«Π»: Υπάρχουν ιδέες για ταινίες που δεν έχετε γυρίσει ακόμη;

Γ.Κ: Ναι κι ο Χρήστος έχει και εγώ… Εγώ θα ήθελα να κάνω ένα επαρχιακό δράμα πολύ ιδιαίτερο, σχεδόν νατουραλιστικό, αλλά έχω μαζέψει στοιχεία και περιμένουμε…

«Π»: Κι εσύ Χρήστο;

Χ.Β: Ετοιμάζω μια ταινία που είναι πάλι με υποκειμενική ματιά, μόνο που αυτή τη φορά ψάχνεται σε χώρους που είναι πιο παράξενοι, ψάχνει τους θυμούς διαφόρων ανθρώπων απέναντι σε κάτι. Έχει κάτι σε πιο ʽκλασικήʼ δραματουργία, γίνεται δηλαδή κι ένας φόνος.

«Π»: Για το τέλος, πείτε μου τι θα θέλατε νʼ αλλάξει στο ελληνικό σινεμά, είτε στην υποδομή του, είτε στην αισθητική του;

Χ.Β: Η παραγωγή. Να δοθούν ευκαιρίες, να δοθούν χρήματα σε ανθρώπους να κάνουν ταινίες, να ψαχτούνε καινούρια παιδιά. Ουσιαστικά η παραγωγή είναι αυτή που πάσχει. Όλοι οι άλλοι τομείς του ελληνικού σινεμά, η φωτογραφία, τεχνικά, σκηνογραφικά, ήχος, όλοι έχουν προχωρήσει σε επίπεδα επαγγελματικά με διεθνή στάνταρντ. Η παραγωγή είναι κατώτερη από τριτοκοσμική. Δηλαδή ακούγοντας οι ξένοι ότι εμείς κάνουμε ταινίες με 200.000 ευρώ, γελάνε.

Γ.Κ: Επίσης, η σκέψη γύρω απʼ το σινεμά, η θεωρία του κινηματογράφου που έχει υποστεί καθίζηση από το ʼ70 και μετά διεθνώς. Σήμερα στα πανεπιστήμια οι σχολές του κινηματογράφου βγάζουν σχολαστικιστές που δεν έχουν καμία σχέση με τη δημιουργία ούτε με την ανάλυση του κινηματογραφικού έργου, αλλά με παραδίπλα πράγματα που ανήκουν σε άλλες επιστήμες (κοινωνιολογίες, ψυχολογίες κτλ.). Δυστυχώς, η ακαδημαϊκή κοινότητα που υπάρχει και στα ελληνικά πανεπιστήμια μεταφέρει αυτή την κρίση της θεωρίας που άρχισε στη Γαλλία στα τέλη της δεκαετίας του ʼ60, διαρκεί μέχρι σήμερα, και είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγουμε απʼ αυτή.

«Π»: Τι θα χρειαζόταν για να ξεφύγουμε;

Γ.Κ: Δεν ξέρω… Καταρχάς να κάνουμε ταινίες…