριτός. Θα έπρεπε κάποιοι από την Αστυνομία να σέβονται και τη δική μας δουλειά. Δεν εξέφρασα ποτέ σε κανένα δημοσιογράφο τη δυσαρέσκειά μου και δεν έκανα ποτέ κανένα κουτσομπολιό για τις σχέσεις μεταξύ πυροσβεστών και αστυνομικών.

Εγώ, δεν είπα ποτέ ότι 500 αστυνομικοί να μου πουν κάτι δε θα το λάβω υπόψη μου, όπως ειπώθηκε για τους πυροσβέστες τηλεοπτικά από τον τότε Αστυνομικό Διευθυντή Ηρακλείου.

«Π»: Αναφέρεστε στη δολοφονία των Πακιστανών στο Γιόφυρο; Εσείς μιλούσατε για έγκλημα τότε και κάποιοι αστυνομικοί το είχαν αποκλείσει.

Β. Κοκοτσάκης: - Στη συγκεκριμένη υπόθεση υπάρχει και σχετική ευθύνη και σε μας που, έστω και λόγω των δύσκολων συνθηκών που επικρατούσαν , καθυστερήσαμε μερικές ώρες να έχουμε σαφή άποψη περί της εγκληματικής ενέργειας που όντως υπήρχε.

Επειδή ήδη με παραγγελία του εισαγγελέα Πρωτοδικών ενεργείται προκαταρκτική εξέταση για ευθύνες υπηρεσιακών παραγόντων, δεν θα ήθελα να πω γεγονότα που δεν πρέπει. Για την τροπή που πήραν τότε τα πράγματα είχε και ανέλαβε ο τότε Αστυνομικός Δ/ντής Ηρακλείου την ευθύνη. Για τον χαρακτηρισμό του συμβάντος ως ατύχημα ασφαλώς ο ίδιος δημόσια εξήγησε τους λόγους, όπως επίσης και γιατί δεν έλαβε υπόψη του τις δική μας γνώμη. Για να είμαι όμως δίκαιος υπήρχαν και Αξιωματικοί της Ασφάλειας που είχαν την ίδια γνώμη με μας, ίσως και πιο προχωρημένη.

«Π»: Δεν είναι όμως αυτή η μόνη υπόθεση που «συγκρουστήκατε» με τους αστυνομικούς.. Σας θυμίζω το έγκλημα στη Γαλιά όπου έκαψαν ζωντανό έναν Ρουμάνο. Το ίδιο σκηνικό ήταν και τότε.

Β. Κοκοτσάκης: - Πολλές φορές από τότε έχω διερωτηθεί για ποιο λόγο έγινε και με τον τρόπο που έγινε η διαχείριση του συμβάντος αυτού. Εμείς από την στιγμή που σύμφωνα με τα στοιχεία διαπιστώσαμε εγκληματική ενέργεια κατά της ζωής του ατυχούς ανθρώπου αυτού, κάναμε αυτό ακριβώς που ο νόμος και η ποινική δικονομία ορίζει, σε συνεργασία και με την καθοδήγηση του αρμόδιου Εισαγγελέα.

Από την εξέλιξη των γεγονότων είναι εμφανές ότι κάποιοι (δεν ξέρω ειλικρινά ποιοι) δεν μας πίστεψαν τότε και ακολούθησαν τα όσα ακολούθησαν, πάντως όχι σε βάρος της διαδικασίας αφού δεν υπήρξε καθυστέρηση στην διερεύνηση του συμβάντος. Και η αποκάλυψη του δράστη και η σύλληψη του έγινε γρήγορα και έγκαιρα παρά τα παραπάνω προβλήματα συνεργασίας.

«Π»: Θα επιμείνω και θα σας θυμίσω και την υπόθεση της δολοφονίας γυναίκας στον Άγιο Ιωάννη πριν μερικά χρόνια. Και τότε υπήρξε διάσταση απόψεων μεταξύ αστυνομίας και πυροσβεστικής. Η αστυνομία έλεγε ότι το πτώμα βρισκόταν όταν εκδηλώθηκε φωτιά στο σπίτι και πως οι πυροσβέστες δεν το είχαν δει. Εσείς λέγατε ότι μεταφέρθηκε μετά το άψυχο κορμί του θύματος

Β. Κοκοτσάκης: - Σε ένα εγκαταλειμμένο υπόγειο βρέθηκε ένας σκελετός ανθρώπου. Η άποψη του συναδέλφου αστυνομικού που διενήργησε την έρευνα ήταν ότι το πτώμα υπήρχε εκεί όταν πριν ένα χρόνο περίπου η πυροσβεστική κλήθηκε και έσβησε την φωτιά που είχε προκληθεί από άγνωστη αιτία. Το ενδιαφέρον μας ήταν προφανές. Ζητήσαμε τον ορισμό πραγματογνωμόνων ειδικών για θέματα φωτιάς για να ελέγξουμε εάν όντως είναι έτσι, διότι πέραν του δικονομικού το θέμα παρουσίαζε και υπηρεσιακό ενδιαφέρον από άποψη παραλείψεων, εάν όντως οι συνάδελφοι δεν είχαν δει το πτώμα κατά την κατάσβεση της φωτιάς. Δυστυχώς δεν μας δόθηκε αυτή η δυνατότητα. Έτσι ζητήσαμε από την κ. ανακρίτρια στην συνέχεια να μας δοθεί το δικαίωμα αυτό το οποίο μας δόθηκε, και η έρευνα μας έγινε εξετάζοντας το πολύ καλό φωτογραφικό υλικό που υπήρχε. Η έκθεση που ακολούθησε τελικά δικαίωσε τόσο τους πυροσβέστες που είχαν κατασβήσει την φωτιά όσο και τους στην συνέχεια ανακριτικούς υπαλλήλους που διενήργησαν την έρευνα. Τελικά όλα αυτά κρίθηκαν στο εφετείο Κρήτης.

Εδώ θέλω να πω ότι όλα αυτά τα περιστατικά θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Η Πολιτεία και η κοινωνία δεν ενδιαφέρεται από τις δικές μας μικροσκοπιμότητες ή εμμονές. Απαιτεί από την δημόσια διοίκηση αποτελεσματικότητα και εμείς όλοι πρέπει αυτό να μην το ξεχνάμε και να ενεργούμε αναλόγως για το κοινό καλό. Το ατομικό αν έλθει, θα έλθει μέσω της κοινωνίας που θα αναγνωρίσει την όποια προσπάθεια μας.